All Chapters of คลื่นใต้น้ำ: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10 ทางแยกเธอไม่แน่ใจนักว่าพายุสวาทที่ถาโถมใส่มีที่มาที่ไปอย่างไรฟองคลื่นสะลึมสะลือปรือตาขึ้นเชื่องช้า หันมองโดยรอบผ่านแสงสลัวด้วยความมึนงง จำได้ว่าเราโรมรันกันบนโซฟา เขาอุ้มเธอมานอนบนเตียงหรอกหรือ งั้นคงไม่ได้ฝันไปบทรักเร่าร้อนยังคงซ่านในอก เขาพาเธอมาต่อในนี้ก่อนหมดแรงผล็อยหลับกันทั้งคู่ หญิงสาวเผลอยกมือกุมแก้มเห่อร้อนด้วยความกระดากอาย เขาเรียกร้องมาเท่าไร เธอก็ตอบสนองไปเท่านั้น ความทรงจำสุดท้ายยังตราตรึง ร่างกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามเหงื่อโซมกายดึงเธอไปนอนกกกอดแนบอกราวเมียรักกลิ่นเข้มข้นเฉพาะตัวของเขายังติดบนตัวเธอ ฟองคลื่นกลืนน้ำลายเหนียวหนืดระงับอาการวูบวาบบริเวณท้องน้อย เพิ่งตระหนักเดี๋ยวนี้เองว่าคอแห้ง ขณะจะก้าวลงจากเตียงไปรินน้ำดื่มก็เหลือบไปเห็นเหยือกน้ำตั้งไว้บนโต๊ะข้างเตียง เขาเตรียมไว้ให้? แต่เจ้าตัวหายไปไหนไม่รู้นาฬิกาบอกเวลาสามทุ่มกว่า หรือเขาจะหิวเลยออกไปหาอะไรกิน จึงกระวีกระวาดคว้าเสื้อคลุมมาสวม เปิดประตูออกไปหาก็ไม่พบใคร มีเพียงเธออยู่บ้านตามลำพัง พี่น้ำอาจติดงานด่วน บอกตัวเองเช่นนั้นก่อนหมุนตัวกลับไปอาบน้ำ พรุ่งนี้เช้าเขาก็กลับบ้านอรอลินไม่คิดว่าเหตุการณ์จะบาน

บทที่ 12 คลั่งไคล้เธอไม่เคยมีแฟน ไม่รู้หรอกคำว่าหลงของผู้ชายมีความหมายลึกซึ้งเพียงใด เช้าวันรุ่งขึ้นคนเจ็บที่ควรกินยานอนพักอยู่บ้านเอาแต่รบเร้าจะขอออกไปกับเธอให้ได้“เรียนเสร็จแล้วคลื่นมีนัดกินข้าวเที่ยงกับแม่ค่ะ”“อือ พี่ไปด้วยไง”ฟองคลื่นคว้าต้นแขนเขาก้าวมายืนหน้าบานกระจกข้างประตู“พี่จะไปหาแม่ด้วยหน้านี้ได้ไง”“ทำไมอะ” สำรวจใบหน้าตนเอง แค่ฟกช้ำนิดๆ หน่อยๆ“แม่ไม่รู้น่ะดีแล้ว”“จะว่าไปพี่ยังไม่เคยไปกินข้าวกับคุณแม่เลย...” ลูบมุมปากแตกอย่างใช้ความคิด“ไว้โอกาสหน้าก็ได้ค่ะ” เขาอยากเป็นลูกเขยแสนดีอะไรตอนนี้“กินข้าวกับแม่เสร็จละจะกลับยังไง ให้พี่ไปรับไหม”“มีนัดเดินห้างกับเพื่อนต่อ...” สีหน้าคนฟังหงิกงอขึ้นเรื่อยๆ“พี่น้ำงอนเหรอ” ถามแกมเย้า“ตอนเย็นคลื่นก็พาไปล้างแผลไงคะ”“หึ ตามใจเลย อยากไปไหนก็ไป” ร่างสูงหมุนตัวเข้าบ้าน บ่นพึมพำเป็นหมีกินผึ้งเรียกร้องความใจ หญิงสาวส่ายหน้าระอามองตามก่อนเปิดประตูจากไป“เฮ้ย...” น่านนทีหันขวับ“ไปจริงเหรอเนี่ย” นึกว่าจะตามมาง้อเสียอีกคนโดนทิ้งหน้าหงอย เกาหัวงุ่นง่าน ห่างเมียแล้วรู้สึกเหมือนจะลงแดงเลยเผลอหยิบมือถือมาดูเวลา อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะกลับ

