Chapter 4: Gabi ng Pagnanasa

Ang gabi ay tahimik, pero sa loob ng dibdib ko ay parang may apoy na hindi mapatay.  

Nakaupo ako sa gilid ng kama, nakatingin sa kambal na natutulog nang mahimbing—si Azrael na may hawak pa rin ang toy car niya kahit sa panaginip, si Nyxienne na naka-curl sa stuffed bear na parang hindi niya gustong bitawan. Ang kwarto ay maliwanag pa rin sa ilaw ng buwan na tumatagos sa balcony, pero ang dilim sa isip ko ay mas malalim kaysa sa gabi.

Pagkatapos ng revelation kanina—ang Moretti bloodline, ang lost heiress, ang special gifts ng kambal—hindi na ako makatulog. Ang bawat tanong ay parang kutsilyo na humihila sa dibdib ko: Paano kung totoo ang sinabi ng caller? Paano kung ang kambal ko ay may kapangyarihan na hindi ko alam? Paano kung ang panganib ay hindi lang mula sa labas... kundi mula rin sa loob ng bahay na 'to?

Biglang may katok sa pinto—mahina, pero determinado, parang alam niyang nandito ako at hindi ako makakatakas.

"Vespera..."

Ang boses niya. Si Draven.

Hindi ako gumalaw agad. Pero alam kong hindi siya aalis. Alam kong hindi siya titigil hangga't hindi niya ako nakakausap.

Tumayo ako. Binuksan ko ang pinto nang kaunti lang.

Nakatayo siya doon, nakaitim na shirt na fitted sa katawan niya, kita ang mga tattoo sa braso at leeg na parang kwento ng bawat laban niya sa underworld. May sugat pa sa braso mula sa attack kanina, pero hindi na ito binibigyang pansin. Ang mga mata niya—madilim, pagod, pero puno pa rin ng apoy na hindi ko makakalimutan.

"Pwede ba tayong mag-usap?" tanong niya, mahina. "Hindi sa kwarto. Sa balcony. Hindi ko gustong magising ang mga bata."

Tumingin ako sa kambal. Mahimbing pa rin sila. Tumango ako.

Lumabas kami sa balcony. Madilim ang gabi, puno ng bituin, at ang hangin ay malamig na dumadaloy sa balat ko. Nakasuot ako ng manipis na silk nightgown—itim, hanggang tuhod, na hindi ko sinasadyang pinili para sa gabing 'to. Pero nararamdaman ko ang titig niya, parang sinusunog ang bawat bahagi ng katawan ko.

Nakaupo kami sa maliit na sofa sa balcony. Hindi siya nagsalita agad. Nakatingin lang siya sa akin, parang gusto niyang kabisaduhin ulit ang mukha ko, ang bawat kurba ng labi ko, ang bawat linya ng leeg ko.

"Draven..." simula ko. "Bakit ka nandito? Gabi na. May sugat ka pa."

"Hindi ako makatulog," sagot niya. "Hindi ako makatulog nang hindi naiisip na nandito ka na ulit. Limang taon akong naghihintay sa moment na 'to. Limang taon akong nagdurusa sa bawat gabi na hindi ko alam kung buhay ka pa ba."

Hindi ako nakasagot agad. Nakatingin lang ako sa kanya, sa sugat sa braso niya, sa mga mata na puno ng sakit at pag-ibig na hindi ko alam kung totoo pa rin.

"Bakit mo ako hinanap?" tanong ko. "Bakit hindi mo ako hinayaan na mawala?"

"Kasi hindi ko kaya," sagot niya. "Kasi sa bawat gabi na wala ka, parang may bahagi ako na nawawala rin. Kasi sa bawat oras na iniisip ko ang mga anak natin, parang may kutsilyo na humihila sa dibdib ko. Kasi... mahal pa rin kita, Vespera. Kahit bawal. Kahit stepsibling tayo sa papel. Kahit ilang beses kitang sinaktan."

Biglang may luha sa mata ko. Hindi ko napigilan.

"Paano ko pa maniniwala sa'yo?" tanong ko. "Paano ko pa mapapatawad ang lahat? Ang accident. Si Ravenna. Ang pag-iwan mo sa akin nang buntis ako."

Lumapit siya. Hinawakan niya ang kamay ko. Malamig ang kamay niya, pero mahigpit.

"Hindi ko alam ang tungkol sa accident," sabi niya. "Hindi ko alam na buntis ka. Kung alam ko... hindi kita iiwan. At tungkol kay Ravenna... oo, may relasyon kami noon. Pero hindi ko alam na ganyan ang gagawin niya. Nang malaman ko, sinisante ko siya. Pinatalsik ko sa buhay ko. Limang taon na akong nagdurusa sa kasalanan ko."

Tumingin ako sa kanya. Hindi ako makapaniwala.

"Paano ko pa mapapatawad 'yan?" tanong ko.

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, hinila niya ako palapit. Idinikit ang noo niya sa noo ko.

