ภีม ไวยวัจน์ จ้องมองหญิงสาวรูปร่างบอบบางตรงหน้า เธอสวยเสียจนเขาเกือบลืมหายใจ ปากนิด จมูกหน่อย จิ้มลิ้มพริ้มเพรา นัยน์ตาดำขลับดูหวาดหวั่นคล้ายกระต่ายน้อยติดบ่วงแร้วนายพราน กอปรกับผิวขาวละมุนราวเปล่งแสงได้ยิ่งขับเน้นให้งามผุดผ่องไปทั้งตัว‘หวาน’ คำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของชายหนุ่ม แต่นั่นยังไม่รบกวนระบบประมวลผลอันเฉียบคมของเขาเท่ากับกลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้สักชนิดที่ฟุ้งกำจายออกมาจากร่างบาง ใช่ เขาเคยพบเธอมาแล้ว แต่มันนานจนรางเลือน อาจเป็นสักครั้งที่เขากับแม่ไปกินข้าวกับแม่ของเธอ หรือเขาไปหาพี่ชายเธอที่บ้าน ทรวดทรงองค์เอวราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบและกลิ่นหอมนวลกำลังท้าทายสัญชาตญาณนักล่าของภีมอย่างหนักพานให้ปากคอแห้งผากชายหนุ่มพยายามรวบรวมสติที่ตื่นเพริด มือแกร่งเสหยิบน้ำขึ้นมาจิบ ลอบสำรวจหญิงสาวที่ยังคงสำรวมกิริยา ก้มหน้าก้มตาสนใจอาหารในจานมากกว่าเขา‘ใจคอจะไม่สบตาว่าที่สามีหน่อยเหรอครับ คุณผู้หญิง’ ภีมนึกในใจด้วยความเอ็นดู เขาคงต้องรับบทผู้ทลายความกระอักกระอ่วนใจนี้สินะ ไม่เกินความสามารถนักแก้ปัญหามือฉมังหรอกหากว่ากันตามตรง ชายหนุ่มรู้จัก ‘ว่าที่เจ้าสาว’ ของตนน้อยมาก เนื่องจากพิธีแต่งงา
Last Updated : 2026-01-04 Read more