Chapter 3: Akin Ka Pa Rin

Limang taon akong nagtago, pero ngayon, narito na ako sa mismong lugar na pinagtakpan ko ng limot—sa loob ng Salazar-Valtieri mansion, sa kwarto na dating akin, pero ngayon ay parang hindi na. Ang kambal ay natutulog nang mahimbing sa maliit nilang kama, magkayakap, parang alam nilang may nangyayari sa labas na hindi dapat nilang marinig. Ako naman? Nakaupo sa gilid ng kama ko, hawak ang cellphone, pero hindi ko binubuksan. Hindi ko kaya. Hindi ko kaya ang mga text na dumadating mula sa kanya.

Draven.

Pagkatapos ng pagkikita namin sa garden kanina, hindi na ako nakapagsalita. Umalis ako nang walang salita, tumakbo pabalik sa kwarto, at isinara ang pinto. Pero nararamdaman ko pa rin siya—sa bawat sulok ng mansion, sa bawat hangin na dumadaan sa bintana, sa bawat tibok ng puso ko na parang sumasabay sa kanya.

Biglang may katok sa pinto—malakas, urgent.

"Vespera... buksan mo."

Ang boses niya. Mababa, paos, pero puno ng emosyon na hindi ko maipaliwanag.

Hindi ako gumalaw. Hawak ko lang ang baril na iniwan ko sa drawer noon—maliit, pero sapat para protektahan ang sarili ko at ang mga bata. Hindi ko alam kung bakit hawak ko 'yon ngayon. Siguro dahil natatakot ako. Siguro dahil alam kong hindi pa tapos ang lahat.

"Vespera... please," sabi niya ulit, mas mahina. "Kailangan nating mag-usap. Hindi ko kaya nang ganito."

Huminga ako nang malalim. Tumayo ako. Binuksan ko ang pinto nang kaunti lang—sapatos niya ang unang nakita ko, itim na leather, may bakas ng putik mula sa garden.

Tumingin ako sa mata niya.

Puno ng sakit. Puno ng pagnanasa. Puno ng galit sa sarili.

"Papasukin mo," sabi ko, mahina. "Pero huwag kang lalakas ng boses. Natutulog ang mga bata."

Pumasok siya. Isinara ko ang pinto nang tahimik. Nakaupo siya sa sofa sa sulok ng kwarto, pero hindi siya nakaupo nang maayos—parang handa siyang tumayo anumang oras.

"Paano mo nalaman?" tanong ko agad, hindi ko na napigilan. "Tungkol sa kambal. Sino ang nagpadala ng pictures? Sino ang nagtraydor sa akin?"

Tumingin siya sa kambal na natutulog. May ngiti sa labi niya na hindi ko nakita noon—malambot, puno ng pagmamahal.

"Si Mang Tony," sagot niya. "Dating bodyguard mo. Hindi siya traidor, Vespera. Protector. Alam niyang may sakit si Tita. Alam niyang kailangan ka dito. At alam niyang... deserve kong malaman."

"Deserve?" sigaw ko nang mahina, takot na magising ang mga bata. "Paano mo nasabing deserve ka?! Iniwan mo ako noon! Alam mo ang tungkol kay Ravenna! Alam mo ang 'accident' na 'yon na muntik nang pumatay sa akin at sa mga bata pa sa tiyan ko!"

Biglang nanigas siya. Tumingin siya sa akin, at sa unang beses, nakita ko ang luha sa mata niya.

"Hindi ko alam, Vespera," sabi niya, mahina. "Hindi ko alam na buntis ka. Kung alam ko... hindi kita iiwan. At tungkol kay Ravenna... oo, may relasyon kami noon. Pero hindi ko alam na ganyan ang gagawin niya. Nang malaman ko ang accident, sinisante ko siya. Pinatalsik ko sa buhay ko. Limang taon na akong nagdurusa sa kasalanan ko."

Tumingin ako sa kanya. Hindi ako makapaniwala.

"Paano ko pa maniniwala sa'yo?" tanong ko. "Limang taon akong nag-iisa. Limang taon akong lumaki ang mga anak natin nang walang ama. Limang taon akong natatakot na baka hanapin mo kami para agawin sila."

Lumapit siya. Hinawakan niya ang mga kamay ko. Malamig ang kamay niya, pero mahigpit.

"Hindi ko sila aagawin," sabi niya. "Gusto ko lang... maging parte ng buhay nila. Gusto ko lang... maging parte ng buhay mo ulit."

Hindi ako nakasagot.

Kasi sa loob ko, may part na gusto ring maniwala.

Pero may part din na natatakot.

Natatakot sa mafia world na 'to.

Natatakot sa obsession niya.

At natatakot sa tanong na bumabalik:

Paano kung hindi siya ang tunay na kaaway?

Paano kung may mas malaking lihim pa siyang itinago?

At kung susuko ako ulit... magiging tayo ba talaga?

O mas lalo lang kaming masisira ng bawal na pag-ibig na 'to?

Biglang may katok sa pinto—malakas, urgent.

