Chapter 2: Ang Unang Pagkikita Ulit

Limang taon akong nagtago sa Italy, pero ngayon, narito na ako—nakaupo sa loob ng itim na van na naghihintay sa airport, hawak nang mahigpit ang mga kamay ng kambal ko. Si Azrael sa kaliwa, si Nyxienne sa kanan. Ang mga bata, excited na excited, nakatingin sa labas ng bintana habang papalapit kami sa Tagaytay. Ang tanawin ng bundok, ang hangin na may halong amoy ng pine at dagat, lahat 'yon parang pamilyar pa rin. Pero sa loob ko, parang may bato na hindi ko maalis. Ang bawat kurbada ng daan, ang bawat puno na dumadaan, parang nagbabalik ng mga alaala na matagal ko nang sinubukang limutin.

"Mommy, bakit ang tahimik mo?" tanong ni Nyxienne, nakatingin sa akin sa rearview mirror. Ang maliit niyang mukha, puno ng curiosity, kamukha ko talaga kapag ngumingiti.

Ngumiti ako nang pilit. "Excited lang ako makita si Lola, baby. Miss na miss ko siya."

Pero hindi 'yon ang totoong dahilan.  

Ang totoong dahilan ay siya.  

Nandun siya.  

Hinihintay niya ako.

Habang nasa daan, naalala ko ang huling beses na nasa mansion ako. Gabi 'yon nang umalis ako—buntis pa lang ako, walang sinabi kahit kanino. Tinakpan ko ang tiyan ko gamit ang malaking bag, tumakas sa likod na gate, at sumakay sa kotse na hinanda ng pinsan ko. Hindi ko na nakita ang reaksyon niya. Hindi ko na nakita kung hinanap niya ako o hindi. Pero alam ko sa sarili ko—hinanap niya ako. At ngayon, limang taon na ang nakalipas, parang nararamdaman ko pa rin ang galit at sakit niya mula sa malayo.

Pagdating sa gate ng Salazar-Valtieri mansion, bumagal ang sasakyan. Malaki pa rin ang lugar—puti ang walls, may fountain sa harap na may tubig na kumikinang sa sikat ng araw, at mga halaman na maayos na maayos. Pero ngayon, may bagong security—mas maraming guards, mas mataas ang bakal na gate na may CCTV sa bawat sulok. Parang alam nilang babalik ako... at alam nilang may panganib.

Pagbaba namin, sinalubong kami ni Aling Rosa. Niyakap niya ako nang mahigpit, ang amoy ng sabon at lutong bahay mula sa damit niya. Pero nang tingnan niya ang kambal, nanlaki ang mata niya.

"Diyos ko... kamukha nila si Sir Draven," bulong niya, pero narinig ko. Ang mga mata niya, puno ng gulat at... siguro, pagkaunawa.

"Aling Rosa," putol ko nang mahina. "Huwag muna 'yan. Mamaya na po."

Tumango siya, pero may ngiti sa labi na parang may alam na hindi niya sinasabi.

Sa loob, sinalubong kami ng mama ko. Naka-wheelchair siya, mahina pa ang katawan, pero nang makita niya ako, umiyak siya at yumakap nang mahigpit. Ang init ng yakap niya, ang amoy ng pabango niya na pareho pa rin mula noon, parang bumalik ako sa pagkabata.

"Anak... salamat sa Diyos, nakauwi ka na." Tumingin siya sa kambal. "Ang gaganda at gwapo ng mga apo ko. Kamukha niyo ang... ama niyo."

Lumapit si Azrael, hinawakan ang kamay niya nang maingat. "Lola, okay ka lang po ba? Bakit naka-wheelchair?"

Ngumiti ang mama ko, pero may luha sa mata. "Okay na ako ngayong nandito kayo. Matagal na akong naghihintay."

Pagkaakyat namin sa second floor, pinakita ni Aling Rosa ang kwarto ko. Malinis pa rin, pareho pa rin ang kulay ng dingding, pero may mga bagong gamit—malaking kama na may malambot na comforter, at sa gilid, dalawang maliit na kama para sa kambal. May toys pa—mga kotse-kotse para kay Azrael, mga doll at stuffed animals para kay Nyxienne. May kahit book shelf na may children's books.

"Pinahanda po 'to ni Sir Draven," sabi ni Aling Rosa nang mahina. "Nang malaman niyang darating kayo. Siya pa ang nagpili ng mga kulay ng bedsheets para sa mga bata—blue para kay Azrael, pink para kay Nyxienne."

Biglang tumigil ang tibok ng puso ko.

"Alam niya?" tanong ko, natatakot na lumabas ang boses ko.

"Oo, Ma'am. Siya pa ang nag-utos na sunduin kayo sa airport. Siya rin ang nagpaayos ng kwarto para sa mga bata. Limang taon na raw siyang naghihintay."

Paano niya nalaman agad?  