บทที่ 14 โรมรันของบางอย่างมีฤทธิ์มอมเมากว่าแอลกอฮอล์เสียอีกเพียงประกายไฟในดวงตากับลมหายใจร้อนฉ่าอ้อยอิ่งแลกเปลี่ยนกันโดยปราศจากคำพูดใด เธอก็เข้าใจความต้องการเขา ร่างสูงใหญ่นั่งอ้าขาบนโซฟาหนัง กุมมือน้อยวางแนบอกหลังเพิ่งตะโบมจูบสูบวิญญาณเธออย่างหิวกระหายทันทีที่อยู่กันตามลำพัง ริมฝีปากสีสดเจ่อเล็กน้อยยังคงหอบเบาๆฟองคลื่นลงมือปลดเปลื้องอาภรณ์บนกายเขาอย่างระมัดระวังไม่ให้โดนแผล ค่อยกำจัดเสื้อผ้าตนเองให้เหลือแต่เนื้อตัวเปล่าเปลือย“น่ารักเสมอเลยหรือเปล่า...” เสียงทุ้มคล้ายละเมอ มือลงน้ำหนักลากผ่านสองเต้าเต่งตึงด้วยความหลงใหล“จูบได้ไหม”“คลื่นจูบพี่เอง” เป็นฝ่ายโน้มตัวหา กลัวขยับมาก แผลจะปริ“พี่อยากจูบเธอทั้งตัว...”น่านนทีลงมานั่งคุกเข่าบนพื้น ใบหน้าเสมออกเธอ เป่าลมหายใจร้อนลวกทักทายยอดผลิพุ่งสีหวานที่โดนกระตุ้นนิดเดียวก็แข็งเป็นไต ประจานความน่าอายให้เขาเห็นปลานลิ้นร้อนแตะลงบนหัวนมก่อนลากยาวหาลำคอระหง มือคอยเฟ้นนวดคลึงอุ่นเครื่อง เนื้อตัวเธอนุ่มนิ่มไปหมด จับตรงไหนก็เหมือนมาร์ชเมลโลวที่พร้อมละลายคามือ ผิวสัมผัสเนียนละเอียด รสหวานล้ำ ส่งผลให้ยิ่งกระหายใคร่ครอบครองทุกตารางนิ้วยอดอกสีช

บทที่16 เสพติด“น้ำนะน้ำ แต่งได้สามเดือนหายจ้อย แม่ไปหาก็ไม่ได้” สลิลาบ่นน้อยใจกับปันรัก“นั่นสิคะ วันๆ ตามรับส่งเมีย เดินตามเขาต้อยๆ เหมือนกลัวหาย” เธอเองก็เซ็ง พอไม่มีดราม่าน้องชาย ชีวิตขาดสีสันไปเยอะ“หักเลี้ยวซะตามไม่ทัน ผิดคำแม่ที่ไหนล่ะ แม่รู้จักลูกตัวเองดีพอจะเลือกคนที่ใช่ได้ถูกต้อง”“นายน้ำติดเมียไม่เป็นอันทำงาน บริษัทในกรุงเทพฯ ก็จ้างคนมาบริหารแทนละค่ะ”“ดี ไม่มีความจำเป็นต้องเทียวไปเทียวมาอีก”“ตอนนี้ตอนนี้สิงอยู่แต่บ้าน ไม่รับแขก ไม่ออกไปสังสรรค์ ญาติพี่น้องเกือบแจ้งมูลนิธิกระจกเงาแล้ว”แม่ลูกสบตากันราวตั้งคำถาม ความสนุกจบลงแล้วหรือหากให้รีวิวชีวิตแต่งงานสามเดือนแรก อาจบอกได้ว่าเริ่มอย่างเทพนิยายที่เจ้าหญิงเจ้าชายแปลกหน้าตกลงครองคู่กัน ระหว่างทางอาจขรุขระบ้าง แต่ปัจจุบันดีกว่าปฐมบทเสียอีก ฟองคลื่นอมยิ้มมองสามีขณะคุยโทรศัพท์กับเพื่อน หาข้ออ้างบ่ายเบี่ยงต่างๆ นานาไม่ยอมออกไปดื่มด้วยกันอย่างเคย แต่เพื่อนเขาซ้อนแผนมาแล้ว รู้ดีว่าคงไม่ยอมออกบ้านจึงพากันมาหาที่บ้านแทนเสียงกริ่งดังทันทีที่วางสาย“ว่าละไง” กลอกตาเซ็งหญิงสาวสาวเท้าจะเปิดไปประตูรับแขก เกรงให้รอนานจะเสียมารยาท“คลื

บทที่ 18 หึงทางไกลฟ้ารดาดึงลูกสาวคนเดียวมากอดด้วยความสงสาร หลังส่งสามีที่สนามบินเรียบร้อยพลันหงอยลงถนัดตา แม้ไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของทั้งคู่เท่าไร แต่ฟองคลื่นโผบินออกจากอ้อมอกแม่ไม่ใช่เด็กอีกต่อไป หล่อนเคารพการตัดสินใจของลูก“แม่ให้คลื่นแต่งงานเร็วไปหรือเปล่า ไม่อยากเห็นลูกแม่ทุกข์ใจอย่างนี้เลย” ลูบศีรษะปลอบ“เปล่าค่ะ...” เธอส่งเสียงอู้อี้“คลื่นเป็นแป็บเดียวก็หาย”“ชีวิตในวัยยี่สิบกว่ายังไม่ลงตัวหรอก คลื่นต้องจับมือพี่น้ำแน่นๆ”“คลื่นถึงยอมปล่อยพี่น้ำไปแสวงหาความก้าวหน้า ไม่อยากให้การแต่งงานถ่วงรั้งเขาค่ะ”“ความสัมพันธ์ทางไกล....” ฟ้ารดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะมีประสบการณ์ตรงตั้งแต่ฟองคลื่น ท่านยืนยันหนักแน่นกับหล่อนว่าหย่าขาดจากบ้านใหญ่แล้ว จึงยอมถลำลึกจนมีลูกด้วยกัน ก่อนจะรู้ความจริงในภายหลังว่าหย่าขาดก็จริงแต่ยังอยู่บ้านเดียวกันคงสถานะพ่อแม่ให้ลูกๆ บ้านใหญ่ขณะที่ตัวหล่อนต้องกล้ำกลืนเลี้ยงเดี่ยวยอมรับความสัมพันธ์ทางไกล เวลาลูกป่วยก็มีแต่ขับรถพาไปโรงพยาบาลตามลำพัง หรือกระทั่งตนป่วยหนักแค่ไหนก็ยังต้องกระเตงลูกไปหาหมอด้วย ฟองคลื่นอาจยังไม่เข้าใจความยากลำบากนี้ดีพอ“คลื่นรู้ค่ะ” ก