Alle Kapitel von มายาพ่ายเล่ห์: Kapitel 31 – Kapitel 40

‘ดูเหมือนท่านจะสนิทกับนางมากกระมัง’ ได้ยินเทพแห่งชะตาเอ่ยนามของเทพธิดาคนงามออกมาตรงๆ เทพมังกรจึงอดๆ ไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมา ซึ่งคำถามนั้นก็ทำให้เทพแห่งชะตาหัวเราะออกมาเสียงเบา‘ที่จริงนางมีชื่อเล่นนะ แต่นางไม่ยอมให้ข้าเรียกเพราะชื่อนั้นนางตั้งใจจะให้บุรุษที่แต่งนางเป็นชายาเรียกเพียงผู้เดียว’‘ท่านรู้หรือเจ้าคะ’ เทพธิดาเหม่ยเหรินเองก็ดูจะแปลกใจที่เทพแห่งชะตารู้เรื่องที่นางเก็บเอาไว้ในใจ‘ข้าเป็นใครเจ้าไม่รู้หรือ อยากให้ข้าพูดชื่อนั้นออกมาหรือไม่ ข้าแต่งเจ้าเข้าหุบเขาก็ได้นะ เพราะข้ารู้ว่านามนั้นคืออะไร’ เทพแห่งชะตาเย้าออกมากลั้วหัวเราะเทพธิดาเหม่ยเหรินค้อนเขาครั้งหนึ่ง นางหันกลับมามองเทพมังกรจื่อหมิง ‘อย่าใส่ใจเลยเจ้าคะ ท่านเทพแห่งชะตาบางทีก็หารู้ไม่ว่าเรื่องบางเรื่องก็ไม่เกี่ยวกับงานของเขา’‘ข้าไม่ได้สอดรู้สอดเห็นเรื่องของเจ้านะ แค่บังเอิญรู้เท่านั้นเอง’ด้วยความที่สนิทสนมกันมานานจึงทำให้เทพธิดาเหม่ยเหรินและเทพชะตาหยอกล้อกันได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ นั่นทำให้เทพมังกรจื่อหมิงอดที่จะยิ้มออกมากับท่าทีของคนทั้งคู่ไม่ได้ เพราะท่าทีเช่นนั้นยังเผื่อแผ่มาถึงเขาที่มีแต่คนให้ความเคารพเกรงใจหายา

เทพแห่งชะตาไม่ได้กล่าวอะไรต่อ เขาเพียงยิ้มพร้อมกับถอนใจออกมา ซึ่งแน่นอนว่าเหม่ยเซียนรู้ดีว่านั่นหมายความว่าอย่างไร เพราะทั้งๆ ที่เทพแห่งชะตาซ่อนนางด้วยการสะกดพลังมังกรเอาไว้ แต่เทพมังกรก็ยังเลือกเทพธิดาเหม่ยเหรินเป็นชายา“ที่นี่คือ...” เหม่ยเซียนเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม เมื่อนางเพิ่งจะตระหนักว่าเทพแห่งชะตาได้หยุดเดินลงแล้ว หลังจากที่ทั้งสองสนทนากันมาได้ครู่หนึ่ง“ที่นี่คือเรือนจื่อหมิง บางครั้งเทพมังกรก็จะมาพำนักที่นี่ ข้ารำคาญที่เขาชอบมาก่อกวนข้าบ่อยๆ จึงให้เขาสร้างเรือนขึ้นในป่าสนแห่งนี้ เจ้าจะพักที่นี่คืนนี้และแน่นอนว่าภูตรับใช้ทั้งสองของเจ้าจะตามมาในไม่ช้านี้ คำถามมากมายในใจเจ้าเอาไว้พรุ่งนี้ข้าจะมาค่อยๆ ไขให้กระจ่าง แต่บางที...เจ้าอาจจะได้คำตอบบางข้อที่นี่” พูดจบเทพแห่งชะตาก็จากไปด้วยรอยยิ้มเหม่ยเซียนถอนใจทั้งยังแอบค่อนขอดเทพแห่งชะตาในใจ นางไม่รู้ถึงความหมายของรอยยิ้มของเขา เอะอะก็ยิ้ม เอะอะก็ยิ้ม จะให้นางตีความหมายอย่างไรกัน“คำตอบ” พึมพำกับตัวเองพร้อมกับเงยหน้ามองอักษรที่ถูกสลักลงไปบนแผ่นไม้ซึ่งแขวนอยู่เหนือทางเข้าเรือนไม้ไผ่อันแสนเรียบง่ายนั้นนิ่งเหม่ยเซียนเคยเห็นลายมือของเทพมังก

