All Chapters of มายาพ่ายเล่ห์: Chapter 21 - Chapter 30

เหม่ยเซียนลืมตาขึ้นมาแล้วอดที่จะยิ้มอย่างพอใจไม่ได้ เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่ได้โผล่เข้าไปภายในห้องนอนของจื่อหมิงเช่นเคย แต่ครั้งนี้กลับเป็นสะพานขนาดเล็กในสวนกว้างขวางที่มีดอกเหมย[1] ดอกอิงฮวา[2] และดอกซิ่ง[3]กำลังบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วบริเวณวันนี้หญิงสาวสวมชุดสีน้ำเงิน คลุมทับด้วยเสื้อตัวนอกสีเดียวกันซึ่งหนาพอจะให้ความอบอุ่น และป้องกันลมหนาว กระโปรงมีแถบฟ้าปักดิ้นทองที่ถูกรัดเอาไว้ด้วยผ้าคาดเอวสีแดง แขนสองข้างถูกพาดเอาไว้ด้วยผ้าคลุมไหล่สีฟ้าอ่อนพลิ้วไหวไปตามแรงลมชุดที่นางสวมแม้ไม่ได้ดูหรูหราดังเทพธิดาบนสรวงสวรรค์ แต่เมื่ออยู่บนอรชรก็ยิ่งช่วยขับให้ผิวพรรณของเหม่ยเซียนดูผุดผ่องยิ่งขึ้นมือเล็กเอื้อมขึ้นไปสัมผัสปิ่นประดับมุกบนเรือนผม ทั้งนี้ก็เพื่อให้มั่นใจว่าปิ่นหยกแก้วแห่งกาลเวลายังคงอยู่ ก่อนจะเดินไปชะโงกหน้ามองลงไปดูเงาตัวเองที่สะท้อนมาบนผิวน้ำแล้วยิ้มน้อยๆ ออกมา เมื่อพบว่าปิ่นยังคงปลอดภัยอยู่บนศีรษะของตัวเอง“วันนี้คงไม่เกิดเหตุการณ์เหมือนวันนั้นนะ” พูดจบก็ออกเดินไปตามสะพานซึ่งสร้างขึ้นเพื่อเชื่อมทางเดินที่รายล้อมด้วยต้นดอกเหมยที่บานสะพรั่ง“คงเป็นงานเลี้ยงชมบุปผาจริงๆ ก

“ตอนนี้เลยเร็วพาข้ากลับไป!” ทันทีที่แย่งปิ่นปักผมคืนไปได้ นางก็ตะโกนออกมาแล้วก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาจื่อหมิงเป็นครั้งที่สอง...ร่างสูงสง่ายังยืนนิ่งมองสองมือของตัวเองที่ยังคงรับรู้ถึงไออุ่นจากหญิงสาว มือใหญ่ยกขึ้นมาลูบปลายคางตัวเองและพบว่ามีเลือดซึมออกมาเพียงเล็กน้อย นั่นคงจะเกิดจากการที่หญิงสาวกระแทกหน้าผากเข้าหาเขา เครื่องประดับบนเรือนผมของหญิงสาวที่เป็นอัญมณีบาดผิวตรงส่วนนั้นเข้า แต่เมื่อมือใหญ่ลูบลงไปเพียงเบาๆ ผิวตรงนั้นก็ไม่เหลือรอยแผลใดๆ อีกเลย“ถือว่าเจ้าเก่งที่หนีรอดจากเงื้อมมือเราไปได้ถึงสองครั้งสองครา” มุมปากของจื่อหมิงปรากฏรอยยิ้มขึ้น เขาสะบัดแขนเสื้อแล้วไขว้แขนทั้งสองไปด้านหลังเพื่อรอผู้ที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา“เรียนท่านเทพมังกร งานเลี้ยงพร้อมแล้วขอรับ เทพอสูรทั้งสี่ให้ข้าน้อยมาเรียนเชิญท่าน” องครักษ์สวรรค์ที่ทำหน้าที่ดูแลสระทิพย์กล่าวด้วยท่าทีตื่นเต้น ไม่บ่อยนักที่เขาจะมีโอกาสได้พบเทพมังกรเช่นนี้“เรารู้แล้ว” จื่อหมิงเอ่ยแล้วก้าวเดินออกมาช้าๆ โดยมีองครักษ์ผู้นั้นมองตามด้วยสายตาชื่นชมเดิมทีนับตั้งแต่จื่อหมิงยังไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นเทพมังกร เขาก็คือเทพผู้ที่ได้รับ

