บทนำ

ภีม ไวยวัจน์ จ้องมองหญิงสาวรูปร่างบอบบางตรงหน้า เธอสวยเสียจนเขาเกือบลืมหายใจ ปากนิด จมูกหน่อย จิ้มลิ้มพริ้มเพรา นัยน์ตาดำขลับดูหวาดหวั่นคล้ายกระต่ายน้อยติดบ่วงแร้วนายพราน กอปรกับผิวขาวละมุนราวเปล่งแสงได้ยิ่งขับเน้นให้งามผุดผ่องไปทั้งตัว

‘หวาน’ คำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของชายหนุ่ม แต่นั่นยังไม่รบกวนระบบประมวลผลอันเฉียบคมของเขาเท่ากับกลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้สักชนิดที่ฟุ้งกำจายออกมาจากร่างบาง ใช่ เขาเคยพบเธอมาแล้ว แต่มันนานจนรางเลือน อาจเป็นสักครั้งที่เขากับแม่ไปกินข้าวกับแม่ของเธอ หรือเขาไปหาพี่ชายเธอที่บ้าน ทรวดทรงองค์เอวราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบและกลิ่นหอมนวลกำลังท้าทายสัญชาตญาณนักล่าของภีมอย่างหนักพานให้ปากคอแห้งผาก

ชายหนุ่มพยายามรวบรวมสติที่ตื่นเพริด มือแกร่งเสหยิบน้ำขึ้นมาจิบ ลอบสำรวจหญิงสาวที่ยังคงสำรวมกิริยา ก้มหน้าก้มตาสนใจอาหารในจานมากกว่าเขา

‘ใจคอจะไม่สบตาว่าที่สามีหน่อยเหรอครับ คุณผู้หญิง’ ภีมนึกในใจด้วยความเอ็นดู เขาคงต้องรับบทผู้ทลายความกระอักกระอ่วนใจนี้สินะ ไม่เกินความสามารถนักแก้ปัญหามือฉมังหรอก

หากว่ากันตามตรง ชายหนุ่มรู้จัก ‘ว่าที่เจ้าสาว’ ของตนน้อยมาก เนื่องจากพิธีแต่งงานที่จะจัดขึ้นในสัปดาห์หน้าเกิดจากความเห็นพ้องต้องกันของครอบครัวทั้งสองฝ่าย จะเรียกว่าคลุมถุงชนก็คงไม่ผิดนัก แต่เขาไม่เคยเดือดเนื้อร้อนใจหรือแสดงท่าทีต่อต้านแต่อย่างใด ตรงกันข้ามกลับคิดว่า ‘สะดวกดี’

การตัดสินใจแต่งงานของบุคคลที่เพื่อนฝูงต่างพะยี่ห้อเสือร้ายไม่คายกระทั่งกระดูกทำเอาโซเชียลมีเดียลุกเป็นไฟ ส่งผลให้แฮชแท็กเสือหมอบขึ้นอันดับหนึ่งภายในไม่กี่ชั่วโมง

สุภาพ จริงจัง ดุดันในบางเวลาคือนิยามของภีม ทั้งการทำธุรกิจเขี้ยวลากดินหรือเรื่องส่วนตัว ชายหนุ่มรับผิดชอบได้ดีเสมอด้วยชื่นชอบความรู้สึกยามเก็บเกี่ยวดอกผลแห่งความสมบูรณ์แบบที่ตนหมั่นรดน้ำพรวนดิน เขาไม่ใช่คนเจ้าชู้ ความรักสองสามครั้งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตหนุ่มหล่อวัยสามสิบพิสูจน์แล้วว่าเขาเป็นคนรักเดียวใจเดียว ทุ่มเทให้ทุกความสัมพันธ์ แต่เมื่อเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด เขาไม่เคยนึกเสียใจ และยินดีหากการจากลานั้นจะชักนำสิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิตของอีกฝ่าย

หลังจบความสัมพันธ์เมื่อสามปีก่อน ภีมยังคงรอคอยรักแท้ที่จะมาเติมเต็มชีวิต แต่ในระหว่างที่รักแท้ยังเดินทางมาไม่ถึง เจ้าของหุ่นวัวตายควายล้มย่อมไม่รอเปล่า พกพาร่างสูง ผิวขาวเนียนเรียบแน่นตึงไปออกกำลังกับเพื่อนๆ ตามสถานที่ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นระเบียง ห้องน้ำและห้องนอน ซีอีโอหนุ่มได้ชื่อว่าใจกว้างกับเพื่อนนอนเสมอ เพียงยอมให้เขาได้กินอิ่มนอนทับตามธรรมชาติของผู้ชายที่มีความต้องการทางเพศสูง นอกจากค่าตอบแทนที่ได้รับแล้วยังมีโบนัสชิ้นโตตบท้าย นับว่าช่วยสร้างงานสร้างอาชีพให้สาวๆ พ่อพระแท้ๆ!

