บททั้งหมดของ Obsessed With My Stepsister: บทที่ 1 - บทที่ 5

Ako si Vespera Luxienne Salazar. 29 anyos na ako ngayon, pero pakiramdam ko parang 24 pa rin ako noong gabing 'yon—yung gabing nagbago ang lahat. Limang taon na ang lumipas, pero tuwing pumipikit ako, nararamdaman ko pa rin ang init ng hininga niya sa leeg ko, ang mahigpit na hawak sa bewang ko, at ang bulong na "Akin ka talaga, Vespera. Kahit bawal."Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa kwarto ko dito sa Italy. Hawak ko ang litrato ng kambal—si Azrael at si Nyxienne. Apat na taon na sila. Maganda ang mga mata nila, madilim at matindi, kamukha na kamukha ng ama nila. Ngumiti ako nang mahina, pero biglang nawala ang ngiti nang tumunog ang cellphone ko.Video call mula kay Nyxienne. "Mommy, kelan tayo uuwi sa lola? Miss ko na po siya!" nakapout ang labi niya sa screen."Soon, baby. Promise. Miss ko na rin kayo ni Kuya Azrael," sagot ko, pinipilit na masigla ang boses ko. Pero sa totoo lang, natatakot ako. Sobrang takot. Babalik ako sa Pilipinas. Sa lugar na puno ng sakit

Limang taon akong nagtago, pero ngayon, narito na ako sa mismong lugar na pinagtakpan ko ng limot—sa loob ng Salazar-Valtieri mansion, sa kwarto na dating akin, pero ngayon ay parang hindi na. Ang kambal ay natutulog nang mahimbing sa maliit nilang kama, magkayakap, parang alam nilang may nangyayari sa labas na hindi dapat nilang marinig. Ako naman? Nakaupo sa gilid ng kama ko, hawak ang cellphone, pero hindi ko binubuksan. Hindi ko kaya. Hindi ko kaya ang mga text na dumadating mula sa kanya.Draven.Pagkatapos ng pagkikita namin sa garden kanina, hindi na ako nakapagsalita. Umalis ako nang walang salita, tumakbo pabalik sa kwarto, at isinara ang pinto. Pero nararamdaman ko pa rin siya—sa bawat sulok ng mansion, sa bawat hangin na dumadaan sa bintana, sa bawat tibok ng puso ko na parang sumasabay sa kanya.Biglang may katok sa pinto—malakas, urgent."Vespera... buksan mo."Ang boses niya. Mababa, paos, pero puno ng emosyon na hindi ko maipaliwanag.Hindi ako gumalaw. Hawak ko lang an

Ang putok ng baril ay parang kidlat na sumabog sa katahimikan ng gabi, at sa isang saglit, parang tumigil ang mundo sa loob ng mansion.Biglang tumayo si Draven, hinila ako papasok mula sa balcony. Mabilis niyang isinara ang glass door at kinandado ito. Kinuha niya ang baril sa drawer ng side table—isang Glock na itim, puno na ng bala, parang laging handa para sa ganitong sandali."Lock the main door," utos niya, mababa pero matigas ang boses. "Huwag kang lalabas. Protektahan mo ang mga bata.""Draven, ano 'yan?!" tanong ko, nanginginig ang buong katawan habang hinila ko ang nightgown straps pabalik. "Attack ba 'to ulit?""Oo," sagot niya, tumingin sa labas ng bintana. "May mga intruders sa gate. Lima o anim. Armed."Biglang may sunod-sunod na putok sa baba—machine guns. Narinig ko ang sigawan ng mga bodyguards."Flank left!""Two down!""Cover the east wing!"Parang digmaan na naman. Ang puso ko ay parang sasabog sa dibdib ko. Hindi ko alam kung paano magre-react. Limang taon akong n