ท่าทีผิดหวังอย่างเห็นได้ชัดของหลิ่วเจี้ยน ทำให้เทพแห่งชะตาต้องถอนใจ “เช่นนั้นแล้วเราจะทำอย่างไรขอรับ”“แม้แต่ข้าที่เป็นเทพแห่งชะตาก็หาได้ล่วงรู้ทุกอย่างไม่ ยิ่งเป็นชะตาที่ถูกผูกรวมกันของสองดวงจิตที่มีชะตาอันกล้าแข็งด้วยแล้วข้ายิ่งไม่อาจแทรกแซง ข้าได้แต่หวังว่าดวงจิตที่เหลืออยู่ของเทพมังกรจื่อหมิงจะไม่ได้อ่อนแอเกินไปนัก เพราะหากเป็นเช่นนั้นดวงชะตาของนางในยามนี้ อาจจะกลายเป็นภัยพิบัติของเขา แต่หากไม่...นางเท่านั้นจึงจะเป็นผู้ที่สามารถนำเขากลับมา”“ท่านหมายความว่าอย่างไรขอรับ” หลิ่วเจี้ยนพลันตื่นตระหนก“สามจิตเจ็ดวิญญาณของเทพมังกรในยามนี้ร่างของเขาเหลือเพียงพลังวิญญาณที่ไร้ซึ่งดวงจิต หนึ่งดวงจิตถูกผูกรวมเข้ากับดวงจิตของเทพธิดาเหม่ยเหริน อีกหนึ่งก็มีเพียงนางที่ล่วงรู้ว่าเขาถอดเก็บรักษาไว้ที่ใด ส่วนดวงจิตสุดท้ายก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าหลุดลอยไปที่ใด ร่างที่แม้มีพลังแต่ไร้ซึ่งดวงจิตและวิญญาณ ก็ไม่ต่างอะไรกับปุยเมฆที่ยากจะคว้าจับ ทั้งยังยากที่จะมองเห็นการมีตัวตน การที่แม้แต่ข้าเองก็หาไม่พบและไม่รับรู้ถึงการมีตัวตนของดวงจิตเทพมังกรจื่อหมิง นับว่าเป็นเรื่องที่น่ากังวลยิ่ง” เทพแห่งชะตานิ่งเงียบไป

‘ราวๆ สองร้อยปีได้กระมัง’ นึกครู่หนึ่งก่อนที่เสียงพึมพำเบาๆ จะตอบออกมาจื่อหมิงกวาดสายตามองเด็กน้อยตรงหน้า ซึ่งบอกว่าตัวเองอยู่ที่หุบเขารกร้างมาสองร้อยปีด้วยท่าทีสงสัย ตอนแรกที่เขาพบเด็กคนนี้ เขาสงสัยว่านางอาจจะเป็นมนุษย์ แต่นางกลับมีกลิ่นไอของเทพเซียนจางๆ ซึ่งบ่งบอกว่านางไม่ใช่มนุษย์ ทั้งยังไม่ใช่ภูตเขาเพียงรู้สึกว่านางอยู่ก้ำกึ่งระหว่างเทพธิดาและภูต การที่นางมีรูปลักษณ์ดังเด็กมนุษย์อายุราวเจ็ดแปดขวบ แต่กลับอยู่ที่หุบเขารกร้างแห่งนี้มาถึงสองร้อยปี นั่นก็แสดงว่านางคงจะไม่ใช่ทั้งภูตและมนุษย์ เพียงแต่หากจะบอกว่านางเป็นเทพธิดา เขากลับยังไม่มั่นใจเท่าไรนัก‘ข้าต้องไปแล้ว หากหายออกมานานเสี่ยวชิงจื่อจะสงสัย’‘เสี่ยวชิงจื่อหรือ’‘ภูตบุปผาที่มีหน้าที่ดูแลข้า นางทำงานเก่งมาก ทั้งยังรักข้าที่สุด แต่ท่านไม่ต้องกังวลนะข้าไม่ได้บอกนางหรอก เพราะนางเก็บความลับไม่เก่ง’‘ที่นี่ยังมีผู้อื่นอีกหรือไม่’‘ไม่มีแล้ว มีเพียงข้ากับเสี่ยวชิงจื่อ’‘เจ้าอยู่ที่นี่เพียงลำพังกับภูตบุปผาเท่านั้นหรือ’‘ใช่ แต่ท่านไม่ต้องกลัวนะ ที่นี่เป็นเขตแดนของพระนางซีหวังหมู่ ไม่มีสิ่งใดกล้ำกรายเข้ามาได้’‘แต่ข้าเข้ามาได้’‘นั่

สงครามระหว่างเผ่าพันธุ์มังกรที่คุกรุ่นขึ้นเมื่อสองร้อยห้าสิบปีก่อน ทำให้มังกรแบ่งออกเป็นฝ่ายตะวันตก และฝ่ายตะวันออก สายเลือดมังกรที่มีสิทธิ์สืบทอดตำแหน่งเทพมังกร มีเพียงเขากับน้องชายต่างมารดา และเหตุนี้เองผู้ที่สนับสนุนของแต่ละฝ่ายจึงขัดแย้งกันข่าวลือเกี่ยวกับมังกรแห่งคำทำนายเริ่มหนาหู เรื่องเกี่ยวกับการคัดเลือกสตรีเผ่ามังกรที่จะครองตำแหน่งชายาแห่งเทพมังกร จะต้องสืบเชื้อสายมาจากมังกรสายเลือดบริสุทธิ์เท่านั้น การเลือกเฟ้นสตรีที่มีสายเลือดมังกรบริสุทธิ์อันยากยิ่งจึงเกิดขึ้น จนนำมาสู่สงครามการแย่งชิงของมังกรทั้งสองฝ่ายในที่สุดโศกนาฏกรรมการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ก็เกิดขึ้น เขาและน้องชายต่างมารดา ต่างก็ถูกผลักดันให้ต้องยืนกันคนละฝ่าย ทั้งที่แท้จริงแล้วทั้งเขาและน้องชายหาได้ต้องการให้เกิดเรื่องเช่นนี้ไม่สตรีเผ่าพันธุ์มังกรที่ยังไม่แต่งงานและถูกสงสัยว่าเป็นผู้ที่เหมาะสมต่างก็ถูกพรากตัวไปจากครอบครัว พวกนางถูกแย่งชิงและถูกฆ่า เพียงเพราะหากฝ่ายใดไม่ได้มาก็ต้องกำจัดทิ้งเพื่อตัดปัญหากระทั่งท่านหญิงน้อยแห่งหุบเขาเมฆลูกพี่ลูกน้องของเขาที่เพิ่งจะถือกำเนิดก็มาหายตัวไป มารดาของนางไม่ต้องการให้บุตรสาวของ