All Chapters of มายาพ่ายเล่ห์: Chapter 51 - Chapter 60

ถนนเหลียงจื่อเป็นย่านของตระกูลที่มีฐานะปานกลางของเมืองหลิงเฟิง ผู้คนไม่ใคร่จะพลุกพล่านนักแต่ก็ไม่ถึงกับเงียบจนน่ากลัวความเงียบสงบของบรรยากาศโดยรอบค่อนข้างตรงกับความต้องการของเหม่ยเซียน ตัวบ้านที่ร่ำลือว่าเป็นบ้านผีสิง ความจริงมันคือคฤหาสน์ขนาดกลางซึ่งรอบด้านมีกำแพงสูงประตูใหญ่ที่รถม้าสามารถเข้าออกได้คือหนึ่งในตัวเลือกที่เหมาะสม ด้านหน้าไร้ซึ่งผู้คนสัญจรผ่านไปมา เนื่องจากเป็นคฤหาสน์ซึ่งอยู่ติดกันนั้นเป็นคฤหาสน์ร้างที่ไร้ผู้อาศัย เดาได้โดยง่ายเลยว่าชื่อเสียงของบ้านผีสิง ทำให้เพื่อนบ้านละแวกข้างเคียงไม่กล้าอยู่ คนที่เลือกได้ก็ย้ายออกไปส่วนคนที่ไม่มีทางเลือกก็อยู่เงียบๆ ไม่กล้าเดินเฉียดกรายเข้าใกล้แม้แต่น้อยคฤหาสน์หลิงเซียว[1]เป็นคฤหาสน์ที่รกร้างมานานหลายปี เนื่องจากข่าวลือว่ามีภูตผีออกอาละวาด ทันทีที่มีคนย้ายเข้าไปอยู่อาศัยเช้าวันต่อมาก็มีอันต้องรีบย้ายออกไป และทุกคนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าถูกผีหลอกเจ้าของคฤหาสน์เองก็ไม่ได้ต่างจากคนอื่น นางมาส่งเหม่ยเซียนและผู้ติดตามเพียงหน้าคฤหาสน์ หลังจากนั้นก็อ้างว่ามีธุระด่วนต้องไปทำไม่อาจพาชมโดยทั่วด้วยตัวเอง“หลิงเซียว” ทันทีที่ก้าวเข้าไปภ

“ตอนนี้เราคือเทพมังกรไม่ใช่ศิษย์ของหุบเขาเมฆแล้ว ที่มาวันนี้เพียงเพราะมีเรื่องให้ต้องจัดการเท่านั้น” เขาตอบออกมาโดยดีทั้งยังมองไปยังสุดทางเดินของสะพานหิน “เจ้าอยากไปนั่งสนทนาที่เรือนพักหรือไม่ เจ้าสวมเสื้อผ้าไม่เหมาะสมกับฤดูหนาว...” กล่าวจบก็ปลดเสื้อคลุมตัวหนาหนักลงจากหัวไหล่ “นี่อาจช่วยเจ้าได้”หลังจากชั่งน้ำหนักในใจครู่หนึ่งเหม่ยเซียนก็ก้าวออกมาข้างหน้า กระทั่งเว้นช่องว่างระหว่างเขากับนางสองก้าวจึงเอื้อมมือออกไปรับเสื้อคลุมเอาไว้โดยไม่ได้อิดออดนางเองก็รู้สึกหนาวไม่น้อย “มิใช่ว่าเหล่าทวยเทพไม่ควรรู้สึกหนาวหรือร้อนหรอกหรือเจ้าคะ”“ที่นี่คือหุบเขาเมฆ อีกทั้งเราอยู่ในร่างของมนุษย์”“อ้อ” เหม่ยเซียนพยักหน้ารับรู้จากนั้นก็เดินตามเทพมังกรจื่อหมิงไปโดยดี นางพบว่าการได้พบเขาในครั้งนี้นางรู้สึกปลอดภัยกว่าครั้งไหนๆ ที่ต้องอกสั่นขวัญแขวนเพราะกลัวเขาจับมาเค้นถามว่าเป็นใครมาจากไหนเรือนพักเรียบง่ายที่ปรากฏขึ้นทำให้หญิงสาวอ้าปากค้าง ดวงตาที่ยังคงตกตะลึงหันขวับไปมองเทพมังกรจื่อหมิง ทันทีที่นางได้เห็นป้ายหน้าเรือนและรูปทรงของเรือนพักทุกอย่างคล้ายคลึงกับเรือนจื่อหมิงที่ตั้งอยู่ในป่าไผ่ ณ หุบเขาแห่ง

