บททั้งหมดของ ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้: บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงครืนครืนของท้องฟ้า ราวกับร่วมสะอื้นไปกับโชคชะตาของนาง เมฆาทมิฬดำราวกับล่วงรู้ว่าในใจของนางนั้นทุกข์โศกเพียงใด หยาดพิรุณที่ร่วงหล่นเป็นเพื่อนร่ำไห้ไปกับนางด้วยความเสียใจ ฟ้าที่เคยสดใสเหมือนหัวใจของนางยามนี้เป็นเหมือนอากาศที่อยู่ ๆ ก็แปรปรวนโดยไร้สาเหตุ ทั้งเมฆฝน พายุ และลมที่โหมกระหน่ำนั่นเหมือนลางร้ายในดวงชะตาของนางที่ต้องประสบในวันข้างหน้า นางมองสายฝนที่ตกหนักติดต่อกันมาสามวัน ใช่ผ่านมาสามวันกับการรับรู้ข่าวร้ายของตัวเอง และเป็นสามวันที่น้องสาวในอุทรหาเรื่องตบตี ไม่มีแม้แต่คำขอโทษจากปากนาง ทั้งมารดาและบิดายังให้ท้าย จนนางคิดว่าหรือนางไม่ใช่ลูกที่แท้จริงของเจ้าของตระกูลอย่างหลี่จิ้งกันแน่นะ ‘ข้าคือคุณหนูใหญ่จริงหรือ’ เสียงตัดพ้อเปล่งออกมาเคล้าเสียงสะอื้น ดวงตาแดงก่ำขึ้นสีเลือดเพราะผ่านการร้องไห้มานานมองไปยังเรือนใหญ่ เรือนที่สามคนพ่อแม่ลูกอยู่ด้วยกันอย่างรักใคร่... ‘ข้าไม่ใช่ลูกหรืออย่างไร’ ไม่รู้ตระกูลนี้สั่งสอนลูกสาวกันอย่างไร ถึงขนาดไม่ให้ความเคารพผู้อาวุโสกว่า ทั้งที่เรื่องนี้หาใช่ความผิดนาง แต่ท่านแม่ที่มองนางราวกับเสือที่เคียดแค้นเหยื่อยา

เวลาผ่านไปสองเดือน เป็นสองเดือนที่แสนเงียบสงบสำหรับหลิงชิงกับสาวใช้อย่างยิ่ง ท่านหญิงซีหวินกลั่นแกล้งสารพัด ให้บ่าวในจวนรั่วอ๋องห้ามมาช่วยเหลือไม่พอ ยังไม่ส่งอาหารมาให้ แต่ไม่รู้ว่ารั่วอ๋องไปอยู่ที่ใด ปล่อยให้ชายาที่อยู่ท้ายจวนลำบากเช่นนี้ จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งที่นายหญิงของตนเองไม่สบาย “ฮึก...ข้าจะอาเจียน เอากระโถนให้ข้าหน่อย” ขณะที่นางปักผ้าอยู่ในเรือนไม่ให้จิตใจฟุ้งซ่านนั้น อยู่ ๆ ก็รู้สึกเวียนหัวคลื่นไส้อย่างหนักจนต้องเอามือมาปิดปากไว้ “นายหญิงไม่สบายหรือเจ้าคะ” ซูเม่ยลูบหลังนายหญิงที่โก่งคออาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย หลังจากที่เอากระโถนมาให้ ใบหน้าผู้เป็นนายซีดเผือดไร้สีเลือดจนทำให้นางหวั่นวิตก “นายหญิง...ข้าจะไปตามหมอเจ้าค่ะ” ซูเม่ยพยุงนายหญิงให้ไปนอนพัก แล้วคิดว่าควรตามหมอมาดูอาการนายหญิงเสียหน่อยพูดขึ้น “เอาตำลึงนี่ไปปิดปากให้พวกบ่าวรับใช้ จะได้ผ่านทางง่าย” หลิงชิงหยิบห่อตำลึงของตัวเองส่งให้สาวใช้คนสนิท อยู่ที่นี่นางใช้สินเดิมประทังชีวิต ซึ่งมีไม่น้อยเลยก็จริง แต่ทว่าการเข้าออกในจวนรั่วอ๋องที่ต้องผ่านตำหนักกลาง มันก็ยากเย็นอยู่สักนิด หากไม่ได้ใ