“ได้ยินว่าเทพมังกรและเทพอสูรทั้งสี่มาร่วมงาน ข้าน้อยจึงมาคารวะเจ้าค่ะ” สตรีงดงามที่ย่อกายลงคารวะทำเอาเทพอสูรทั้งสามยอมด้วยความชื่นชม ทว่าเฟิ่งเซียนกลับมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาเรียบเฉย“ข้ากลับก่อนนะ” เฟิ่งเซียนตั้งใจจะก้าวเดินออกไป แต่เป็นจื่อชิงที่ยื่นมือออกมารั้งนางเอาไว้“งานยังไม่เริ่มเจ้าจะรีบไปไหนกัน” ชางอี้เลิกคิ้วถามก่อนจะเหลือบไปมองเทพธิดาเยว่หลินแล้วเงียบเสียงลง“แต่เดิมข้าก็ไม่ได้อยากมาอยู่แล้ว ยิ่งเทพมังกรกลับไปแล้วเช่นนี้ ท่านคิดว่าจะมีใครสนใจเทพอสูรอย่างเราเล่า พวกเขาล้วนแล้วแต่มางานนี้เพราะท่านเทพมังกรทั้งสิ้น” กล่าวจบเฟิ่งเซียนก็เหลือบสายตาไปมองเทพธิดาเยว่หลิน เทพธิดาผู้ซึ่งได้รับเลือกให้ทำหน้าที่ร่ายรำในงานครั้งนี้“ท่านเทพมังกรกลับไปแล้วหรือเจ้าคะ” เทพธิดาบุปผาเลิกคิ้วเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ปิดไม่มิดถึงความผิดหวัง“ใช่เขากลับไปแล้ว ดังนั้นไม่จำเป็นต้องใช้เราทั้งสี่เป็นสะพานเพื่อเข้าไปถึงตัวเขาหรอก” เฟิ่งเซียนเอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า ซึ่งนั่นทำให้เยว่หลินถึงกับใบหน้าแดงก่ำขึ้นด้วยความอับอายแม้เทพธิดาบุปผาผู้งดงามจะพยายามคงไว้ซึ่งสีหน้ายิ้มแย้ม ทว่านางไม่สามารถควบคุมความ

กลิ่นหอมของแมกไม้และบุปผานานาพันธุ์ ปลุกเหม่ยเซียนที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศเหล่านั้น กลับมีกลิ่นอายบางอย่างที่ทำให้หญิงสาวรับรู้ถึงความผิดปกติ หญิงสาวลืมตาโพลงเมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่างใต้ร่างของตนเอง“อีกแล้วเหรอเนี่ย!” หญิงสาวอุทานเสียงหลงเมื่อพบว่าตัวเองนอนคว่ำอยู่บนร่างของคนที่นอนแน่นิ่งในโลงน้ำแข็ง ทั้งที่เมื่อคืนนี้จำได้แม่นว่าก้าวขึ้นไปนอนบนเตียงนอน ในเรือนชั้นในของตำหนักหวงหลงที่น่าประหลาดใจก็คือนางถึงกับหลับสนิท ไม่ได้ล่วงรู้เลยว่าตัวนางเองมาที่นี่ได้อย่างไร!!!เหม่ยเซียนขยับตัวอย่างอึดอัด เนื่องจากโลงน้ำแข็งที่แสนคับแคบนั้น ไม่เอื้ออำนวยให้นางได้ผละออกห่างจากเทพมังกรหนุ่มมากนัก เรียกได้ว่าตอนนี้ส่วนหน้าของร่างงามแนบสนิทไปกับร่างสูงใหญ่อย่างช่วยไม่ได้หญิงสาวอดที่จะขัดเขินไม่ได้ เมื่อรู้สึกว่าหน้าอกของตนบดเบียดอยู่กับอกแกร่งของเทพหนุ่ม แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าในยามนี้เขาหาได้มีสติไม่จึงได้สงบใจลง ทิ้งกายลงนอนราบไปกับร่างใหญ่แสงสว่างที่เริ่มเจิดจ้าขึ้นเป็นตัวบอกเวลาให้เหม่ยเซียนได้เป็นอย่างดี หญิงสาวได้แต่หวังว่าป่านนี้ภูตโบตั๋นคงพบแล้วว่านางหายตัวไปจากเตียง ซึ

“พูดมาให้หมดไม่เช่นนั้นข้าส่งพวกเจ้ากลับไปอยู่กับพระนางซีหวังหมู่ อย่าคิดว่าข้าทำไม่ได้นะ” เหม่ยเซียนแสร้งขู่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง“คือ...คือว่า...”ยิ่งภูตทั้งสองทำท่าอึกอักให้เห็น เหม่ยเซียนก็ยิ่งมั่นใจว่านางคิดไม่ผิด มีเรื่องบางอย่างที่ภูตทั้งสองกำลังปิดบังนาง ซึ่งดูจากท่าทีแล้วน่าจะเป็นเรื่องที่สำคัญมาก หาไม่แล้วภูตที่มีท่าทีซื่อสัตย์กับนางทั้งสองหรือจะกล้าปิดบัง“นายหญิง เรื่องนี้...”“คิดว่าข้าขู่เล่นกระมังที่บอกว่าจะส่งเจ้าทั้งสองกลับ”“หามิได้นายหญิง แต่เรื่องนี้สำคัญมาก ข้าไม่อยากให้ท่าน...ให้ท่าน...” ภูตแห่งกาลเวลาลังเลก่อนจะหันไปสบตากับภูตโบตั๋นที่มีท่าทีลนลานไม่ต่างกันกับเขานัก “จะบอกนายหญิงจริงหรือ”“หากไม่บอก เจ้าจะให้ข้าทำเช่นไรเล่า”“แต่...” ภูตทั้งสองซุบซิบกันต่อหน้าเหม่ยเซียนที่หรี่ตามองอย่างใจเย็น“หากไม่บอกแล้วถูกส่งกลับจะทำเช่นไร”“ถ้าอย่างนั้นให้ท่านเทพแห่งชะตาบอกดีหรือไม่”“เทพแห่งชะตาเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเทพแห่งชะตา” เหม่ยเซียนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยหลังจากที่นั่งฟังภูตทั้งสองนั่งซุบซิบถกเถียงกันเงียบๆ“คือ...นายหญิง เราทั้งสองได้รับคำสั่งจากเทพแห่งชะตาว่าหากย