“อย่างที่คิดเอาไว้ ไม่ว่าจะอย่างไรเจ้าก็ยังคงเป็นเทพธิดาเหม่ยเหรินคนเดิม เจ้ายังคงคิดการณ์ได้ถี่ถ้วนและยังคงเฉลียวฉลาด” เทพแห่งชะตากล่าวชมนางด้วยรอยยิ้มพอใจ “ตอนนี้เจ้าพบดวงจิตของเทพมังกรทั้งสองดวงแล้ว ซึ่งนั่นเพียงพอที่จะปลุกท่านเทพมังกรขึ้นมาจากการหลับใหล” “แล้วเจ็ดวิญญาณที่สาบสูญไปของเทพมังกรเล่า” เหม่ยเซียนเอ่ยถามเสียงแผ่ว ลางสังหรณ์ในใจทำให้นางรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างประหลาด “ก็อยู่ตรงหน้าเจ้าแล้วอย่างไรเล่า” เทพแห่งชะตาหันไปมองหลิ่วเจี้ยน เหม่ยเซียนหลับตาลงก่อนจะถอนใจออกมาคราหนึ่ง นางคิดเอาไว้ไม่ผิดเป็นเขาจริงๆ “เป็นเจ้าดังคาด”หลิ่วเจี้ยนที่เพียงก้มศีรษะรับถ้อยคำนั้น “ท่านเทพมังกรรวบรวมวิญญาณของตัวเองซุกซ่อนเอาไว้ในกระบี่ใบหลิว ข้าจึงตัดสินใจเสกเขาขึ้นมาเพื่อให้เป็นผู้ที่นำทางเจ้าลงมายังแดนมายา”“นี่คือเหตุผลที่เจ้าบอกว่ารู้วิธีที่จะปลุกท่านเทพมังกรจากการหลับใหลเช่นนั้น...” เหม่ยเซียนเอ่ยถามเขาเสียงแผ่ว “แล้วตัวเจ้าเองเล่า หากว่าไร้ซึ่งเจ็ดวิญญาณของท่านเทพมังกร ตัวเจ้าจะเป็นเช่นไรต่อไป”“ชะตาของข้าน้อยคือรับใช้ท่านและท่านเทพมังกรขอรับ” เขาตอบด

“เหตุใดจึงตกลงไปในน้ำได้เล่า มิใช่ว่าออกไปเที่ยวกับองค์ชายรองหรอกหรือ ลูกสาวคนนี้นี่ซุกซนจริงๆ” เสียงบ่นเบาๆ ของไป๋ฮูหยินดังขึ้น จากนั้นไป๋ฮูหยินก็เดินตามองค์ชายทั้งสองที่ต่างคนก็ไม่ยอมให้บ่าวไพร่รับร่างที่ทั้งสองกอดตระกองเอาไว้ในอ้อมแขนฉินอวี้หลงอย่างไรเสียก็ไม่น่าประหลาดใจ เนื่องจากไป๋ฮูหยินรู้เรื่องที่อีกฝ่ายมีใจให้บุตรสาวตนนานแล้ว แต่กับองค์ชายใหญ่ฉินฉางเหยียนผู้นี้ นางไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย“เหตุใดองค์ชายใหญ่จึงทรง...” ไป๋ชิงอวี่ขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย กระนั้นเขาก็ได้แต่ถอนใจแล้วเดินเข้าไปในเรือนพักเมื่อหญิงสาวทั้งสองได้รับการตรวจจากหมอหลวงที่องค์ชายทั้งสองให้ราชองครักษ์ไปเชิญตัวมาแล้ว ไป๋ชิงอวี่ก็ได้แต่เงยหน้าสบตากับฉินอวี้หลงด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามฉินอวี้หลงเองก็ดูเหมือนจะรู้ตัวเขาถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่งแล้วเดินนำไปยังห้องโถง“องค์ชายรองแล้วองค์ชายใหญ่เล่าพ่ะย่ะค่ะ” ไป๋ชิงอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยในยามที่มองไปยังประตูห้องที่อยู่อีกฟากของเรือนหมื่นบุปผา ซึ่งเป็นเรือนพักฝ่ายในของผู้เป็นบุตรสาวการที่วันนี้จำต้องให้องค์ชายทั้งสองเข้ามานั้น นับเป็นกรณีพิเศษหลังจากที่เกิดเรื่องข

“พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย” เสียงทุ้มเสียงหนึ่งตอบรับทันที เซี่ยเหยาก้าวออกมาจากมุมหนึ่งของห้องหนังสือ เขาก็คือองครักษ์เงาของฉินฉางเหยียน มีหน้าที่คุ้มกันความปลอดภัยอย่างลับๆ ในขณะที่เฉินคุ่นคือองครักษ์ข้างกายซึ่งผู้คนในราชสำนักต่างก็ล่วงรู้ น้อยคนนักที่จะล่วงรู้ว่าฉินฉางเหยียนยังมีผู้มีฝีมือที่ไม่อาจประเมินอีกคนข้างกาย“จนกว่านางจะหายดีจนย้ายออกจากจวนเสนาบดีไป๋ เจ้าไปอยู่ข้างกายนาง ดูว่านางติดต่อใครและใครเข้าใกล้นางบ้าง”“พ่ะย่ะค่ะ” เซี่ยเหยารับคำโดยไม่ถามอะไร รู้ดีว่าหากผู้เป็นนายไม่เอ่ยปาก แม้เขาถามไปก็เท่ากับเสียเวลาเปล่าขณะที่ฉินฉางเหยียนกำลังใคร่ครวญเรื่องต่างๆ อย่างเคร่งเครียด ตำหนักของกุ้ยเฟยผู้เป็นมารดาเองก็มีความเคลื่อนไหว คนของโหลวกุ้ยเฟยกำลังรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นยังแม่น้ำเฮยหลงกับผู้เป็นนายโหลวกุ้ยเฟยรับฟังเรื่องราวด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ข้างกายยังมีหลินเยว่ฉี หญิงสาวจากตระกูลหลินซึ่งนางหมายมั่นให้อีกฝ่ายให้องค์ชายใหญ่โอรสของนางเอง เพื่อให้ในอนาคตข้างหน้าหลินเยว่ฉีและตระกูลหลินสามารถผลักดันให้ผู้เป็นโอรส ก้าวขึ้นสู่ฐานะองค์รัชทายาทและฮ่องเต้ได้อย่างมั่นคง“เจ้าให้คนไปสืบดูว่าหญิงสาว