ห้องหอรอรัก

บทที่ 1 ห้องหอรอรัก

งานแต่งระดับยักษ์ที่ผู้คนในสังคมและโลกโซเชียลต่างให้ความสนใจเพิ่งผ่านพ้นไป ภาพคู่บ่าวสาวนั่งพับเพียบพนมมือรับพรจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายดูเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก ยังความปลาบปลื้มแก่ผู้รอส่งตัวบ่าวสาวเข้าหอ

“พ่อขอฝากน้องด้วย หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กัน ขอให้ชีวิตคู่ของลูกทั้งสองประสบแต่สิ่งดีงาม ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะลูกนะ” บิดาของนลินน้ำตาคลอเมื่อลูกรักกำลังจะจากอก โผบินสู่อ้อมกอดของสามี

“ภีมเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่มาตลอด พ่อเชื่อใจและไว้ใจว่าภีมจะดูแลน้องได้ดี สร้างครอบครัวที่อบอุ่น เป็นเสาหลักให้ครอบครัวได้พึ่งพิง” บิดาเขากล่าวด้วยความภูมิใจหลังลูกชายเป็นฝั่งเป็นฝา

เวลา 22.09 นาฬิกา เหลือเพียงบ่าวสาวในห้องหอ นลินในชุดเจ้าสาวสีงาช้างงดงามราวภาพวาดยังคงนั่งนิ่ง ก้มหน้างุด รู้สึกประดักประเดิด มือบางบีบแล้วคลายสลับกันไม่ช่วยลดความปั่นป่วนมวนท้อง เธอเข้าหอกับเขาแล้ว ต่อไปก็ต้อง...ร่วมหอ

“น้องบัวอยากอาบน้ำให้สบายตัวก่อนไหมคะ”

เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู จิตใจฟุ้งซ่านไปไกลจนไม่ทันสังเกตร่างหนาที่มานั่งซ้อนหลัง ลมหายใจร้อนลวกรดต้นคอทำเธอขนลุกเกรียวสะดุ้งน้อยๆ

“ค่ะ อาบค่ะ” นลินตอบละล่ำละลัก

“พี่ช่วยนะคะ” คนใจดีอาสาช่วยรูดซิปหลังให้ พลางสูดกลิ่นหอมอบอวลเฉพาะตัวของนลินเข้าไปเต็มปอด

วันนี้เจ้าสาวของเขางามพิลาศราวกับนางฟ้าตกสวรรค์ ไม่สิ ไม่ได้ตกสวรรค์เสียหน่อย แต่ตกลงมาบนตักภีมและกำลังจะได้ขึ้นสวรรค์ในไม่ช้า ชายหนุ่มช้อนร่างแน่งน้อยขึ้นมานั่งตักอย่างนุ่มนวลก่อนมือแกร่งจะปฏิบัติการลอกคราบช้าๆ ตรงข้ามกับความรุ่มร้อนในใจที่อยากสวมวิญญาณหนุ่มโฉดฉีกทึ้งชุดเจ้าสาวนี่ชะมัด แต่กลัวแม่กระต่ายน้อยจะตื่นตูมวิ่งหนีไปเสียก่อน อยากกินเหยื่อโอชะใจต้องนิ่ง เขาอยากให้คืนแรกของเราเป็นความทรงจำดีๆ ของเธอ ท้องนิ้วสากไล้ตามแนวไหล่อย่างเผลอไผล

“พะ พอแล้วค่ะพี่ภีม ให้บัวถอดเองนะคะ” ร่างบางแดงเถือกเป็นกุ้งต้มหันมาเผชิญกับเขา สองแขนปกปิดเต้าอวบล้นทะลักแทบไม่มิด

“พี่ภีมหลับตาก่อนนะคะ”

ชายหนุ่มทำตัวว่าง่ายผิดปกติยอมให้ภรรยาหมาดๆ ผละไปจากอ้อมกอด ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวแผ่หลาบนเตียงนุ่ม ‘โลกนี้มันมีแผ่นปิดนมที่ไม่ปิดอะไรด้วยเหรอวะ’ นวัตกรรมบราปีกนกสร้างความหงุดหงิดใจให้คนนิยมคุยตัวต่อตัวเสื้อผ้าไม่เกี่ยวพอสมควร ได้เมียสวยหยดย้อยว่าดีแล้ว ได้เมียสวยนมสวยยิ่งกว่าถูกรางวัลที่หนึ่ง

