All Chapters of ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้: Chapter 21 - Chapter 30

ตึก ตึก ตึก....!!!! เสียงเท้าของสือซานวิ่งสับอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบมองไปยังเบื้องหน้า ใครขวางเขาก็กระโดดหลบ ในมือชักดาบออกมาไว้เพื่อประจันหน้ากับศัตรู ยิ่งเมื่อเห็นว่าเรือนรับรองที่อยู่ไกลลิบ ๆ ไม่เห็นแม้แต่เงาองครักษ์ของท่านอ๋องภายในใจก็รู้สึกหวาดหวั่นทันที “พระชายา ซูเม่ย...” เสียงตะโกนเรียกเสียงดังทำให้คนที่เพิ่งควบม้ามาถึงตระหนกทันที “สือซานมีอะไร” รั่วอ๋องเห็นคนของตัวเองมุ่งตรงไปยังเรือนรับรองก็ไม่ถามต่อเขากระโดดลงจากหลังม้าสองทีก็ถึงหน้าประตูเรือน ฝ่าเท้ายันเข้าไปทันทีโดยไม่คิดให้เสียเวลา ปัง!!! “ฮึก...ท่านอ๋อง...!” หลิงชิงที่ยืนอยู่ในห้องอย่างตระหนกเมื่อประตูพังมาเช่นนี้ก็ตกใจจนเสียขวัญ ดวงตาของรั่วอ๋องมองไปรอบห้องด้วยความแข็งกร้าวทั้งหาว่าทหารจิ้งจอกดำไปที่ใดกันหมด “ทหารไปไหนหมดสือซาน” เขาไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเพียงอยากรู้ว่าสือซานอยู่ลำพังได้อย่างไร หากทหารทั้งกองทัพเข้ามาจะต่อสู้ได้เช่นไร “ท่านอ๋องขออภัย ข้าน้อยถูกลวงให้ไปด้านหลังเพราะไฟไหม้ฟืน แล้วก็มีเสียงตะโกนว่านักโทษแหกคุก จึงเป็นห่วงเพียงพระช

ขณะที่จางจ้าวกงกำลังจะย่ำยีหลิงชิง ทันใดนั้นเสียงที่แหวกอากาศเข้ามาทำให้เขาหลบได้ทัน “ฟิ้ว! ฉับ!” “อึก...” หลิงชิงโดนปลายของดาบเฉียดไปบริเวณแขนทำให้นางเลือดไหลเป็นทางนั่นทำให้มือที่จับนางเข้าไว้ลื่นจนหลุดมือ ปัง...! หลิงชิงออกแรงกระทืบอย่างจังแล้วนางก็วิ่งออกมาจากจางจ้าวกง แต่ทว่าเขากลับดึงผมนางไว้ “โอ๊ย...” เสียงร้องโอดโอยของหลิงชิงทำให้รั่วอ๋องตระหนกแต่ทว่าหนิวหนิวที่มาอยู่ด้วยกันกระโดดเข้าไปตะปบหน้าทั้งข่วนจนเป็นแผลเลือดไหล “หนิวหนิว” หลิงชิงตกใจเมื่อเห็นแมวของลูกชายกระโจนมาเช่นนั้น ทั้งห่วงแมวแล้วก็กลัวว่าตัวเองจะหนีไม่ทันจนเมื่อรั่วเทียนหยางเข้ามาดึงนางออกไป ทั้งจัดการจางจ้าวกง “ตายซะ...ไอ้แมวผี” จางจ้าวกงเงื้อมือจะหักคอแมวแต่กลับโดนข่วนแล้วก็ถูกแรงเท้าที่ยันเข้ามาเต็มฝ่าเท้า “ยะ...แกสมควรตาย” รั่วเทียนหยางชักกระบี่ที่ปักดินอยู่ข้าง ๆ ขึ้นแล้วจ้วงแทงไปที่ร่างของจางจ้าวกงเต็มแรง “ฮึก...เฮือก...!” ร่างแกร่งของแม่ทัพที่เคยยิ่งใหญ่เกรียงไกรจมกองเลือด แต่กระนั้นก็ยังยิ้มได้ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า...เจ้าก็แ

การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่นจนถึงเมืองหลวง ตลอดทางนางนิ่งเงียบพูดเท่าที่จำเป็นเท่านั้นจนทำให้สาวใช้และคนอื่นพากันอึดอัดไปด้วย เห็นจะมีคนเดียวที่ไม่รู้สึกว่ามารดาเปลี่ยนจนเมื่อรถม้าที่แยกจากขบวนเสด็จของฝ่าบาทกลับจวนรั่วอ๋อง “หลิงเฟย หากไม่มีบิดาอยู่กับพวกเราแล้วเจ้าจะเสียใจหรือไม่” นางถามพลางลูบที่ศีรษะลูกชายเบา ๆ “เสียใจขอรับท่านแม่ ข้าเพิ่งเจอท่านพ่อไม่เท่าไหร่เอง หากไม่มีเขาจริง ๆ ...” เด็กน้อยพูดแล้วก็หยุดไปน้ำตาของเขาปริ่มที่ดวงตาจนทำให้นางเจ็บปวดใจเหลือเกิน “แล้วหาก...ฮึก...หาก...หากไม่มีแม่เล่า...เจ้า...ฮึก” คำนี้ยากจะเปล่งออกมาจริง ๆ หากเขามีความสุขกับบิดาแล้วหากไม่มีนางเล่าเขาจะอยู่ได้ไหม แต่นางคงใจสลายเมื่อถึงเวลานั้น “ไม่...ข้าจะอยู่กับท่านพ่อและท่านแม่” หลิงเฟย กอดมารดาแน่นไม่อยากให้มารดาพูดเช่นนี้เขาเสียใจ “แล้วหากต้องเลือก...” “ไม่ข้าไม่เลือกอะไรทั้งนั้น ท่านพ่อกับท่านแม่ต้องอยู่กับข้า” เมื่อบุตรชายเริ่มงอแงนางก็ไม่รู้จะจัดการกับอารมณ์เช่นไรดี หากต้องห่างจากลูกนางต้องขาดใจแน่ ๆ ตลอดชีวิตเขาไม่เคยทำให้นางเสียใจ