“นี่เจ้า!” ท่านหญิงซีหวินไม่คิดว่าบุตรชายสุดที่รักจะหักหน้าตนต่อหน้าต่อตาคนอื่นอย่างเช่นหลี่หลิงชิง ลูกสะใภ้ที่นางไม่ได้อยากได้ แต่ฝืนขัดคำสั่งสามีไม่ได้ “พอเถิดท่านแม่ ที่ผ่านมายังวุ่นวายไม่พออีกหรือ” รั่วเทียนหยางปรามมารดาให้ลดทิฐิลงมาบ้าง เขาไม่คิดว่ามารดาผู้แสนใจดีมีเมตตาจะทำกับบุตรชายและชายาของเขาเช่นนี้ ที่จริงเขาเลือกใช้จวนตนเองเป็นตำหนักอ๋อง ไม่ได้ใช้จวนหลักของท่านพ่อ ดังนั้นเรื่องในจวนอ๋องของเขามารดาก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย เพียงแต่เขาไม่อยู่เมืองหลวง เรื่องต่าง ๆ จึงเป็นมารดาของเขาเป็นคนจัดการก็เท่านั้นเอง “เจ้ากล้าอกตัญญูต่อมารดารึ” ซีหวินไม่คิดว่าบุตรชายจะมีใจให้กับชายาที่ถูกบังคับแต่ง แต่เหตุใดถึงได้ปกป้องนางนักเล่า กับเจ้าเด็กตัวกลมนั้นอีก มีอะไรให้น่าหลงใหลกัน “ท่านแม่ นี่จวนอ๋องของข้า” “ใช่สิ...จวนเจ้า แต่มารดาเช่นข้าคงห้ามย่างกายมากระมัง หึ...ดีเช่นนั้นก็ตัดขาดกันไปเลย” ท่านหญิงซีหวินบีบน้ำตาทั้งหวังให้บุตรชายเห็นใจ แต่ไม่มีผู้ใดขยับเลยสักนิด “พวกเจ้านี่เสียแรงที่ข้าเบ่งออกมา ไม่สู้ปล่อยให้พวกเจ้าตายไปเสียก็ด

เสียงเจ้าตัวแสบหลิงเฟยปลุกให้ทั้งสองที่หลับสนิทในอ้อมกอดได้ตื่นขึ้น แต่แล้วก็เป็นหลิงชิงที่ลืมตามาพร้อมกับมองเขาด้วยสีหน้าตกใจ ทั้งสติที่ดับวูบไปเมื่อคืนเริ่มกลับมา และทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้น พลันใบหน้าเหมือนเลือดไหลมารวมกันอยู่ที่เดียว แล้วก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายบดบังความอายทั้งผลักเขาที่ยิ้มรับอรุณแบบน่าอายส่งมาให้ “อย่ามองนะเจ้าคะท่านอ๋อง” เพราะสายตาของเขามันเข้าขั้นว่าหลงใหลนางเข้าไปทุกที ยิ่งเมื่อคืนความรู้สึกยิ่งเด่นชัดจนทำให้นางเริ่มหวาดกลัว ‘กลัวว่าวันหนึ่งจะเผลอใจไปกับบุรุษตรงหน้า’ “ไม่ให้ข้ามองชายาจะให้ข้ามองสตรีใดเล่า” รั่วเทียนหยางไม่เคยใช้วาจาหลอกล่อสตรีเช่นนี้เลย นี่เป็นครั้งแรกของเขา แต่กลับรู้สึกครื้นเครงยิ่งนัก จนไม่รู้ว่าชอบความรู้สึกนี้เพราะอะไร ยิ่งเห็นแก้มของนางแดงก่ำเหมือนผลท้อสุกก็ยิ่งอยากกลั่นแกล้งนางให้อับอาย “ข้ามีตาก็ต้องมองสิ” เขาพลิกตัวเป็นนอนตะแคงมองดูว่านางจะว่าอย่างไร ยิ่งเห็นดวงตาดุดันของนางกับริมฝีปากที่เย้ายวนแล้ว ทำให้เขายิ่งอยากบดขยี้จูบรับอรุณกับนางสักยก หากไม่เพราะเจ้าหลิงเฟยที่วิ่งโวยวายไปทั่วจวนอ๋องแบบนี้ เขาก็คงไม่ป

ในวังหลวงในห้องทรงอักษร... “อะไรนะเจ้ามีบุตรชายแล้วรึ...ทำไมข้าไม่รู้เรื่อง มารดาเจ้านี่อย่างไรข่าวดีขนาดนี้ไม่แจ้งเรา” โจวอวิ๋นฮ่องเต้บ่นแบบไม่จริงจังนัก เพราะเขานั้นชื่นชอบในผลงานของตระกูลรั่วที่ยกทัพปราบข้าศึก ทั้งพวกที่ก่อกบฏตามตะเข็บชายแดนจนราบคาบไม่มีใครกล้ามารุกราน รั่วอ๋องรีบคุกเข่าทันทีเมื่อเห็นว่าฝ่าบาททรงไม่พอพระทัย “ขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพิ่งทราบเมื่อมาถึงเมืองหลวงเช่นกัน” “เอาเถอะ เอาเถอะลุกขึ้น” โจวอวิ๋นไม่อยากใส่ใจมาก รั่วอ๋องถือว่าทำคุณต่อโยว่โจวเป็นอย่างมากตั้งแต่อดีต เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้เขาจะนำมาใส่ใจได้อย่างไรกัน “เราจะจัดงานเลี้ยง เจ้าพาชายากับบุตรชายเจ้ามาด้วย ในวังไม่ได้มีเสียงเด็กตัวน้อยมานานแล้ว เราอยากอุ้มเจ้าจิ๋วของเจ้า” โจวอวิ๋นพูดกลั้วเสียงหัวเราะ เหล่าองค์ชายก็เติบใหญ่กันหมดแล้ว เหลือเพียงแต่ยังไม่ได้แต่งงานกันไปเท่านั้น ส่วนเหล่าองค์หญิงก็ไม่แพ้กัน หากมีเสียงเด็กจะยิ่งทำให้วังหลวงดูครึกครื้นยิ่งขึ้น “เป็นพระกรุณาต่อหลิงเฟยแล้ว” รั่วเทียนหยางแอบกังวลเล็กน้อย ไม่ใช่ไม่อยากพามาแต่งานเลี้ยงครั้งนี้