บททั้งหมดของ เมียพยายาม: บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงสั่นของโทรศัพท์สมาร์ตโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดสั่นตอนแปดโมง ซึ่งควรจะเป็นเวลาที่เขาจะนอนหลับพักผ่อน เพราะคอนโดอยู่ใกล้ที่ทำงานเพียงห้านาทีและเขามักจะตื่นเก้าโมงอาบน้ำแต่งตัวออกไปบริษัทในเวลาสิบโมงของทุกวัน แต่วันนี้อยู่ ๆ ก็มีเสียงเตือนปลุก เขายกมือถือดูว่าใคร พบว่าเป็นเพื่อนแล้วก็วางทิ้งที่เดิม แต่ต่อให้กดไม่รับสายมันก็ยังดังเรื่อย ๆ จนเขาไม่อาจจะปล่อยให้มันดังกวนใจต่อไป สุดท้ายเขาตัดสินใจรับในสายที่สิบแล้ว กวิน: ฮัลโหล (เสียงอ้อแอ้แหบแห้งของคนเพิ่งตื่นนอนเปล่งออกมา กับท่าทีโมโหเพื่อนที่โทรมาปลุกแต่เช้า) ดนัย: มึงอยู่ไหนผิงล้มหัวฟาดพื้น ลูกมึงร้องไห้อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน (เสียงที่โกรธและสั่นไปทั้งอก เมื่อรู้ว่าไอ้เพื่อนตัวดีมันดูแลลูกกับเมียมันไม่ดี ทั้งยังนอนไม่ตื่นอีกต่างหาก) กวิน: อะไรนะ!!! (เขาตื่นเต็มตาแล้วรีบอาบน้ำแต่งตัวไปโรงพยาบาล) ภริตาลืมตาอีกครั้ง พบว่าตัวเองอยู่ในห้องสีขาว ภายในห้องดูเปลี่ยนไปไม่ใช่บ้าน ทำให้เธอหลับตาลงอีกครั้งคิดว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เมื่อหันหน้าไปอีกฝั่งเห็นสายน้ำเกลือกับลูกชายที่นอนกอดกับลูกสาวบนโซฟา บนโต๊ะได้ยินเส

“เอาล่ะ วิ่งวิบากครั้งนี้นักกีฬาพร้อมไหม” ครูใบหม่อนประกาศในไมค์ เพื่อให้เหล่านักกีฬาเตรียมตัว โดยมีผู้ปกครองหนึ่งคน คู่กับนักเรียนหนึ่งคน กล้ากวีกับภริตายืนอยู่ประจำจุดเริ่มต้นริมสุดขวามือ ส่วนกวินภพกับเชอร์รีลอยู่ริมสุดอีกฝั่งเช่นกัน การแข่งจะเป็นการวิ่งวิบาก โดยคนเป็นผู้ปกครองจะเริ่มก่อนที่วิ่งไปกินขนมกับไข่ต้ม เมื่อกินเสร็จแล้ว กล้ากวีจะเป็นคนเป่าหาเหรียญ แล้วก็วิ่งไปเหยียบลูกโป่งให้แตก ส่วนคนเป็นแม่จะจูงมือลูกเข้าเส้นชัยไปคว้าธงมาปัก เมื่อตกลงกติกาแล้ว นักกีฬาทุกคนที่ลงแข่งประจำที่ แต่สายตากล้ากวีกลับมองไปยังอีกฝั่งที่เป็นพ่อของตัวเอง กำลังยิ้มให้กับเชอร์รีล หัวใจคนเป็นลูกอย่างเขาเจ็บปวดนัก สีหน้าและสายตาของลูกชายทำให้ภริตาเจ็บปวดใจไม่แพ้กัน ทำไมกวินภพถึงทำแบบนี้กับพวกเรา เขาไม่เคยแคร์ความรู้สึกพวกเราแม่ลูก เธอหันไปมองบนสแตนด์เชียร์เห็นลูกสาวมองไปทางผู้เป็นพ่อเช่นเดียวกัน ‘ต่อให้ไม่แข่งก็แพ้สินะ’ ความรู้สึกแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มมันเป็นอย่างนี้นี่เอง ปี๊ด!!! เสียงนกหวีดให้สัญญาณออกตัว ทำให้ภริตามาใช้สมาธิจดจ่ออยู่กับการ

