Chapter 1: Bawal na Titig

Ako si Vespera Luxienne Salazar.  

29 anyos na ako ngayon, pero pakiramdam ko parang 24 pa rin ako noong gabing 'yon—yung gabing nagbago ang lahat. Limang taon na ang lumipas, pero tuwing pumipikit ako, nararamdaman ko pa rin ang init ng hininga niya sa leeg ko, ang mahigpit na hawak sa bewang ko, at ang bulong na "Akin ka talaga, Vespera. Kahit bawal."

Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa kwarto ko dito sa Italy. Hawak ko ang litrato ng kambal—si Azrael at si Nyxienne. Apat na taon na sila. Maganda ang mga mata nila, madilim at matindi, kamukha na kamukha ng ama nila. Ngumiti ako nang mahina, pero biglang nawala ang ngiti nang tumunog ang cellphone ko.

Video call mula kay Nyxienne.  

"Mommy, kelan tayo uuwi sa lola? Miss ko na po siya!" nakapout ang labi niya sa screen.

"Soon, baby. Promise. Miss ko na rin kayo ni Kuya Azrael," sagot ko, pinipilit na masigla ang boses ko.  

Pero sa totoo lang, natatakot ako. Sobrang takot.  

Babalik ako sa Pilipinas. Sa lugar na puno ng sakit, dugo, at... siya.

Draven Kairos Valtieri.

Kahit libo-libong kilometro ang layo namin, nararamdaman ko pa rin ang titig niya. Yung titig na parang sinusunog ang balat ko. Yung titig na nagsasabing, "Hindi mo ako matatakasan. Akin ka pa rin."

Bawal talaga kami.  

Stepsiblings kami sa papel. Nang magpakasal ang ama ko kay Elowen Valtieri para tapusin ang duguan na gyera ng dalawang mafia family, biglang naging "pamilya" kami. Pero simula pa lang, alam ko na—hindi kapatid ang tingin niya sa akin. May iba. May something na bawal, madilim, at nakakabaliw.

Flashback ako sa limang taon na nakaraan.

Gabi 'yon ng engagement party sa grand mansion sa Tagaytay. Punong-puno ng bisita—mga tycoon sa harap, pero mafia bosses sa likod, may baril sa ilalim ng suit. Ako, 24 anyos noon, nakasuot ng pulang gown na sumasakay sa bawat kurba ng katawan ko. Morena ako, mahaba ang wavy black hair, at alam kong maraming mata ang nakatingin. Pero isang titig lang ang talagang nararamdaman ko.

Yung titig ni Draven.

Nakasandal siya sa bar, nakaitim na suit, unbuttoned ang tatlong butones ng white shirt niya kaya kita ang mga tattoo sa dibdib at leeg. Hawak niya ang whiskey glass, pero hindi umiinom. Nakatingin lang sa akin. Matagal. Matindi. Parang gutom na gutom.

"Vespera," tawag sa akin ni Caelum, ang boyfriend ko noon. Guwapo siya, clean-cut, mabait sa harap. "Dance tayo?"

Ngumiti ako. "Sige."

Pero habang sumasayaw kami, nararamdaman ko pa rin. Yung titig na parang sinusundan ako kahit saan.

Pagkatapos ng dance, lumabas ako sa garden para makahinga. Malamig ang hangin, pero mainit ang pakiramdam ko. Biglang may yumakap sa akin mula sa likod.

Alam ko agad kung sino.

"Bitawan mo ako, Draven," bulong ko, pero hindi ako gumalaw. Natatakot akong galawin—baka maramdaman ko ang iba.

"Hindi kita bibitawan," bulong niya sa tainga ko. Mainit ang hininga niya sa leeg ko. "Kahit ilang beses mo sabihin."

"Stepsibling mo ako. Bawal 'to."

Ngumiti siya—naramdaman ko 'yon sa balat ko. "Sa papel lang. Sa dugo? Wala tayong koneksyon. At alam mo 'yan."

Bigla niya akong hinila papasok sa pool house. Madilim doon, walang tao. Isinara niya ang pinto.

"Anong ginagawa mo?!" sigaw ko, pero mahina lang.