Hindi ko sinabi kahit kanino ang exact date. Tanging ang mama ko lang ang nakakaalam. O baka... may iba pa?

Nang maiwan kami, hinintay kong makatulog ang kambal. Si Nyxienne, mahimbing na natutulog, hawak ang stuffed bear. Si Azrael, nakaupo pa rin sa kama, nakatingin sa labas ng bintana.

"Mommy, sino po 'yung lalaki sa picture sa living room?" tanong niya bigla.

Biglang nanlamig ako. "Ano 'yung picture?"

"Yung may tattoo sa braso. Kamukha ko po."

Hindi ako nakasagot agad. "Mamaya ko sasabihin, baby. Matulog ka muna."

Nang makatulog na sila, lumabas ako. Pumunta ako sa garden—sa dating lugar kung saan unang naramdaman ko ang titig niya. Malamig ang hangin, katulad noon. Pero ngayon, may something na iba. Parang may mata na nakatingin sa akin kahit wala akong makita. Ang mga bulaklak, pareho pa rin ang amoy, pero parang may dugo na dumadaloy sa ugat ng bawat isa.

At doon siya.

Nakasandal sa puno, nakaitim na shirt at pants, hawak ang sigarilyo. Nakatingin sa buwan. Pero nang marinig niya ang yapak ko, biglang lumingon.

At nagtagpo ang mga mata namin.

Limang taon.

Pero parang kahapon lang.

Pareho pa rin ang titig niya—madilim, matindi, puno ng obsession.

"Vespera," sabi niya, mababa ang boses. Paos. Parang matagal na hindi nagsalita.

Hindi ako nakagalaw. Hawak ko lang ang sarili ko, parang proteksyon laban sa kanya... o laban sa sarili ko.

Papalapit siya. Dahan-dahan. Parang takot na bigla akong tumakbo.

"Welcome home," sabi niya, ngumingiti nang mahina. Pero hindi normal ang ngiti. May lungkot. May galit. May pagnanasa na hindi ko makakalimutan.

Tumingin siya sa mansyon, sa direksyon ng kwarto ng kambal.

"Alam ko," sabi niya, bago pa ako makapagsalita. "Alam ko na may anak tayo."

Biglang nanlamig ang buong katawan ko.

"Paano mo nalaman?" tanong ko, nanginginig ang boses.

Ngumiti siya nang malungkot. "May nagpadala sa akin ng pictures. Isang buwan na ang nakalipas. Pictures niyo sa Italy. At nang makita ko ang kambal... alam ko agad. Kamukha ko si Azrael. Kamukha mo si Nyxienne. Pero ang dugo... akin 'yan."

Hindi ako nakasagot.

Lumapit siya pa. Hinawakan niya ang pisngi ko. Hindi ko itinulak.

"Miss na miss kita," bulong niya. "Limang taon akong nabaliw sa paghahanap sa'yo. Limang taon akong hindi makatulog nang hindi iniisip kung nasaan ka. Limang taon akong nagdurusa sa sarili ko dahil sa desisyon kong hinayaan kang umalis."

"Draven... may anak na ako. May buhay na ako sa Italy."

"Alam ko," sagot niya. "At alam ko rin kung sino ang ama nila."

Biglang may kaba sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag.

"Draven... bakit parang hindi ka galit?"

Ngumiti siya nang mapait. "Galit? Oo, galit ako. Galit ako sa sarili ko dahil hindi ko naprotektahan kayo. Galit ako sa mundo na pinaghiwalay tayo. Pero higit sa lahat... mas natakot akong mawala ka ulit. Mas natakot akong hindi ko makita ang mga anak natin."

Hinila niya ako palapit. Idinikit ang noo niya sa noo ko.

"Hindi na kita iiwan, Vespera," bulong niya. "At hindi ko na hahayaang itago mo sila sa akin. Hindi ko na hahayaang mag-isa ka ulit."

Hindi ako nakagalaw.

Kasi sa loob-loob ko, may part na gusto pa ring maniwala.

Pero may part din na natatakot.

Natatakot sa obsession niya.

Natatakot sa mafia world na 'to.

At natatakot sa tanong na bumabalik:

Paano kung hindi siya ang tunay na dahilan ng lahat ng sakit ko?

Paano kung may mas malaking lihim pa siyang itinago?

At kung susuko ako ulit... magiging tayo ba talaga?

O mas lalo lang kaming masisira ng bawal na pag-ibig na 'to?

Ano kaya ang susunod na mangyayari kapag nalaman niya ang buong katotohanan tungkol sa akin... at sa dugo ng kambal?

Paano kung hindi lang obsession ang nararamdaman niya... kundi may mas malalim pa siyang alam na hindi ko pa rin alam hanggang ngayon?

At kung totoo 'yon... kaya ko pa bang labanan siya?

O kaya ko pa bang labanan ang sarili ko?