All Chapters of เมียพยายาม: Chapter 11 - Chapter 20

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ทั้งเขาและเธอไม่ได้พูดอะไรกันต่อ หรือจะบอกให้ถูกคือเขาหมดมุกแล้วต่างหาก แต่เขาก็ยังหน้าทนอยู่ต่อไป กลับไปบ้านก็เหงาอยู่ดี อีกห้าวันกว่าโรงเรียนจะเปิด เขาก็อยากไปดูโรงเรียนใหม่ของลูกด้วยเช่นกัน เมื่อนึกขึ้นได้ก็อยากคุยเรื่องนี้ “แล้วโรงเรียนใหม่ของเด็ก ๆ ที่ไหนเหรอ” ใช่เขาเป็นพ่อย่อมมีสิทธิ์รู้เรื่องของลูก อย่างไรเธอก็ต้องตอบ “ไบรตันสกูล!” เธอกระแทกเสียงตอบกลับ หวังให้เขารู้ว่าเธอกับลูกไม่ใช่สมบัติของเขาอีกต่อไปแล้ว “ผิง....” กวินภพเรียกเสียงยืดยาว อย่างอ่อนใจกับเธอที่ตั้งกำแพงเสียสูงกลัวว่าเขาจะปีนข้ามไปง่ายหรือไง “เรื่องโรงเรียนของลูก เรากับดนัยจัดการเองได้ ไม่รบกวนกวินให้ลำบาก และเราเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับลูกเสมอ” เธอตอบกลับน้ำเสียงเรียบแต่ชัดถ้อยชัดคำ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตั้งเขาไว้ที่สถานะไหน “ต่อให้ผิงอยากกีดกันเราออกจากชีวิต แต่เราเป็นพ่อก็มีสิทธิ์ตัดสินว่าลูกเรียนที่ไหน อย่างน้อยก็ต้องแชร์กันคนละครึ่ง” แน่นอนว่าเขาไม่ยอม เพราะยังไม่ได้ทำผิดต่อภรรยา เขาไม่เคยนอกใจ เพียงแต่เรื่องราวมันชวนให้เขาสลัดไม่หลุดติดพั

เช้าวันรุ่งขึ้นเธอตื่นหุงข้าวทำอาหารให้ลูก ฟ้ายังสลัวไม่สว่างนัก เธอจึงเดินออกมายืดเส้นยืดสายในห้องรับแขก แล้วก็เห็นเงาบางอย่างบนโซฟา เมื่อขยี้ตาเพ่งมองดี ๆ ก็พบว่าเป็นร่างของเขา ‘เมื่อคืนไม่ได้ออกไปเหรอ’ เธอขยี้ตาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าตาฝาดหรือเปล่า แต่เมื่อเห็นเขาขยับจึงเดินไปเปิดไฟอีกฟากของห้องที่ไม่ได้สว่างโดยตรงกับบริเวณที่เขานอน เมื่อความสว่างมากขึ้นเห็นหน้าของเขาชัดจน เธอมั่นใจแล้วว่าเธอดูไม่ผิด เป็นเขาแน่นอน ส่วนคนที่กำลังหลับอย่างสบายก็รู้สึกว่ามีคนมองก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “ตื่นแล้วเหรอครับ” เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจ้องเขา ดวงหน้าของคนที่หมดกำลังใจไปนานแล้วก็ผลิยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง “ไม่ได้กลับไปแล้วหรอกเหรอ” เธออ้างคำพูดของเขาที่บอกว่าจะกลับออกไปตอนเช้า “ก็มันหลับเพลินน่ะสิ...ว่าแต่มานั่งจ้องผมแบบนี้อยากนอนด้วยเหรอ” เขามองเธอด้วยสายตาระยับ หรือว่าเมียเขาจะคิดถึงเขาแล้วสินะ “หึ...หลงตัวเอง นึกว่าจะออกไปตั้งแต่คนของคุณโทรมา” เธอเผลอพูดเรื่องที่แอบฟัง “ใครเหรอ” ถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อราวกับไม่รู้ว่าเธอหมายความว่าไง แต่ในใจ

“กวิน...กวินกลับมาหากิ่งแล้ว...กิ่งไม่เหลือใครแล้วกวินอยู่กับกิ่งนะ” กรต์สินีฟูมฟายทั้งกอดกวินไว้แน่นกลัวว่าจะเสียเขาไปอีก “ฟังนะกิ่ง ผมไม่ใช่ของคุณ ผมมีครอบครัวแล้ว เรากลับมาเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว” กวินรวบตัวกรต์สินีให้ออกจากตัวแล้วยืนให้ห่าง ยกมือถือคุยกับใครบางคน แล้วก็วางสายไป “คุณต้องไปพบหมอแล้วนะกิ่ง ถ้าคุณยังขืนพูดไม่รู้เรื่องแล้วอาละวาดแบบนี้” “ไม่...กิ่งไม่ได้บ้า กิ่งรักกวิน กวินก็เคยรักกิ่ง เรารักกัน เราเหมาะกันที่สุด” กรต์สินียังคงควบคุมอารมณ์ไม่ได้ เขาก็จนปัญญาจะกล่อม แต่ไม่ยอมปล่อยให้กรต์สินีเข้าไปในบ้านของผิงแน่นอน อันตรายต่อทุกคน ยิ่งตอนนี้เธอทั้งฟูมฟายทั้งดึงผมตัวเอง พร้อมจะทำร้ายทุกคนได้ รอเพียงไม่นาน รถตู้อัลฟาร์ดสีดำก็แล่นมาจอดที่หน้าบ้าน พร้อมกับผู้ชายสองสามคนเอาตัวกรต์สินีขึ้นรถไป ในรถเขาเห็นเชอร์รีลนั่งอยู่กับพ่อด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย “ขอโทษด้วยครับผมจะจัดการเอง” อันดีลสามีของกรต์สินีพูดบอกกับเขา “ขอบคุณครับ” กวินบอกตอบกลับสามีของเธอไป แต่กิ่งก็กรีดร้องออกมาอีก “ไม่กวิน กิ่งไม่ไปกับเขา กิ่งไม่อยากถูกขัง ก