"Five years akong naghintay, Vespera," sabi niya, papalapit. "Five years na tinitingnan kita mula sa malayo. Five years na pinipigilan ko ang sarili ko. Tapos makikita kitang sumasayaw kasama si Caelum? No fucking way."

"May boyfriend ako—"

"Boyfriend mo?" Tumawa siya nang madilim. "Alam mo ba kung bakit siya nandito? Alam mo ba kung sino talaga siya?"

Hindi ako nakasagot. Bigla niyang hinila ang kamay ko at idinikit sa dibdib niya. Ramdam ko ang tibok ng puso niya—mabilis. Matindi.

"Ramdam mo? Ganito ako tuwing nakikita kita. Tuwing naririnig ko ang boses mo. Tuwing naaamoy ko ang perfume mo. Obsessed ako sa'yo, Vespera. At alam kong obsessed ka rin sa'kin."

Hindi ako nagsalita. Kasi totoo.

Kahit ilang beses kong sabihin sa sarili na bawal, kahit ilang beses kong sabihin na galit ako sa kanya... hindi ko maitanggi.

May something sa amin.

At gabing 'yon, sumabog lahat.

Hinalikan niya ako. Rough. Hungry. Parang matagal nang pinipigilan. At sa halip na itulak siya, hinila ko siya palapit. Niyakap ko siya. Sumagot ako ng halik.

Isang gabi lang 'yon. Isang gabi ng kasalanan. Isang gabi na hindi ko makalimutan—ang mga haplos niya, ang mga bulong niya, ang mga "mine" na paulit-ulit niyang sinasabi habang ginagalaw niya ako.

Pero pagkatapos nun? Parang wala lang.

Sa umaga, cold na ulit siya. Sa harap ng pamilya, normal lang. Pero sa private? May mga times na hinuhila niya ako sa madilim na sulok, hinalikan, hinawakan... tapos iiwan ulit.

Hanggang nalaman ko ang tungkol kay Ravenna—ang babaeng mahal daw niya. At yung "accident" na muntik nang pumatay sa akin.

Yun ang dahilan kung bakit ako umalis.

Yun ang dahilan kung bakit ako nagtago.

Bumalik ako sa kasalukuyan nang marinig ko ang katok sa pinto ng kwarto ko dito sa Italy.

"Ma'am, may tawag po. Urgent daw po," sabi ng yaya ko.

Kinuha ko ang cellphone. Number mula sa Pilipinas.

"Hello?"

"Vespera..." boses ng ina ko. Mahina. "Anak... bumalik ka na. Miss na kita. At... may sakit ako. Malala."

Biglang nanlamig ako.

"Kailangan kita dito, anak. Please... bumalik ka na."

Hindi ako nakasagot agad.

Bumalik? Sa lugar na puno ng alaala niya?

Sa lugar kung saan alam kong nanduon pa rin siya?

Pero para sa nanay ko... kaya ko.

"Sige po, Ma. Bukas na lang ang flight namin."

Pagkababa ng tawag, tumingin ako ulit sa litrato ng kambal.

"Time to go home, babies," bulong ko.

Pero habang nag-iimpake ako, may tanong sa isip ko na hindi nawawala.

Paano kung makita ko ulit si Draven?

Paano kung malaman niya na may anak kami?

At paano kung... hindi pa rin tapos ang obsession niya sa akin?

Kahit limang taon na ang lumipas.

Kahit bawal pa rin kami.

Kahit alam kong masasaktan lang ulit ako.

Ano ang mangyayari kapag nagtagpo ulit ang mga mata namin?

Makakayanan ko ba ang titig na 'yon ulit?

O... susuko na lang ako?

Hindi ko alam.

Pero isang bagay ang sigurado ko.

Kapag bumalik ako sa Pilipinas, magbabago ang lahat.

At hindi na ako ang dating Vespera.

May mga lihim na ako ngayon.

May mga anak na ako.

At handa na akong ipaglaban sila.

Kahit laban kay Draven pa 'yan.

O lalo na laban kay Draven.

Paano kung hindi siya ang tunay na kaaway?

Paano kung siya mismo ang magiging dahilan kung bakit hindi na ako makakaalis ulit?

At kung susuko ako... magiging tayo ba talaga sa wakas?

O mas lalo lang kaming masisira?

Ano kaya ang susunod na mangyayari kapag nagkita ulit kami?