جميع فصول : الفصل -الفصل 80

Chapter72รัฐกฤตญ์จับบั้นท้ายงอนงามของเธอไว้มั่น บังคับเธอด้วยมือของเขาอย่างเร็วแรงเพราะเขากำลังถึงปลายทางแห่งดวงดาวนั้นเช่นเดียวกับเธอ“ฉันรักเธอณิชา...ฉันรักเธอ อ๊า...อืม”รัฐกฤตญ์ปลดปล่อยสายธารอุ่นเข้าหาร่างกายเธอเป็นครั้งที่สอง ก่อนจะฟุบลงที่ซอกคอขาวนวลของเธอ ทั้งสองหอบหายใจเร็วระรัวเมื่อถึงจุดสิ้นสุดของความปรารถนา รัฐกฤตญ์อุ้มร่างเปลือยเปล่าของณิชาลงบนเตียงก่อนจะล้มตัวลงนอนเคียงข้างเธอ เขาใช้มือปัดปอยผมที่ปกคลุมใบหน้าของเธอ จมูกโด่งหอมที่แก้มนวลของเธออย่างรักใคร่ รอยฝ่ามือของเขายังคงเห็นเด่นชัดที่แก้ม เขาใช้ปลายนิ้วลูบไล้ที่รอยฝ่ามือนั้นเบาๆ “เจ็บมากไหม” รัฐกฤตญ์เอ่ยถามพร้อมกับไล้จมูกไปที่รอยฝ่ามือ “ไม่เจ็บค่ะ แต่มันเจ็บที่หัวใจมากกว่าที่คุณไม่เชื่อใจณิชาเลย” ณิชาพูดอย่างน้อยใจ“ฉันขอโทษ ตอนนั้นฉันหึงจนคิดอะไรไม่ออก ฉันเชื่อใจเธอแต่ฉันไม่เชื่อใจไอ้อลันมัน” รัฐกฤตญ์พูดออกมาจากใจจริงณิชาพลิกตัวมาทางเขาพร้อมกับพูดความในใจของเธอให้เขาฟัง “คุณใหญ่คะ ณิชารักคุณใหญ่ รักแม้รู้ว่าคุณมีคุณน้ำอยู่แล้ว รักทั้งๆ ที่รู้ว่าความรักครั้งนี้ม

Chapter74 รัฐกฤตญ์เมื่อฟังคำแก้ตัวของบุตรสาวถึงกับลมออกหู ไม่คิดว่าบุตรสาวมีกิริยาและการพูดจาอย่างนี้ ซึ่งโทษบุตรสาวคนเดียวก็ไม่ได้ เขาก็มีส่วนผิดที่ทำให้ประดับดาวมีนิสัยแบบนี้ “ไม่ต้องมาแก้ตัวหนูดาว พ่อบอกว่าให้ขอโทษ” รัฐกฤตญ์ไม่ฟังคำแก้ตัวของบุตรสาว “ไม่” ประดับดาวพูดสั้นๆ พร้อมกับเชิดหน้าใส่ณิชา “พี่ใหญ่คะใจเย็นๆ หนูดาวทำตามที่คุณพ่อสั่งเถอะนะจ๊ะ เราเป็นเด็กทำอย่างนี้มันไม่ถูกต้อง” อารยาแสร้งห้ามปรามสองพ่อลูก “หนูดาวไม่ขอโทษ ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ” “หนูดาว พ่อเริ่มทนไม่ไหวแล้วนะ” รัฐกฤตญ์เสียงดังมากยิ่งขึ้น ณิชามองออกว่าตอนนี้รัฐกฤตญ์กำลังบังคับสติอารมณ์เต็มที่ ถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่างสาวน้อยคนนี้อาจเจ็บตัวได้ “ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะคุณใหญ่ จริงอย่างที่คุณดาวพูด ณิชาไปขวางทางมือของคุณดาวเอง ไปเที่ยวกันเถอะค่ะ อุตส่าห์ได้อยู่พร้อมหน้ากันทั้งที” ณิชาตัดใจพูด รัฐกฤตญ์มองหน้าผู้หญิงที่เขารักด้วยความรู้สึกหลากหลาย รักเห็นใจ เสียใจ สงสาร ที่ต้องมาเจอกับวีรกรรมขอ