ชายหนุ่มรู้ดีว่าภาพลักษณ์เสือร้ายเป็นเพียงมายา แมวเชื่องๆ ที่ชอบปลาทูสิของจริง ภีมเป็นลูกที่พ่อแม่ภาคภูมิใจ ประพฤติตัวอยู่ในกรอบประวัติไม่เคยด่างพร้อย อยู่ในโอวาทพ่อแม่ ตลอดชีวิตเขาเดินตามทางที่ท่านขีดไว้และพบว่าประสบความสำเร็จทุกๆ ด้าน จึงไม่มีเหตุผลให้ขบถหรือทำตัวนอกลู่นอกทาง คุณงามความดีทั้งหมดเขายกให้ท่านทั้งสอง

หากชีวิตเปรียบเหมือนนาวาลำน้อยที่ล่องลอยอยู่กลางมหาสมุทร บิดามารดาก็คือเทวดาประจำตัวที่คอยปัดเป่าคลื่นยักษ์และลมพายุ นาวาอย่างเขาจึงแล่นต่อบนผืนน้ำนิ่งได้ เมื่อทราบว่าคุณแม่สุดที่รักหาคู่หมายไว้ให้ ภีมไม่คิดปฏิเสธพรหมลิขิตฝีมือแม่บันดาลชักพา อีกหนึ่งความปรารถนาดีที่ผู้เป็นแม่ย่อมไตร่ตรองและมองทะลุปรุโปร่งดีแล้ว หนุ่ม (เกือบ) โสดไร้พันธะจึงต้องรีบเก็บกวาดงานเลี้ยงที่ต้องเลิกราเสียทีให้เรียบร้อย ก่อนจะตอบตกลง

“แม่ว่าดี ภีมก็ว่าดีครับ”

ใช่ว่าสิ้นหวังกับการรอคอยรักแท้ แต่หากความเหมาะสมตามผู้ใหญ่เห็นควรทำให้ชีวิตง่ายขึ้น ชายหนุ่มก็ไม่ลังเล ทั้งยังอยู่ในวัยสั่งสมความมั่งคั่งและกำลังมองหาคู่ชีวิตที่ทัดเทียม การลงหลักปักฐานโดยสองครอบครัวเห็นชอบเปรียบเสมือนอำนวยพรให้เขาคว้าชัยทุกศึกในสนามชีวิตที่รออยู่ข้างหน้า

“ชีวิตภีมสมบูรณ์ดีอยู่แล้ว ชีวิตคู่จะพูนสุขให้ภีมยิ่งขึ้น” คุณหญิงกัลยากล่าวด้วยความยินดี

ภีมกระแอมเล็กน้อย หวังให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนตัดสินใจเริ่มต้นบทสนทนาง่ายๆ เพื่อกำจัดบรรยากาศชวนอึดอัด

“อร่อยไหมคะ น้องบัว”

“อร่อยค่ะ” คนตัวเล็กตรงหน้าตอบ

‘ เสียงก็หวาน’ ชักอยากรู้แล้วสิว่าหวานทั้งตัวหรือเปล่า ‘เดต’ นี้นับเป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้ใช้เวลาส่วนตัวร่วมกัน แม้จะเกิดขึ้นหลังกำหนดฤกษ์แต่งก็ตาม ข้อมูลของเขาและเธอไม่ใช่ความลับระหว่างเรา หญิงสาวดวงหน้าหมดจดถูกเลี้ยงดูประคบประหงมราวกับไข่ในหินที่อยู่ในชั้นหินอีกที ด้วยเกรงว่าภยันตรายทั้งปวงจะพรากดวงใจของบ้านไปไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง จึงส่งเธอเข้าโรงเรียนการเรือนชื่อดังในสวิตเซอร์แลนด์