“หึๆ” ภีมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

เธอเชื่อจริงๆ หรือว่าเต้าคัปดีคู่นั้นจะเล็ดลอดสายตาเขาไปได้ แค่นึกภาพตามร่างกายเขาก็เริ่มพลุ่งพล่าน ชายหนุ่มข่มใจรีบลุกไปอาบน้ำที่ห้องนอนแขกข้างๆ ทันที

นลินผุดนั่งหลังตรงเมื่อเห็นสามีเปิดประตูเข้ามาในสภาพเกือบเปลือย เอวสอบพันผ้าเช็ดตัวจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่ เผยกล้ามท้องหนั่นแน่นและไรขนดกดำกำลังสาวเท้าตรงมาหาเธอ

“น้องบัวเช็ดผมให้พี่หน่อยสิคะ” ว่าพลางนั่งลงที่ปลายเตียงรอรับการปรนนิบัติจากภรรยา หญิงสาวถือผ้าเช็ดผมมายืนตรงหน้าก่อนไหว้เขาด้วยกิริยานอบน้อม ภีมงงเป็นไก่ตาแตก

“ขอโทษนะคะ”

“เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว ไม่ต้องเกรงใจค่ะ น้องบัวมีสิทธิ์เต็มที่ในตัวพี่” เมียเขาหนอ ช่างน่าเอ็นดู

นลินลงน้ำหนักเบามือกึ่งนวดผ่อนคลายหนังศีรษะ พิธีเช้าจรดงานเลี้ยงตอนค่ำเล่นเอาบ่าวสาวหมดแรง ภีมคงเหนื่อยกว่าเธอหลายเท่าเพราะเป็นคนให้สัมภาษณ์สื่อและคอยตอบคำถามบรรดาแขกที่มาร่วมงาน เธอพูดไม่เก่งแถมออกอาการประหม่าเมื่ออยู่ท่ามกลางฝูงชน เจ้าบ่าวเป็นคนช่างสังเกต จึงใช้ตนเองเป็นกำแพงหนาบดบังเธอจากสายตาและแสงแฟลช

 “เจ้าสาวผมขี้อายครับ” ภีมตอบขำๆ แต่เธอรู้ว่าเขากำลังปกป้องเธอ มืออุ่นที่กุมไว้ถ่ายทอดความรู้สึกมั่นคงปลอดภัย พี่ภีมใจดีกับเธอเหลือเกิน เธออยากตอบแทนเขาบ้าง อย่างน้อยคืนนี้ก็ได้ช่วยให้เขานอนหลับสบาย

“ถ้าเจ็บบอกนะคะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงเบา

“ไม่เจ็บค่ะ สบายที่สุด” ภีมงึมงำ หลับตาเคลิ้มไปกับสัมผัสอ่อนโยน กลิ่นหอมละมุนลอยมาเตะจมูก ‘กลิ่นนี้อีกแล้ว’ ชายหนุ่มลืมตาขึ้นช้าๆ ปรับสายตามองภาพตรงหน้า อกอวบภายใต้เสื้อนอนผ้าฝ้ายสีเรียบกำลังชี้หน้าเขาอยู่ ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลาย ภาวนาให้เสร็จไวๆ ก่อนที่เส้นความอดทนจะขาดผึง

เขาเป็นเพียงปุถุชนกลัดมันที่ชื่นชอบและหลงใหลในเพศรส วัวเคยค้าม้าเคยขี่ต่างรู้กันดีว่ากามกรีฑาของภีมหนักหน่วง ดุดันและยาวนาน เพียงกระตุ้นให้ถูกจุด ลาวาเดือดปุดภายใต้หน้ากากสงบนิ่งก็พร้อมจะปะทุขึ้นมาทันที กลิ่นประจำตัวของนลินเป็นแรงขับชั้นดี กระตุ้นเลือดในกายให้ไหลไปรวมจุดเดียว แม้หมายมาดจะร่วมหอกับเธอคืนนี้แต่ก็อดตื่นเต้น ตื่นตาตื่นใจกับความอลังการของภูเขาสองลูกนั่นไม่ได้