Chapter76รัฐศาสตร์เห็นจึงลุกขึ้นยืนยื่นมือซ้ายมาจับที่มือขวาของธนาพล จับเขย่าเบาๆ เพื่อมิตรภาพของความเป็นเพื่อนที่กำลังผลิบาน“เดี๋ยวครับ ผมขอเข้าชมรมนี้ด้วยอีกคน” มานพรีบเดินออกมาจากด้านหลังฉากกั้นระหว่างห้อง เขายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่ธนาพลเดินเข้ามาแล้ว เพราะต้องอยู่ดูแลรักษาความปลอดภัยให้กับน้องชายเจ้านายเขา เรื่องราวต่างๆ เขาจึงได้ยินหมดทุกคำพูด และยินดีที่จะร่วมมือกับทั้งสองเพื่อผู้หญิงที่เขารักเช่นกัน มือหนาของมานพจับที่มือของทั้งสองที่ประสานกันอยู่ ทั้งสามยิ้มให้กันและกัน ไม่มีใครที่จะเอ่ยถามเหตุผลที่มานพรักณิชา เพราะความรักมักไม่มีเหตุผล เพราะความรักมักวิ่งเข้าใส่หัวใจของเราโดยที่เราไม่รู้ตัวชายลึกลับที่แอบซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด กำลังเปิดเผยโฉมออกมาให้เห็น ชายที่ยึดมั่นในคำว่า “รัก” ความรักที่เขามอบให้ณิชามาตลอดระยะเวลายี่สิบปี ความรักที่มากกว่าคำว่าน้องสาว ซึ่งเขาไม่เคยได้รับความรักจากณิชามากไปกว่าคำว่าพี่ชายเลย ต่างจากหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่เติบโตมาพร้อมกับเขาและณิชา หญิงสาวที่ชายลึกลับไม่เคยมอบความรักให้เลยแม้สักเศษเสี้ยวธุลีของหัวใจ เขามีแต่ความเกลียดชังมอบให้ห

Chapter78ประดับดาวมองใบหน้าที่เศร้าสร้อยของบิดาอดสงสารไม่ได้ สาวน้อยสัมผัสได้ถึงความทุกข์ที่บิดามี อาจจะเป็นเพราะสายเลือดความรู้สึกจึงส่งถึงกัน แต่คำพูดของอารยายังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองของเธออยู่ตลอดเวลา‘ณิชาเค้าเป็นคนรักกับมานพ น้าน้ำไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของคนทั้งสองมีอะไรเกินเลยกันหรือเปล่า น้าน้ำมีความรู้สึกว่าพ่อของหนูดาวห่างเหินกับน้าน้ำมาก และไปสนิทสนมกับณิชาจนเกิดเรื่องทะเลาะวิวาทกัน น้าน้ำไม่อยากให้ใครมาดูถูกพ่อของหนูดาว กล่าวหาว่าแย่งคนรักของลูกน้องและยกย่องมาเป็นเมีย ถึงน้าน้ำจะเสียใจและเจ็บช้ำมากแค่ไหน แต่น้าน้ำไม่ต้องการให้ใครมาว่าพี่ใหญ่ว่ากินเดนลูกน้องหรอกจ้ะ’ใช่เธอเองก็จะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกบิดาของเธอเหมือนกัน ของเหลือเดนที่คนอื่นเขาคายทิ้งไม่สมควรที่จะกินต่อ แม้ว่าของนั้นจะอร่อยและสวยงามเพียงใด “หนูดาวรู้ไหมที่หนูดาวพูดอย่างนี้มันเหมือนกับฆ่าพ่อให้ตายทั้งเป็น” สายตาที่มองมาที่ประดับดาวเต็มไปด้วยความรักและตัดพ้อ “ทำไมคะ คุณพ่อพูดเหมือนกับว่าคุณพ่อรักณิชา” “ถ้าพ่อตอบว่าใช่ล่ะ” “หนูดาวไม่เข้าใจ น้าน้ำออกจะดีแส

Chapter80ณิชากำลังเก็บเสื้อผ้าอยู่ในห้องพักเพราะพรุ่งนี้เธอต้องเดินทางไปที่ไร่เรือนฟ้าพร้อมกับประดับดาว ณิชากำลังง่วนอยู่กับกระเป๋าเสื้อผ้า จึงไม่รู้ว่ารัฐกฤตญ์ก้าวเข้ามาในห้องของเธอเรียบร้อยแล้ว “คิดถึงจัง” รัฐกฤตญ์สวมกอดร่างของณิชาทางด้านหลัง ซุกใบหน้าที่ซอกคอขาวนวลของเธอ ปลายจมูกสูดดมกลิ่นกายที่เขาคิดถึงเข้าไปเต็มปอด “ปล่อยค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” ณิชาพยายามแกะมือที่เปรียบเหมือนปลาหมึกของเขาออกจากเอวของเธอ แต่ลำแขนแข็งแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นมากขึ้น “ไม่ปล่อย ไม่ต้องห่วงหรอกตอนนี้ไม่มีใครอยู่ หนูดาวพาน้ำออกไปข้างนอกแล้วอีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะกลับ” รัฐกฤตญ์ต้องขอบใจลูกสาวเป็นอย่างมากที่เปิดโอกาสให้เขาอยู่ตามลำพังกับณิชา โดยให้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง รัฐกฤตญ์ดันร่างของณิชาให้นอนราบไปบนที่นอนหนานุ่มทันที ริมฝีปากหนาบดเคล้าเรียวปากอวบอิ่มของณิชาอย่างกระหาย ณิชาเผยอริมฝีปากรอรับเรียวลิ้นสากแต่แสนเร้าใจของเขาด้วยความเต็มใจ ริมฝีปากของทั้งสองประกบกันอย่างดูดดื่มและเร้าร้อน เรียวลิ้นของทั้งสองเกี่ยวพันและรัดรึงจนทั้งสองต้องปล่อยเสียงครางเบาๆ ออกมา