ความรู้ในมหาวิทยาลัยไม่ใช่สิ่งจำเป็นเมื่อทุกคนยินดีคาบอาหารมาป้อนใส่ปากนกน้อยในกรงทองฝังเพชรเช่นเธอ พวกเขาทั้งภูมิใจและอุ่นใจที่เธอเติบโตมาโดยถึงพร้อมความดีงามและงดงาม กระนั้นไม่อาจวางใจเหล่าภมรที่ผลัดกันมาเยี่ยมหน้ามองไม่ขาดสาย คงถึงเวลาที่เธอต้องมีคนดูแลตลอดชีวิตเสียที

“ปีนี้น้องบัวอายุเท่าไรแล้วคะ” เอ่ยถามทั้งที่รู้คำตอบเพราะอยากฟังเสียงหวานๆ อีกสักที

“ยี่สิบห้าแล้วค่ะ” หญิงสาวยังประหยัดคำพูดเหมือนเดิม

“พี่อายุเท่านายบอม อนุญาตให้เรียกพี่ได้ค่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเป็นมิตรก่อนส่งยิ้มจริงใจให้

“ค่ะ พี่ภีม” ว่าง่ายแบบนี้ภีมชอบ คนตัวโตกระหยิ่มยิ้มย่อง

“ว่าแต่ทำไมคุณป้าถึงตั้งชื่อว่าบัวล่ะคะ ฉีกแนวจากพี่บูมกับนายบอมเลย” ชายหนุ่มสนิทคุ้นเคยกับพี่ชายเธอจนเรียกได้ว่าไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่ วีรกรรมโลดโผน ห่าม เซี้ยวใดๆ ที่เคยร่วมสังฆกรรมกันมา ต้องยกให้คนต้นคิดอย่างเจ้าสองคนนั้น

คุณป้าเคยพูดทีเล่นทีจริงว่าสมรู้ร่วมคิดกันทีไรเหมือนลูกระเบิดย่อมๆ สมชื่อบูมกับบอม ที่สำคัญใครกล้าแตะน้องน้อยละก็ จะกลายเป็นระเบิดปรมาณูทันที ภีมคร้านจะใส่ใจโหมดพี่ชายที่แสนดีของเจ้าพวกนั้น กระทั่งได้พิจารณาเธอเต็มตาจึงเข้าใจว่าทำไมต้องหวง หลายปีที่ผ่านมาเขามัวทำอะไรอยู่ นึกแล้วอยากเขกกะโหลกตัวเอง เกือบพลาดไปแล้วเชียว

“คุณแม่อยากได้ลูกสาวมากค่ะ เลยไปทำบุญถวายดอกบัวที่วัด หลังจากนั้นคุณแม่ก็ตั้งครรภ์บัว”

“อย่างนี้นี่เอง” สงสัยจะได้กลิ่นหอมละมุนเหมือนดอกไม้เป็นของแถมด้วยสินะ เธอดูผ่อนคลายเมื่อพูดถึงครอบครัว

ภีมรุกต่อไม่รอเสียเวลาตามประสานักธุรกิจเขี้ยวลากดิน รู้เขารู้เรารู้ว่าเธอคิดอย่างไรกับการแต่งงานครั้งนี้ย่อมจัดการได้ง่ายขึ้น อะไรที่เธอไม่ชอบ เขาจะไม่ทำ เช่นเดียวกัน ถ้าเขาไม่ชอบ เธอก็ต้องไม่ทำ

“พี่รู้ว่าน้องบัวอาจจะยังไม่คุ้นเคยกับพี่เท่าพี่บูมนายบอม แต่เรายังมีเวลาเรียนรู้กันทั้งชีวิต แบบนี้ดีไหมคะ”

เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวกล้าสบตาเขา แม้ขัดเขินจนใบหน้าแดงเรื่อแต่ยังใจดีสู้เสือ รวบรวมความกล้าก่อนจะเอ่ยชัดถ้อยชัดคำกับร่างใหญ่ตรงหน้า

“บัวยินดีค่ะ”

ภีมจำไม่ได้ว่าใจเขาเคยเต้นแรงแทบทะลุออกมานอกอกเมื่อใด คำตอบสั้นๆ เสมือนน้ำทิพย์ชโลมใจแห้งผาก เธอยินดีจับมือเขาก้าวเดินไปพร้อมกัน ชายหนุ่มแน่ใจว่าคงชอบเธอได้ไม่ยาก และบางทีความชอบนั้นอาจเปลี่ยนเป็นรักได้ในสักวัน

“พี่สัญญาว่าจะดูแลน้องบัวในฐานะภรรยาเป็นอย่างดีค่ะ”