Chapter 5: Dugo at Lihim

Ang putok ng baril ay parang kidlat na sumabog sa katahimikan ng gabi, at sa isang saglit, parang tumigil ang mundo sa loob ng mansion.

Biglang tumayo si Draven, hinila ako papasok mula sa balcony. Mabilis niyang isinara ang glass door at kinandado ito. Kinuha niya ang baril sa drawer ng side table—isang Glock na itim, puno na ng bala, parang laging handa para sa ganitong sandali.

"Lock the main door," utos niya, mababa pero matigas ang boses. "Huwag kang lalabas. Protektahan mo ang mga bata."

"Draven, ano 'yan?!" tanong ko, nanginginig ang buong katawan habang hinila ko ang nightgown straps pabalik. "Attack ba 'to ulit?"

"Oo," sagot niya, tumingin sa labas ng bintana. "May mga intruders sa gate. Lima o anim. Armed."

Biglang may sunod-sunod na putok sa baba—machine guns. Narinig ko ang sigawan ng mga bodyguards.

"Flank left!"

"Two down!"

"Cover the east wing!"

Parang digmaan na naman. Ang puso ko ay parang sasabog sa dibdib ko. Hindi ko alam kung paano magre-react. Limang taon akong nagtago sa Italy, iniisip na ligtas na kami doon, pero ngayon, narito na naman ang lahat—ang dugo, ang takot, ang panganib na hindi ko inakala na susundan pa rin kami.

Biglang may kumatok sa pinto—malakas, mabilis.

"Vespera! Buksan mo!" boses ng ama ko.

Mabilis kong binuksan. Pumasok si Don Armando, hawak ang shotgun, may dugo sa braso niya—sugat na hindi malalim pero sapat para magpa-dugo sa sahig.

"Papa!" takbo ko palapit. "Ano 'yan?!"

"Grazed lang," sabi nito, pero halatang masakit. "May mga attackers—Black Serpent clan. Rivals natin noon na ayaw sa merger."

"Paano sila nakapasok?!" tanong ko, tinulungan ang ama ko umupo sa sofa. Kinuha ko ang malinis na towel mula sa drawer at pinindot sa sugat niya.

"May traitor sa loob," sagot nito, galit ang mukha. "Isa sa inner circle—si Marco. Matagal na niyang tauhan si Draven."

Biglang nanigas si Draven.

"Si Marco? Hindi posible. Siya ang pinakamatapat ko."

"Pero nakita ko ang CCTV footage kanina," sabi ng ama ko. "Siya ang nagbukas ng back gate. Siya ang nag-guide sa mga attackers papunta sa east wing—malapit sa kwarto ng mga bata."

Biglang nawalan ng kulay ang mukha ni Draven. Nakita ko ang galit sa mata niya—hindi lang galit, kundi sakit. Sakit na galing sa pagtataksil ng taong pinagkatiwalaan niya.

"Kung ganoon... target talaga ang kambal."

"O ako," sabi ko. "Kasi kung mapatay ako, walang direct heir sa Salazar side."

Tumingin si Draven sa akin, galit na galit ang mata.

"Hindi ko hahayaan," sabi niya. "Ngayon pa lang, palalakasin ko ang security. Magdadagdag ng guards. At... kailangan nating malaman kung sino ang nasa likod ni Marco."

Biglang tumunog ang cellphone ni Draven. Unknown number.

Sinagot niya ito, nilagay sa speaker.

"Valtieri," sabi ng boses sa kabilang linya—lalaki, mababa, may accent na Italian.

"Sino 'to?" tanong ni Draven, matigas.

"Someone who knows your little secret," sagot nito. "Ang kambal mo... hindi lang ordinary heirs sila. May dugong Moretti sa ugat nila. Ancient bloodline. Mas makapangyarihan pa sa Salazar at Valtieri combined."

Biglang nanlaki ang mata ko.

Moretti?

Alala ko bigla ang kwento ng lola ko noon—na may distant relative sila sa Italy na Moretti clan, isang ancient mafia family na nawala daw sa history dahil sa duguan na gyera. Sabi ng lola ko, itinago ang koneksyon na 'yon kasi delikado. Pero hindi niya sinabi na ako mismo ang may dugo nito.

"Imposible," sabi ko.

Pero tumawa ang lalaki. "Hindi imposible, Principessa. Ikaw ang lost heiress. At ang kambal mo... ang susi sa trono ng Moretti empire. Kaya kami nandito. Kaya kami kukuha sa kanila."

"Over my dead body," sabi ni Draven, galit.

"Exactly," sagot nito. Tapos biglang nawala ang linya.

Tahimik ang kwarto.

Ako ay nakaupo na, hawak ang ulo.

"Moretti bloodline? Lost heiress?" tanong ko, hindi makapaniwala.