“เรียบร้อยแล้วค่ะพี่ภีม” เสียงระฆังสวรรค์ดังขึ้น หยุดทุกจินตนาการวาบหวาม นลินยิ้มตาหยีท่าทางพออกพอใจที่ได้ดูแลเขา ภีมไม่รอช้า ตวัดเอวบางลงมานั่งบนตักก่อนจะหอมแก้มนวลเนียนฟอดใหญ่

“อุ๊ย” คนตัวเล็กตกใจขืนตัวจะลุกหนี

“ให้รางวัลคนเก่งไงคะ นวดสบายจนพี่เกือบหลับ คราวนี้ตาพี่ดูแลน้องบัวบ้าง” นิ้วเรียวทัดผมให้เธออย่างแผ่วเบา ค่อยๆ ผละมาเชยคางสวยได้รูป ลำแขนแกร่งอีกข้างรั้งคนในอ้อมกอดไว้ไม่ให้ขยับหนี ก่อนประทับริมฝีปากร้อนบนลำคอระหง ขบเม้มหยอกเย้า เป่ารดลมหายใจอุ่นจัด ปลายลิ้นไล้เล็มขึ้นมาชิมกลีบปากอิ่มสีแดงฉ่ำ

คนมากประสบการณ์ใช้ความช่ำชองหลอกล่อดูดดึงกลีบปากล่างพร้อมกับเลื่อนมือมาประคองท้ายทอยให้เธอรับจุมพิตเขาอย่างถนัดถนี่ ลิ้นร้ายดุนดันเข้าไปชิมโพรงปากหวาน ควานหาเรียวลิ้นเล็ก เกี่ยวกระหวัดด้วยจังหวะนุ่มนวล เฝ้าปลุกเร้าแกมปลอบโยนคนไม่ประสา

“บัวจ๋า หายใจด้วยค่ะ” เสียงพร่าดึงสติหญิงสาวให้กลับมา

“ทำไมทั้งหอมทั้งหวานขนาดนี้ล่ะคะ พี่จะไม่ไหวแล้วคนดี” ว่าพลางซุกไซ้ซอกคอสูดดมความหอมหวานอีกระลอก

“พะ พี่ภีมคะ”

“รู้สึกยังไง บอกพี่บ้างสิคะ”

“บะ บัวอายค่ะ” น้ำเสียงอู้อี้ตอบมา

“อายอย่างเดียวเหรอคะ” สองมือไม่อยู่นิ่งอีกต่อไป ช้อนร่างแน่งน้อยทอดนอนบนเตียง จัดการลอกคราบหญิงสาวก่อนฝังใบหน้าคลุกเคล้าทรวงอิ่ม

“สวยเหลือเกิน บัวขา”

“ดะ เดี๋ยวก่อนค่ะ พี่ภีม” เข้าใจว่าตนผลักศีรษะเขาออก แต่นิ้วบางกลับทำได้เพียงสางเรือนผมดกดำเพื่อระบายความรู้สึกที่เธอเพิ่งเคยรู้จัก คนตัวเล็กไร้ทางสู้ พยายามพลิกหนี มีหรือจะรอดพ้นกรงเล็บราชสีห์

“คราวหลังไม่ต้องใส่บราเข้านอนแล้วนะคะ อึดอัดแย่เลย”

“ดีไหมคะ บัวขา” สัมผัสแปลกใหม่ปลุกเร้ากายสาวให้เตลิด

“ปะ ปิดไฟก่อนนะคะ พี่ภีม” เศษเสี้ยวสติที่หลงเหลืออยู่ร้องขอ

“ปิดทำไมคะ พี่อยากเห็นน้องบัวชัดๆ บัวจ๋า ฟังนะคะ เซ็กส์ไม่ใช่เรื่องน่าอายเลย มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ คืนนี้พี่อยากให้เรามีความสุขร่วมกันนะคะ” เขากดจูบหนักๆ ที่ขมับให้กำลังใจ ริมฝีปากร้อนและเล็มบัวตูมสีหวาน

มือสากผละมาลูบไล้สะโพกกลมกลึง เรื่อยมาจนถึงต้นขาด้านใน สร้างความปั่นป่วนกลางใจร่างสาวราวกับมีผีเสื้อพันตัวบินอยู่ในท้อง นลินบิดเร่าด้วยความทรมาน เสียวซ่านไม่อาจเก็บเสียงคราง

