All Chapters of มายาพ่ายเล่ห์: Chapter 41 - Chapter 50

เมื่อคิดได้เช่นนั้นเหม่ยเซียนพลันเงยหน้าขึ้นสบตากับเทพแห่งชะตา ก่อนจะละสายตาไปมองจื่อชิง ความสับสนลังเลฉายชัด ทำให้ทั้งสองจ้องมองนางอย่างสงสัย“มีอะไรหรือ”หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ เหม่ยเซียนก็ถอนใจออกมาเสียงดัง “ข้าค้นจนทั่วกลับพบเพียงพู่กันด้ามเดียวซึ่งดูเหมือนจะอยู่ผิดที่ผิดทาง ตอนนี้วางมันเอาไว้บนโต๊ะ มาเถิดเข้าไปสนทนากันด้านใน ข้ามีเรื่องจะถามพวกท่านถึงได้มายืนลังเลอยู่ตรงนี้ เพราะยังคิดไม่ตกว่าจะถามอย่างไรดี พวกท่านมาก็ดีแล้วข้าจะได้ไม่ต้องไปตามหาให้เสียเวลา”ท่าทีอันแสนเป็นธรรมชาติของหญิงสาวกลับมาแล้ว แม้ว่าก่อนหน้านี้นางจะเผลอแสดงอากัปกิริยาเช่นใดออกไป แต่นางก็มั่นใจว่าตอนนี้นางได้กลบเกลื่อนจนไม่หลงเหลือสิ่งใดให้ทั้งสองสงสัย แต่ถึงจะสงสัยหากนางยืนกรานคิดว่าทั้งสองก็คงไม่สามารถบังคับให้นางพูดออกมาได้กระมังเหม่ยเซียนคิดเช่นนั้นแล้วลอบถอนหายใจ ร่างอรชรหันหลังกลับและเดินนำเข้าไปยังเรือนจื่อหมิง แต่เมื่อจะเดินผ่านเข้าไปยังประตูเรือน ทั้งเทพแห่งชะตาและจื่อชิง กลับถูกพลังของปราณมังกรจู่โจม ผลก็คือทั้งสองกระเด็นออกไปคนละทิศละทางลำแสงสีทองสาดออกไปเป็นวงกลมขนาดใหญ่ แต่เมื่อตั้งตัวได้ทั้

มองรัศมีสีทองที่เปล่งประกายออกมาจากร่างของเหม่ยเซียนเทพแห่งชะตาพลันหันไปมองจื่อชิง“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” จื่อชิงเข้าใจโดยพลัน“ลำพังแค่เจ้าคนเดียวคงไม่อาจรับมือ เรียกเทพอสูรทั้งสามมาที่นี่ ข้าจะไปเข้าเฝ้าองค์เง็กเซียน หลิ่วเจี้ยนเจ้าพานางไปซ่อนในเรือนจื่อหมิง อย่าได้ออกมาด้านนอกแม้แต่ก้าวเดียว”“พวกท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่” เหม่ยเซียนมองท่าทีตื่นตะลึงจนเกือบลนลานของทั้งสองแล้วได้แต่ตระหนก“เผ่าพันธุ์มังกรและเหล่าเชื้อพระวงศ์ที่ยังคงหลงเหลือของมังกรฝั่งตะวันตกและตะวันออก พวกเขาจะมาที่นี่เพื่อชิงตัวท่าน พวกเขาจะรับรู้ถึงการปรากฏตัวของท่านทันทีที่ผนึกถูกปลด เพราะท่านคือหนึ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ สตรีสายเลือดมังกรบริสุทธิ์ที่พวกเขารอคอย”เป็นหลิ่วเจี้ยนที่ตอบนางเพราะทั้งเทพแห่งชะตาและจื่อชิงนั้นต่างก็แยกย้ายไปอย่างรีบร้อน“นี่เป็นโอกาสเดียวที่เราจะไปยังบ่อพันวิญญาณ ท่าน...จะไปกับข้าหรือไม่”“เจ้ามิใช่บอกว่าเทพมังกรสะกดความทรงจำเอาไว้หรอกหรือ แล้วเหตุใดจึงรู้เรื่องมากมายถึงเพียงนี้ ทั้งยังเลือกที่จะบอกข้าในยามที่พวกเขาไม่อยู่” เหม่ยเซียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนต่อประโยคนั้น “เจ้าไม่ไว้ใจท่

“นายหญิงเกรงใจไปแล้ว เราทั้งสามคนเป็นคนของนายหญิง แน่นอนว่าย่อมรับใช้ท่านอย่างสุดกำลัง” ทั้งสามคนคุกเข่าลงตรงหน้านางก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกันราวกับนัดหมาย“ลุกขึ้นเถิด เรามีเรื่องอีกมากต้องปรึกษาหารือกัน”“ข้าน้อยนำเครื่องประดับของท่านไปจำนำ ยังดีที่ได้ราคาสูงพอสมควร คิดว่าอีกไม่นานคงต้องหาบ้านเช่าสักหลัง อยู่โรงเตี๊ยมเช่นนี้แม้สะดวกสบาย แต่หากเทียบกับบ้านเช่าสักหลังแล้วย่อมดีกว่าในเรื่องของความปลอดภัย ที่นี่พลุกพล่านจนเกินไป”หลิ่วเจี้ยนวางตั๋วเงินจำนวนหนึ่งลงบนโต๊ะตรงหน้าหญิงสาว เห็นชัดว่าที่บอกว่าได้ราคาพอสมควรนั้น เขาไม่ได้กล่าวเกินไปจริงๆ เพราะตั๋วเงินเหล่านี้เป็นจำนวนถึงหนึ่งหมื่นตำลึง อีกทั้งเขายังฉลาดพอที่จะไปจำนำเอาไว้ที่โรงเตี๊ยมสองแห่ง เพื่อป้องกันการกดราคาจนเกินไปหากจำนำเอาไว้ที่เดียว“ข้าเห็นด้วย” เหม่ยเซียนพยักหน้า “วันนี้เราก็ออกไปหาบ้านเช่าขนาดกลางสักหลังก็แล้วกัน ไม่สิภูตทั้งสองต่างหากที่ต้องไป”“เอ๋ นายหญิง” ภูตโบตั๋นเลิกคิ้ว “มิใช่ว่าข้าต้องอยู่ดูแลท่านหรอกหรือเจ้าคะ เหตุใดให้ข้าออกไปไม่ให้เขาไปเล่า” ในยามที่เอ่ยนางก็ทำหน้าคล้ายกำลังจะร้องไห้“ภูตแห่งกาลเวลา