เจียงจิวฝูแทบขาดใจเมื่อรับรู้ว่าลูกสาวจะถูกตัดสินโทษ หลี่จิ้งเข้าไปขอร้องฝ่าบาทเพื่อเห็นแก่เดิมที่เป็นขุนนางจงรักภักดี รั่วอ๋องเองก็อยู่ในเหตุการณ์จึงก้มหน้าเท่านั้นไม่ขอออกความเห็นสิ่งใด ฝ่าบาทจึงเมตตาลดโทษตายแต่โทษเป็นยังอยู่ ส่งไปใช้แรงงานในเหมืองตลอดชีวิตห้ามกลับมาเมืองหลวงอีก เวลาผ่านไปลูกชายของนางหลิงเฟยเริ่มเติบใหญ่ขึ้นจนชอบปีนป่ายเสียจนนางหวั่นว่าจะตกลงมาจากต้นไม้เข้าสักวัน วันนี้นางเริ่มเดินคล่องขึ้นแล้วหน้าท้องก็เริ่มนูนนิดหน่อยยังมองไม่ออกว่านางท้องหรือไม่ แต่นางก็ระมัดระวังอย่างดีไม่ให้ตนเองทำอะไรเสี่ยง ๆ กับลูกในท้องที่กำลังจะเกิดมาในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า “ท่านแม่...ข้าปีนสูงหรือไม่” ตอนนี้ทั้งคนทั้งแมวปีนกันไปนั่งอยู่บนกำแพง ไม่รู้ว่าผู้ใดลืมบันไดไว้กันแน่ จนลูกชายของตนเอามาปีนป่ายเล่น “ระวังตกนะลูก” นางส่ายหน้าไปมาแต่ก็ห้ามไม่ได้ เห็นอะไรที่เขามีความสุขก็ทำไป เหมือนนางที่อยากใช้ชีวิตให้มีความสุขในทุกวัน เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ชีวิตจะทุกข์อีก “ไม่ตกขอรับ” ลูกชายตะโกนลงมาจากต้นไม้ นางได้แต่ส่ายหน้าแต่ก็กำชับให้บ่าวไพร่คอยช่วยด

เรือนรั่วอ๋องต่างมีแขกมามากมายไม่ขาดสาย เมื่อรับรู้ว่ารั่วอ๋องและคุณชายหลิงเฟยเป็นที่โปรดปราน ก็อยากให้บุตรหลานได้เป็นเพื่อนเล่นด้วย เพื่อหวังจะมีช่องทางในการรับราชการในอนาคต แต่รั่วอ๋องไม่ค่อยปลื้มใจนัก เพราะเขามีเวลาส่วนตัวกับภรรยาน้อยเหลือเกิน ทั้งยังต้องแบ่งเวลาต้อนรับแขกอีก จึงสั่งให้พ่อบ้านงดรับแขกที่ไม่ได้นัดหมายห้ามเข้าเสีย เพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับลูกและภรรยาบ้าง แต่แขกที่มาบ่อยเห็นจะเป็นท่านหญิงอันกับรั่วเทียนเฉิง จนเขาเริ่มชักหึงเสียแล้ว เพราะทั้งคู่บอกว่านัดมาตลอด ทั้งที่ไม่ได้นัด “บ้านเจ้าไม่มีข้าวหรือไง” รั่วเทียนเฉิงมาถึงก็ร้องกินข้าวไม่พอ เดือดร้อนให้ภรรยาเขาทำให้กินอีกด้วย หลิงชิงยื่นมือเข้าไปบิดเนื้อสามีที่เสียมารยาทกับแขกเช่นนี้ได้อย่างไร ทั้งยังมีท่านหญิงอันที่นั่งอยู่ข้างกันอีกด้วย “หึ...ข้าวบ้านท่านมีน้อยรึ เหตุใดถึงหวง” รั่วเทียนเฉิงเห็นพี่ชายกับพี่สะใภ้มีความสุขกันมากเกินไปจนเขาอิจฉาแล้ว จึงได้มารบกวนบ่อย ๆ “ไม่ต้องทะเลาะ ไว้คราวหน้าข้าจะให้ห้องเครื่องหลวงทำอาหารมาเผื่อพวกท่านบ้าง รับรองว่าอร่อยแน่นอน” อันเยว่