เชี่ยยยยย!!! เขาอุทานดังมากในใจ ใครจะคิดว่าเมียจะใส่ชุดเดรสสั้นสีแดงบอดีคอนกำมะหยี่เปิดแผ่นหลัง มีสายไขว้ไปมาเส้นเท่าบะหมี่ สาบานได้ว่าถ้าเป็นเมื่อก่อนไม่ได้ออกจากห้องแน่ แต่ตอนนี้... “ผิง...จะไปไหน” “ปาร์ตีไง” “ฮะ...” เขาเหมือนไม่แน่ใจว่าวันนั้นเธอบอกว่าอะไร เหมือนจะเป็นงานเลี้ยงอะไรสักอย่าง แต่ทำไมเหมือนไม่ได้คุยเรื่องเดียวกันเลยล่ะ “ไม่ใช่งานเลี้ยงเหรอ?” เขาหรี่ตามองเธอ ที่อยากแลกเวรอยากไปปาร์ตีงั้นเหรอ เขายังไม่พอใจแล้วนะ “ก็งานเลี้ยงสละโสดไง ธีมสาวโสดสุดแซ่บ” เธอบอกแล้วก็เรียกแท็กซี่ไปดีกว่า เพราะขากลับหากเมาจะได้ไม่ต้องขับ “ที่ไหนเดี๋ยวไปส่ง” เขาพูดด้วยความหงุดหงิด ชุดแบบนี้นะจะไปแท็กซี่ ผ่านให้ถึงปากซอยเถอะ กลัวมันจะพาไปปล้ำเสียก่อน “ลูกล่ะ” เธอค้านเขา เพราะลูกก็ต้องอยู่บ้านลำพังไม่ได้เด็ดขาด “พาไปด้วย...เดี๋ยวฝากดนัยดูแลลูก แล้วจะไปรอรับ” เขาไม่ถามความเห็น เพราะตอนนี้ไม่มีอารมณ์เอามาก ๆ เธอจะไปชุดนี้เขาเริ่มชักไม่ไหวแล้ว “กวิน...” “เราเป็นห่วง” เขาพูดจบก็อุ้มลูกขึ้นรถแล้

เดชดนัยกลับมาบ้านของผิงพร้อมกับทุกคน เขาก็ใจหายใจคว่ำ ดีที่ไปทันหากไม่ทันมันคิดสั้นไปจะทำอย่างไร ตอนนี้แค่รอให้มันอาบน้ำก่อนแล้วเขาค่อยกลับ “สบายใจได้แล้วนะผิง มีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกัน” ภริตายังรู้สึกว่าใจยังหวิว ๆ ชอบกล ก่อนหน้านี้ยอมรับว่ากลัวมาก กลัวลูกไม่มีพ่อ กลัวต้องอยู่อย่างรู้สึกผิด กลัวว่าเขาจะตายจาก หากแยกกันอยู่แต่รู้ว่าเขายังอยู่เธอทำใจได้ แต่จากตายโดยที่เหตุผลเพราะเธอคิดว่าหัวใจสลาย “ขอบใจดนัยมากนะ” เธอยื่นมือไปจับมือของเพื่อน เขาจึงดึงผิงเข้ามากอดปลอบใจ คงจะเสียขวัญมาก “ต่อไปนี้ก็ลองให้โอกาสมันอีกสักครั้ง หากมันยังเลวเหมือนเดิมเดี๋ยวจะช่วยกระทืบมันเอง” เดชดนัยพูดติดตลกไม่ให้เพื่อนเศร้าจนเกินไป คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมมีกันอยู่แค่นี้ เขาก็ไม่อยากจะเสียใครสักคนไปเหมือนกัน แม้ตอนแรกอยากจะให้ทั้งคู่แยกทางไป แต่เมื่อรู้เหตุผลที่แท้จริงแล้ว ให้โอกาสมันได้เป็นพ่อที่ดีดูบ้างก็ไม่นับว่าเป็นอะไร กวินภพปล่อยให้น้ำรดใบหน้า ดวงตาเขาแดงก่ำจนเส้นเลือดขึ้น คงเพราะว่าไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืน เขาเดินวนเวียนอยู่แถวนั้นอยู่นาน ไปนั่งมองน้ำอยู่ตรงสวนสาธา