หลังจากเอาลูกนอน ภริตากลับมาย้อนดูรูปเก่า ๆ ที่มีอยู่ในอัลบั้มแต่งงานเป็นโฟโตบุ๊ก ของขวัญจากเพื่อนรักอย่างเดชดนัย เปิดไปตั้งแต่ภาพสมัยมัธยมที่รูปโทนคลาสสิกออกน้ำตาลจะได้รู้ว่าเป็นรูปเก่าในอดีต มันดูคลาสสิก แต่เป็นภาพที่ฉันโอบไหล่กวินภพเอาไว้ เมื่อรักครั้งแรกของเขาถูกสาวเท กวินร้องไห้เหมือนคนเป็นบ้ากับเพื่อน ยังจำได้เพราะสาวคนนั้นเห็นว่ากวินหล่อ แต่พอคบแล้วงี่เง่าจึงไม่อยากคบต่อแล้วเลยเลิกคุย ‘แต่ทำไมนะฉันกลับชอบความงี่เง่าของเขา’ ‘แค่คนคุยกวินยังเจ็บปวดใจ’ หันกลับมาคิดถึงตัวเอง บางทีก็เหมาะกับการได้เป็นแค่เพื่อนสนิทของกวิน เธอคงไม่ได้เป็นคนรักอย่างที่ใจหวังหรอก เพราะขนาดคิดว่าตัวเองรักเขามาก ๆ แล้ว ยังไม่อาจรั้งใจของเขาไว้อยู่กับเธอได้ ผู้หญิงที่เป็นรักมั่นคงครั้งเรียนมหาวิทยาลัย ทำให้กวินไม่เป็นตัวเอง เขาเอาใจคนนี้มากที่สุด จนเพื่อนอย่างเธอเป็นหมา ที่คอยแอบมองเขารักกัน และเวลาเขาทะเลาะกันก็ปลอบใจ แต่ดีกันเมื่อไหร่เธอก็เป็นหมาอยู่ดี เป็นแบบนี้ก็จริงแต่เธอไม่เคยจำ เหตุการณ์รัก ๆ เลิก ๆ ของกวินกับกิ่งดำเนินไปเรื่อยจนเมื่อวันหนึ่งกิ่งบอกว่าจะ

เธอเดินสะดุดเข้ากับอะไรแข็ง ๆ และก็ล้มลงไปคร่อมทับเขา กลิ่นเบียร์หึ่งทำให้เธอรู้สึกฉุนกับกลิ่นตัวเขาที่คิดว่าไม่ได้อาบน้ำแน่ ๆ แล้วมานอนบริจาคเลือดให้ยุงอยู่ตรงนี้ทำไมกัน กวินภพที่เผลอหลับอยู่หน้าห้องเมียกับลูกเมื่อรู้สึกถึงแรงกดทับเขาจึงลืมตาขึ้น เมื่อเธอล้มลงมาคร่อมตัว เขาก็คว้าหมับเข้ามากอดทันทีโดยไม่ให้พลาดโอกาส “ปล่อยนะกวิน...เราบอกแล้วว่าเราจะหย่า อย่ามาทำแบบนี้” ภริตาพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนของเขา แต่ไม่สำเร็จ เพราะเขากอดไว้แน่นเหลือเกิน แต่จะร้องให้คนช่วยก็กลัวจะรบกวนคนที่มาพักผ่อน อีกอย่างพื้นที่ห้องพักแบบนี้จัดเป็นโซนให้ดูเป็นแบบไพรเวทและไม่รบกวนกัน เธอจึงเกรงใจผู้เข้าพักคนอื่น “เราไม่หย่า ผิงหย่าก็หย่าไปคนเดียว” “ก็กวินอยากกลับไปหารักเก่าผิงก็หลีกทางให้แล้วไง จะเอาอะไรอีก” เธอไม่คิดว่าเขาจะดื้อขนาดนี้ เขาชอบผลักไสเธอไม่ใช่เหรอ เขาชอบใช้ชีวิตส่วนตัว เขาชอบไปกินข้าวกับครอบครัวกิ่ง ที่เขาไม่ชอบคือเธอกับลูก แล้วยังจะดื้อดึงเอาอะไรอีก ตอนพวกเราจับมือเขา เขาดันสะบัดมือ ตอนนี้กลับเอื้อมมือมาฉุดพวกเราไว้ มันใช่เหรอ “เราไม่ได้คิดกับกิ่งแ

กวินภพรีบขับรถออกไปผับที่กรต์สินีบอกว่ากำลังเมากลับไม่ได้ และให้ไปรับกลับ เมื่อมาถึงเขาเห็นสภาพที่เมาแทบไม่รู้สึกตัวของกรต์สินีแล้วก็ต้องส่ายหน้า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่กรต์สินีเป็นอย่างนี้ ทุกครั้งที่เขาไม่โทรหาหรือกำลังยุ่งจนไม่ได้ติดต่อ เธอมักจะทำแบบนี้เสมอ และชอบพูดว่ากระทั่งเขาก็ไม่สนใจเธอ เธอไม่มีใครแล้วนะ มือของเขาตบไปที่แก้มของกรต์สินีเบา ๆ เพื่อเรียกสติให้กลับมา จะมานอนในร้านเหล้าที่แต่งตัวไม่มิดชิดแบบนี้เดี๋ยวก็โดนหิ้วไปพอดี “กิ่งมานอนนี่ได้ยังไง แล้วลูกอยู่กับใคร” เขาเรียกเธอเบา ๆ เพื่อให้เธอลุกขึ้น แต่ทว่าเธอกลับโผมากอดเขาไว้แทน “กวิน...กวินกลับมาหากิ่งแล้ว กิ่งเหลือกวินคนเดียวแล้ว ฮึก...อย่าทิ้งกิ่งนะ” กรต์สินีใช้ความเมาเพื่อใกล้ชิดกวินเช่นเดิม แต่ทว่าครั้งนี้กวินดูเหมือนไม่อยากให้เธอถึงเนื้อถึงตัว “ปล่อยกิ่ง เมาแล้วกลับบ้าน” กวินพยายามจับตัวกรต์สินีให้ยืนขึ้นและผละใบหน้าที่มุดไปที่เป้าของเขา เอาใบหน้าคอยอิงแอบแนบถูจนส่วนของลับของเขาเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง ไม่ใช่เพราะว่าเขายังรักหรือพิศวาสกิ่ง แต่ทว่าเขาไม่อยากให้กิ่งมาแนบชิดจนทำใ