"Sir Draven! Ma'am Vespera! May problema po sa baba!"

Ang boses ni Aling Rosa, puno ng takot.

Tumingin kami sa isa't isa.

"Ano 'yon?" tanong ko.

Tumayo si Draven. Kinuha ang baril sa likod ng pantalon niya.

"Manatili ka rito," sabi niya. "Protektahan ko kayo."

Pero hindi ako nanatili. Hinila ko ang kamay niya.

"Sama ako," sabi ko. "Hindi na ako magtatago. Hindi na ako tatakbo."

Tumingin siya sa akin nang matagal.

At sa unang beses pagkatapos ng limang taon, nakita ko sa mata niya ang pagmamahal... at takot.

"Sama ka," sagot niya. "Pero huwag kang lalayag sa akin."

Bumaba kami. Sa living room, nakaupo ang ama ko, may sugat sa braso, hawak ang shotgun. Si mama ko, umiiyak sa wheelchair.

"May attack," sabi ng ama ko. "Black Serpent clan. Rivals natin noon na ayaw sa merger."

Biglang nanlamig ako.

"Paano sila nakapasok?" tanong ko.

"May traitor," sagot ng ama ko. "Isa sa inner circle. Si Marco."

Tumingin si Draven sa ama ko, shocked.

"Si Marco? Hindi posible. Siya ang pinakamatapat ko."

"Pero nakita ko sa CCTV," sabi ng ama ko. "Siya ang nagbukas ng back gate. Siya ang nag-guide sa mga attackers papunta sa east wing—malapit sa kwarto ng mga bata."

Biglang nawalan ng kulay ang mukha ni Draven.

"Kung ganoon... target talaga ang kambal."

"O ako," sabi ko. "Kasi kung mapatay ako, walang direct heir sa Salazar side."

Tumingin si Draven sa akin, galit na galit ang mata.

"Hindi ko hahayaan," sabi niya. "Ngayon pa lang, palalakasin ko ang security. Magdadagdag ng guards. At... kailangan nating malaman kung sino ang nasa likod ni Marco."

Biglang tumunog ang cellphone ni Draven. Unknown number.

Sinagot niya ito, nilagay sa speaker.

"Valtieri," sabi ng boses sa kabilang linya—lalaki, mababa, may accent na Italian.

"Sino 'to?" tanong ni Draven.

"Someone who knows your little secret," sagot nito. "Ang kambal mo... hindi lang ordinary heirs sila. May dugong Moretti sa ugat nila. Ancient bloodline. Mas makapangyarihan pa sa Salazar at Valtieri combined."

Biglang nanlaki ang mata ko.

Moretti?

Alala ko bigla ang kwento ng lola ko noon—na may distant relative sila sa Italy na Moretti clan, isang ancient mafia family na nawala daw sa history.

"Imposible," sabi ko.

Pero tumawa ang lalaki. "Hindi imposible, Principessa. Ikaw ang lost heiress. At ang kambal mo... ang susi sa trono ng Moretti empire. Kaya kami nandito. Kaya kami kukuha sa kanila."

"Over my dead body," sabi ni Draven, galit.

"Exactly," sagot nito. Tapos biglang nawala ang linya.

Tahimik ang kwarto.

Ako ay nakaupo na, hawak ang ulo.

"Moretti bloodline? Lost heiress?" tanong ko, hindi makapaniwala.

Tumingin ang ama ko sa akin. "Anak... may alam ako rito. Ang lola mo noon... oo, may koneksyon sa Moretti. Pero itinago 'yon kasi delikado. Ang Moretti ay may special... abilities daw. Power na hindi ordinary."

"Abilities?" tanong ni Draven.

"Oo. May mga kwento na ang pure Moretti blood ay may intuition. Strength. At ang twins... doble ang power."

Biglang tumingin kami sa kambal na natutulog pa rin.

Pero biglang gumalaw si Nyxienne sa tulog. Bumulong ito nang mahina.

"Mommy... may masamang tao sa labas..."

Biglang nagising ako. Paano niyang nalaman? Tulog pa siya kanina.

At si Azrael... binuksan ang mata, madilim ang titig.

"Daddy... may darating pa," sabi nito, tahimik pero sigurado.

Parehong nanlaki ang mata nina Draven at ako.

Paano nila nalaman?

At totoo ba ang sinasabi ng caller?

May special power ba ang mga anak natin?

At kung oo... sino talaga ang gustong kunin sila?

Si Marco lang ba ang traitor?

O may mas malaki sa loob ng pamilya natin na gustong kunin ang power na 'yon para sa sarili?

Lalo na si Thorne—ang kapatid ni Draven na matagal nang tahimik, pero laging nasa shadows.

Ano ang susunod na mangyayari?

Mabubunyag ba ang lahat ng lihim?

Mamamatahan ba ang traidor?

At kaya ba nating protektahan ang kambal... mula sa sarili nating dugo?

Paano kung ang pinakamalaking kaaway... ay nasa loob na ng bahay natin?