"Hindi ko hinihingi ang patawad mo ngayon," bulong niya. "Hinihingi ko lang... ang pagkakataon na patunayan ko sa'yo na nagbago ako. Na handa akong gawin ang lahat para protektahan kayo. Na handa akong magbayad ng lahat ng kasalanan ko."

Hindi ako nakagalaw.

Kasi sa loob ko, may part na gusto ring maniwala.

Pero may part din na natatakot.

Biglang hinila niya ang strap ng nightgown ko. Dahan-dahan. Hindi forceful. Parang naghihintay ng permiso.

"Draven..." bulong ko.

"Hindi ako pipilit," sabi niya. "Pero gusto ko lang maramdaman ulit ang init mo. Gusto ko lang maramdaman na totoo pa rin tayo."

Hindi ko na napigilan. Hinila ko siya palapit. Hinalikan ko siya.

Rough. Hungry. Parang limang taon na pinipigilan.

Hinalikan niya ako pabalik. Mas malalim. Mas intense. Ang mga kamay niya sa bewang ko, sa likod ko, sa leeg ko. Parang gusto niyang kabisaduhin ulit ang bawat bahagi ng katawan ko.

Hinila niya ako pababa sa sofa. Umupo siya, at inupo niya ako sa ibabaw niya.

"Miss na miss kita," ungol niya habang hinahalikan ang leeg ko. "Limang taon akong naghihintay sa moment na 'to."

Hindi ako sumagot. Sa halip, hinila ko ang shirt niya. Hinaplos ko ang dibdib niya, ang mga tattoo na bagong-bagong may dagdag.

"May bago ka," bulong ko, hinaplos ang tattoo sa leeg niya—isang maliit na "V" na may crown.

"Para sa'yo," sagot niya, ungol nang hinaplos ko ang abs niya. "Ginawa ko 'to pagkatapos mong umalis. Para hindi ko makalimutan."

Biglang may luha sa mata ko.

"Draven... bakit ganito pa rin tayo?"

"Kasi destiny tayo," sagot niya, hinila ang nightgown ko pababa. "Kahit bawal. Kahit stepsiblings tayo. Kahit ilang beses mo akong itulak... babalik at babalik ako sa'yo."

At doon, sa balcony, sa ilalim ng gabi, sumabog ulit ang pagnanasa namin.

Hinalikan niya ang dibdib ko. Hinaplos ang mga sensitibong parte ko. At ako? Sumabay. Hinila ang pantalon niya, hinaplos ang katawan niya na mas maskulado na ngayon.

"Draven..." ungol ko, habang ginagalaw niya ako nang dahan-dahan.

"Akin ka," paulit-ulit niyang bulong. "Akin lang. Forever."

At sa wakas, sumuko ako.

Sumuko ako sa haplos niya. Sa halik niya. Sa init niya.

Doon sa balcony, nag-one kami ulit—slow, passionate, puno ng limang taon na pagkakawala.

Pagkatapos, niyakap niya ako nang mahigpit, pinatakpan ng jacket niya ang katawan ko.

"Hindi na kita pakakawalan ulit," bulong niya. "At ang mga bata... ituturing kong anak ko talaga. Ipapakilala ko sila sa buong pamilya. Protektahan ko kayo."

Ngumiti ako nang mahina, pero may tanong pa rin sa isip.

"Paano kung may kaaway pa rin? Paano kung si Ravenna—"

"Hindi na siya problema," putol niya. "Pero may iba. May mga rival clans na gustong sirain ang merger natin. At ngayong alam na nila na may heirs tayo... target kayo."

Biglang nanlamig ako.

"Target?"

"Oo. Kaya kailangan mong manatili sa tabi ko. Para sama-sama tayong lumaban."

Tumingin ako sa mga bituin.

At sa unang beses pagkatapos ng limang taon, nakaramdam ako ng... ligtas.

Pero alam ko, hindi pa tapos.

May mga tanong pa.

May mga lihim pa.

At habang yakap-yakap ako ni Draven sa balcony, biglang may narinig akong tunog sa labas ng mansyon.

Isang putok.

Putok ng baril.

Biglang tumayo si Draven, hinila ako papasok.

"Stay here," utos niya, kinuha ang baril sa drawer. "Lock the door. Protektahan ko kayo."

Hindi ako nanatili.

Hinila ko ang kamay niya.

"Sama ako," sabi ko. "Hindi na ako magtatago."

Tumingin siya sa akin nang matagal.

At sa unang beses, nakita ko sa mata niya ang pagmamahal... at takot.

"Sama ka," sagot niya. "Pero huwag kang lalayag sa akin."

Pero habang bumaba kami, may narinig akong bulong mula sa madilim na sulok ng hallway.

"Principessa... hindi ka pa ligtas."

Sino 'yon?

Sino ang may alam sa dugo ko?

At bakit parang... pamilyar ang boses na 'yon?

Ano kaya ang susunod na mangyayari kapag nalaman natin na ang pinakamalaking kaaway... ay hindi mula sa labas, kundi mula sa mismong dugo natin?