...พบแล้ว นางพบดวงจิตของเทพมังกรจื่อหมิงแล้ว เป็นเขาแน่นอน!!“นี่คือความบังเอิญหรือความตั้งใจ หากเป็นความตั้งใจแล้วมันคือความตั้งใจของผู้ใด แล้วหากเป็นความบังเอิญ...ใครเล่าเป็นผู้ลิขิต ในเมื่อเทพแห่งชะตาหาใช่ผู้ดูแลในดวงชะตาของผู้คนภายในแดนมายาแห่งนี้ หรือว่าเรื่องราวเหล่านี้จะเกิดขึ้นโดยไร้ซึ่งเหตุผล แต่...จุมพิตมังกร เขาทำไปเพื่ออะไร”เหม่ยเซียนครุ่นคิดอยู่เพียงคนเดียว ขณะรอคอยการกลับมาของหลิ่วเจี้ยน หลายๆ อย่างดูไม่สมเหตุสมผล นับตั้งแต่นางซึ่งเป็นเพียงเด็กกำพร้า กลับกลายมาเป็นเทพธิดาเหม่ยเซียนผู้ทำหน้าที่ดูแลกาลเวลาของโลกมนุษย์หลิ่วเจี้ยนหายไปนานจนเหม่ยเซียนเริ่มกระวนกระวาย แม้กระทั่งตอนที่ภูตทั้งสองกลับมาแล้วเขาก็ยังหายเงียบ ซึ่งนั่นทำให้ภูตโบตั๋นออกอาการหงุดหงิด เหตุเพราะเขาถึงกับกล้าทิ้งนายหญิงของนางเอาไว้เพียงลำพังเป็นเวลานานถึงเพียงนี้ ดังนั้นภูตโบตั๋นจึงได้แต่นึกคำต่อว่าต่อขานอีกฝ่ายเตรียมเอาไว้“นายหญิง!!”น้ำเสียงดีอกดีใจของหลิ่วเจี้ยนดังขึ้น ทันทีที่เขาพุ่งตัวผ่านหน้าต่างเข้ามา ภูตโบตั๋นเบิกตามกว้างมองรอยยิ้มกว้างขวางตื่นเต้นของหลิ่วเจี้ยนด้วยความประหลาดใจ นางลืมแม้กระทั่

‘ไม่มี...หาก เพราะวันนี้ผู้ที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาคือข้า ตัดใจเสียเถิดเทพธิดาเยว่หลิน เจ้าเองก็ตระหนักดีกว่าผู้ใดว่าเทพมังกรจิตใจมั่นคงเพียงใด หากเขาปฏิเสธที่จะรับเจ้าเข้าตำหนัก แม้แต่องค์เง็กเซียนฮ่องเต้และพระนางซีหวังหมู่เองก็ไม่แน่ว่าจะเปลี่ยนใจเขาได้ นับประสาอะไรกับข้าที่เพิ่งแต่งเข้าตำหนักหวงหลงเล่า’ เว้นวรรคไปเล็กน้อยเทพธิดาเหม่ยเหรินก็ขมวดคิ้วมุ่น ‘อีกอย่าง...วันนั้นหาเป็นข้าที่พาเขาไป แต่เป็นเขาต่างหากที่เป็นคนพาข้าออกไปจากสระทิพย์’‘ไม่! ข้าไม่เชื่อ! เป็นเพราะเจ้า! เพราะเจ้า!’ กล่าวจบร่างอรชรก็พุ่งเข้าหาแผ่นหลังของเทพธิดาเหม่ยเหรินทันที“ระวัง!!!” เหม่ยเซียนกรีดร้องออกมาพร้อมกับร่างที่ลุกพรวดขึ้นจากเตียงนอน เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายขึ้นมาทั่วทั้งใบหน้า“นายหญิง” ภูตโบตั๋นสะดุ้งตื่นขึ้นมาเช่นกัน นางมองนายหญิงของตัวเองนั่งอยู่บนเตียงด้วยความห่วงใย “ฝันร้ายหรือเจ้าคะ”“ไม่คล้ายความฝัน เหมือนจะเป็นความทรงจำ” เหม่ยเซียนถอนใจออกมาคราหนึ่งก่อนจะแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อ ในใจได้แต่ครุ่นคิดเกี่ยวกับภาพฝันที่ตนรู้สึกว่ามันชัดเจนเหลือเกิน“ภูตโบตั๋นเจ้ารู้จักเทพธิดาเยว่หลินหรือไม่ ดูเหมือนเทพธิดาผ