เมื่อสัมผัสได้ถึงความพร้อม ชายหนุ่มจึงหยัดกายขึ้นมา นลินงุนงงไปชั่วขณะก่อนเข่าสองข้างจะถูกกดแนบข้างลำตัว เปิดเปลือยทุกอณูต่อสายเขา

“ว้าย” มือเล็กผวามาปิดไว้

“ไม่ต้องอายค่ะ” ชายหนุ่มก้มลงไปจูบมือเธอแผ่วเบา

คนนอนระทดระทวยสิ้นกำลังขัดขืน สายตาคมปลาบวาวโรจน์เมื่อได้เชยชมความงามตรงหน้า

“ครั้งแรกอาจจะเจ็บบ้าง อดทนนะคะ พี่จะทำเบาที่สุด”

ชายหนุ่มจัดการปลดเปลื้องสิ่งกีดขวาง หญิงสาวหลับตาปี๋ หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก เกิดมาไม่เคยเห็นผู้ชายโตเต็มวัยล่อนจ้อน แต่กับเขา...ที่เป็นสามีเธอ

“บัวขา มองพี่สิคะ” ใบหน้าชื้นเหงื่อที่ยังคงหายใจหอบบังคับสายตาให้อยู่บริเวณแผงอกเขา

“ดีไหมคะ ชอบไหม”

หญิงสาวเสหลบตา ไม่รู้จะตอบอย่างไร คนตัวโตจึงโน้มกายเธอลงนอน เป็นสัญญาณว่าบทเพลงรักกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

“ให้พี่นะคะคนดี”

เขาร่ายมนตร์ใส่เธอหรือไร ร่างกายจึงทรยศ ยอมโอนอ่อนทอดกายให้เขาตักตวง เรียวขาเสลาตั้งชัน แยกออกจากกันคล้ายยั่วยวน

เขาเข้าครอบครองเธออย่างนุ่มนวล ตรงข้ามกับความปรารถนาที่ทะยานถึงขีดสุด

“อย่าเกร็งนะคะ เจ็บมากไหมคนดี” การสอดประสานชะงักพลันเพราะห่วงคนใต้ร่าง หญิงสาวน้ำตารื้นพยักหน้าตอบ

“ถ้าเจ็บมากให้กัดไหล่หรือข่วนหลังพี่นะคะ” เส้นทางคับแคบสร้างความทุลักทุเลไม่น้อย แต่ให้หยุดตอนนี้ฆ่าเขาเสียดีกว่า ริมฝีปากร้อนเฝ้าคลอเคลียปลอบประโลมไม่ห่าง กระทั่งเธอยอมรับตัวตนทั้งหมดของเขา เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม เขายังคงแช่นิ่งรอให้เธอปรับตัว หลังและไหล่เขารองรับเล็บมือแม่กระต่ายน้อยจนชาไปหมด

“บัวขา ไหวไหมคะ” สะโพกหนาเริ่มขยับเชื่องช้า ด้วยกลัวเธอจะบอบช้ำไปมากกว่านี้ เขาถูกบีบรัดจวนเจียนจะถึงฝั่งฝัน ไฟสวาทลามเลียสติสัมปชัญญะจนสิ้น กายแกร่งรุกล้ำหนักแน่นลึกซึ้ง พร่ำบอกว่าเธอเป็นภรรยาเขา เป็นคนของเขาแล้ว ความรู้สึกหวงแหนเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผุดขึ้นมาในใจ

ภีมรู้ดีว่าร่างกายนี้ไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อน แม้จะเป็นผู้ชายหัวสมัยใหม่ที่ไม่ได้ให้ค่ากับเยื่อบางๆ ที่เรียกว่าพรหมจรรย์ แต่การได้ครอบครองเนื้อตัวบริสุทธิ์ผุดผ่องของภรรยากลับให้ความรู้สึกอิ่มเอมอุ่นซ่านในอก อยากดูแล รักษา ทะนุถนอมเธอไว้ ยุงไม่ให้ไต่ ริ้นไรก็อย่าหวัง มีเพียงเขา...เขาคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับเธอ

ท่วงทำนองรักดำเนินมาเกือบถึงปลายทาง สองร่างสอดประสานลึกล้ำ มือเล็กเกาะเกี่ยวลำคอหนาเว้าวอนให้เขาปรานีเธอ ภาษากายที่ถ่ายทอดแก่กันบ่งบอกถึงความเอาใจใส่ของชายหนุ่ม เขาไม่อยากเห็นแก่ตัวตักตวงเอาจากเธอฝ่ายเดียว ครั้งแรกของเธอควรเป็นความทรงจำที่สวยงามและควรเป็นเขาที่ร่วมสร้างความทรงจำนั้นกับเธอ

หญิงสาวไม่เคยนึกฝันว่าการแนบชิดที่เจ็บปวดเจียนขาดใจในคราแรกจะสร้างความสุขสมได้ถึงเพียงนี้ ร่างกายที่เคยคิดว่าซื่อสัตย์กับตนอ่อนเป็นขี้ผึ้งลนไฟเพียงได้แนบชิดกับเขา หนำซ้ำยังเรียกร้องให้เขาทำตามใจโดยไม่เกี่ยงงอน ความรู้สึกยามเป็นหนึ่งเดียวกันย้ำเตือนว่าเธอไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป เธอเป็นของเขาแล้ว รอยตราประทับตามร่างเป็นเสมือนพันธสัญญาว่าจะจงรักและภักดีต่อกัน

ความรู้สึกเสียดร้อนกลางกายปลุกเธอจากภวังค์ความคิด นี่เขายัง...ไม่ออกไป ใบหน้าคล้ามที่ซุกซบลำคอขาวผ่องผงกขึ้นมาจูบหน้าผากเนียนอย่างอ่อนโยน ก่อนค่อยๆ ล่าถอย

“นอนนิ่งๆ ก่อนนะคะ เดี๋ยวพี่มา” ชายหนุ่มถือผ้าชุบน้ำอุ่นมานั่งข้างเธอ

“ขอโทษนะคะ เจ็บมากหรือเปล่า ขอพี่ดูหน่อย” นลินกระดากอายเกินจะมองจึงเบือนหน้าหนี เขาทำความสะอาดอย่างแผ่วเบา คอยเช็ดไล้ตามเนื้อตัวให้เธอผ่อนคลาย

“ง่วงยังคะ” ร่างแกร่งดึงเธอมากกกอดอย่างหวงแหน กลิ่นอายการร่วมรักยังคงตลบอบอวลอยู่ทั่วทั้งห้อง มือใหญ่เฝ้าลูบหลังกล่อมเธอหลับ

“นอนกันนะคะคนดี” สองร่างที่เหน็ดเหนื่อยจากศึกรักเข้าสู่นิทรารมณ์พร้อมๆ กัน

....................................................................................................

คนในอ้อมกอดรู้สึกตัวในตอนสาย อาการแสบร้อนกลางกายยามก้าวลงจากเตียงเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน

“พี่อุ้มนะคะ”

พลันลำแขนแข็งแรงของคนบนเตียงก็รวบเอวบางไว้ ก่อนจะช้อนร่างเธอก้าวฉับๆ ไปที่ห้องน้ำ ครั้นนึกได้ว่าตนตัวเปล่าและกำลังยืนเปลือยกายต่อหน้าเขากลางวันแสกๆ จึงรีบใช้มือบัง แต่ยังช้ากว่าสายตาเร่าร้อนที่กำลังจ้องมองร่างขาวนวลพลางพิจารณารอยจ้ำสีแดงที่กระจายทั่วตัว ซึ่งอีกไม่นานคงกลายเป็นรอยช้ำ

“ไม่ต้องปิดหรอกค่ะ พี่เห็นมาหมดแล้ว มะ ลงมาแช่น้ำอุ่นก่อนนะคะ”

ชายหนุ่มส่งรอยยิ้มกรุ้มกริ่มให้แล้วจึงก้าวลงอ่างตามมานั่งซ้อนหลัง ส่วนมือไม้ก็ไม่อยู่สุข คอยลูบไล้ฟองสบู่ทั่วร่างเล็ก ความตั้งใจเดิมที่จะถนอมเธอเป็นอันพังทลายเมื่อกลิ่นสบู่ผสมกลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวปลุกให้เขาพลุ่งพล่านอีกครา จมูกโด่งฝังลงบนเรือนผมเงางามหวังทุเลาความปั่นป่วน แต่นั่นเป็นความคิดที่ผิด ลมหายใจร้อนลวกปัดเป่าท้ายทอยเธอพานให้ขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน ท้องน้อยหดเกร็งตอบสนอง รอคอยสัมผัสวาบหวามจากเขา