Tumingin ang ama ko sa akin. "Anak... may alam ako rito. Ang lola mo noon... oo, may koneksyon sa Moretti. Pero itinago 'yon kasi delikado. Ang Moretti ay may special... abilities daw. Power na hindi ordinary."

"Abilities?" tanong ni Draven.

"Oo. May mga kwento na ang pure Moretti blood ay may intuition. Strength. At ang twins... doble ang power."

Biglang tumingin kami sa kambal na natutulog pa rin.

Pero biglang gumalaw si Nyxienne sa tulog. Bumulong ito nang mahina.

"Mommy... may masamang tao sa labas..."

Biglang nagising ako. Paano niyang nalaman? Tulog pa siya kanina.

At si Azrael... binuksan ang mata, madilim ang titig.

"Daddy... may darating pa," sabi nito, tahimik pero sigurado.

Parehong nanlaki ang mata nina Draven at ako.

Paano nila nalaman?

At totoo ba ang sinasabi ng caller?

May special power ba ang mga anak natin?

Biglang may kumatok ulit sa pinto—mabilis, urgent.

"Sir Draven! Ma'am Vespera! May nadakip po kami! Buhay pa ang isa sa attackers! Gusto raw makipag-usap... sa inyo lang!"

Tumingin si Draven sa akin.

"Kailangan kong pumunta doon."

"Huwag mo akong iwan," sabi ko, hawak ang kamay niya.

"Sama ka," sagot niya. "Kailangan nating malaman ang totoo. Sama-sama tayo."

Bumaba kami sa basement—sa secret interrogation room na matagal ko nang hindi nakikita. Doon, nakakabit sa upuan ang isang lalaki—dugo sa mukha, pero nakangiti pa rin.

"Principessa," sabi niya nang makita ako. "Salamat sa pagdating. Ang dugo mo... ang dugo ng kambal... hindi niyo pa alam ang tunay na halaga nito."

Tumingin si Draven sa kanya, baril naka-point.

"Sino ang nag-utos sa'yo?" tanong niya.

Ngumiti ang lalaki. "Hindi ako ang mastermind. Ako lang ang tagapaghatid ng mensahe. Pero ang tunay na nag-uutos... nasa loob na ng bahay niyo."

Biglang nanlamig ako.

"Sa loob?"

"Oo," sabi niya. "May isa sa inyo na hindi kayo kilala nang tunay. May isa na matagal nang naghihintay na kunin ang kapangyarihan ng Moretti bloodline... para sa sarili niya."

Tumingin si Draven sa kanya, galit na galit.

"Sino?" tanong niya.

Ngumiti ulit ito. "Hindi ko sasabihin. Pero alam niyo na. Ang kapatid niya... si Thorne."

Biglang tumigil ang oras.

Si Thorne—ang younger brother ni Draven. Ang tahimik, laging nasa shadows, pero matagal nang nagpapakita ng interes sa empire. Matagal na siyang tahimik, pero ngayon... parang lahat ng piraso ay nagkakasama.

"Impossible," sabi ni Draven. "Hindi siya—"

Pero bago pa matapos ang salita niya, biglang may putok mula sa labas ng pinto.

At sa isang saglit, bumukas ito.

Si Thorne.

Hawak ang baril, nakangiti nang malamig.

"Welcome home, ate Vespera," sabi niya. "Matagal na kitang hinihintay."

Tumingin si Draven sa kapatid niya, hindi makapaniwala.

"Thorne... bakit?"

Ngumiti si Thorne. "Bakit? Kasi ako ang dapat magmana sa lahat. Hindi ikaw. Hindi kayo. Ang Moretti bloodline? Akin 'yon. At ang kambal... sila ang magiging susi para sa akin."

Biglang lumapit si Draven, baril naka-point.

"Bitawan mo ang baril mo," sabi niya. "Hindi mo sila makukuha."

Ngumiti ulit si Thorne. "Oh, kaya ko. Dahil may isa pang lihim na hindi niyo alam."

Tumingin siya sa akin.

"Alam mo ba, ate... na ang ama natin... hindi lang Salazar ang dugo niya. May Moretti din siya. At ako... ako ang pure blood."

Biglang nanlaki ang mata ng ama ko.

"Thorne..." bulong niya.

Ngumiti si Thorne. "Oo, Papa. Ako ang tunay na heir. At ngayon... kukunin ko ang lahat."

Biglang may putok.

Pero hindi mula kay Thorne.

Mula sa likod niya.

Si Marco—ang traitor—ay nakahandusay na sa sahig, baril sa kamay ng isang bagong dating na lalaki.

Si Caelum.

Ang ex ko.

Nakangiti rin siya.

"Miss me, Vespera?" tanong niya. "Hindi pa tapos ang laro."

Ano ang susunod na mangyayari?

Bakit si Caelum ang nasa likod nito?

At paano namin lalabanan ang dalawang traidor na may dugo ng pamilya at ng nakaraan?