มือใหญ่ไม่รอช้า ลูบไล้อย่างหลงใหล ขอให้เธอปล่อยตัวปล่อยใจไปพร้อมกับเขา ร่างเล็กสั่นสะท้าน ความเสียวซ่านก่อตัวเป็นคลื่นยักษ์ถาโถมเกินจะทานทน

“มะ ไม่ไหวแล้วค่ะพี่ภีม” เสียงหวานกรีดร้องระงมเมื่อเขาจับจูงเธอไปจนสุดทาง ร่างกายสิ้นเรี่ยวแรงทิ้งร่างพิงคนตัวโต ความเงียบเข้าปกคลุมเหลือเพียงเสียงหอบหายใจ ชายหนุ่มปล่อยเธอพักสักครู่จึงพาไปล้างตัวใต้ฝักบัว

“มาค่ะ” หญิงสาวเดินกระมิดกระเมี้ยนไปหาพลันสังเกตเห็นรอยที่เธอฝากไว้ตามไหล่ ต้นแขนและหลังของเขา

“พี่ภีมเจ็บไหมคะ” มือบางลูบต้นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างหวาดๆ ไม่คิดว่าพายุสวาทจะเปลี่ยนให้เธอเป็นคนรุนแรงขนาดนี้

“บัวขา ไม่ต้องคิดมากนะคะ พี่ไม่เจ็บสักนิด” ใบหน้าแดงก่ำพยักตอบด้วยความกระดากอาย ปล่อยให้เขารั้งไปกอดและกดจูบหนักๆ ที่หน้าผาก

.................................................................................................

ภาพสามีภรรยาหมาดๆ จูงมือกันเดินลงบันไดมาปรากฏแก่สายตาผู้สูงวัยทั้งคู่ คุณภูวนาทและคุณหญิงกัลยากำลังนั่งยิ้มกริ่มรอรับประทานมื้อเที่ยงกับลูกชายและลูกสะใภ้

“ขอโทษที่ตื่นสายค่ะ คุณพ่อคุณแม่” นลินหน้าแดงเรื่อรีบยกมือไหว้ น่าอายจัง มานอนบ้านเขาคืนแรกก็ดูไม่งามเสียแล้ว

“ไม่เป็นไรจ้ะ อย่ากังวลไปเลยลูก” คุณหญิงกัลยาตอบอย่างเข้าใจ แต่งงานคืนแรกมีหรือพ่อลูกชายตัวดีจะนอนกุมมือเฉยๆ แววตาอิดโรยของหญิงสาวยิ่งทำให้นางเอ็นดู ตรงข้ามกับพ่อลูกชายที่ดูอิ่มอกอิ่มใจจนน่าหมั่นไส้

“ภีมพาน้องไปทำบุญถวายสังฆทานที่วัดสิลูก จะได้เป็นสิริมงคลแก่การเริ่มต้นชีวิตคู่ ไหนๆ วันนี้ก็ตักบาตรไม่ทันแล้ว” ประมุขของบ้านเอ่ยเย้าตามประสาคนอาบน้ำร้อนมาก่อน มองตาเดียวก็รู้ว่าลูกชายตนคงจับเมียกลืนลงท้องไม่เหลือแม้แต่กระดูก รังแกเขาทั้งคืนจนไม่ได้นอนละสิท่า ถึงได้พากันตื่นเกือบเที่ยง

“ครับพ่อ” ชายหนุ่มตอบรับ

“แล้ววันนี้มีแผนจะทำอะไรบ้างล่ะลูก” ผู้เป็นแม่ถาม

“ก็ว่าจะพาน้องบัวไปเก็บของที่บ้านมาไว้คอนโดฯ ภีมฮะ”

คู่ข้าวใหม่ปลามันยึดตามธรรมเนียมปฏิบัติทางบ้านฝ่ายชาย คืนเข้าหอจึงมานอนค้างบ้านใหญ่ จนกระทั่งเสร็จสิ้นพิธีการค่อยย้ายไปใช้ชีวิตที่คอนโดฯ หรูของชายหนุ่ม

“ดูแลน้องด้วยนะลูก” บิดาเขากล่าว ก่อนจะพากันลงมือรับประทานอาหาร