ซีรี่ย์รักร้อน : รักร้อนเพลิงริษยา의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

Chapter81“คุณพ่อขา หนูดาวกลับมาแล้วค่า” เสียงร้องเรียกบิดาดังมาแต่ไกล เหมือนเป็นสัญญาณบอกให้บิดารับรู้ว่าได้เดินทางมาถึงแล้ว “เสียงดังลั่นบ้านเลยนะหนูดาว” รัฐกฤตญ์เดินออกมาจากห้องครัว เขาเพิ่งเดินออกมาจากห้องของณิชาเมื่อไม่ถึงห้านาทีก่อนที่ประดับดาวจะกลับมา “คุณพ่อขา หนูดาวซื้ออาหารทะเลมาเยอะแยะเลยค่ะ” ประดับดาวพูดพร้อมกับชี้ไปที่ถุงอาหารทะเลหลายถุงที่อยู่ในมือของดินแดน “หนูดาวเล่นซื้อทุกร้านเลยนะคะพี่ใหญ่ ซื้อมาเยอะขนาดนี้ไม่รู้จะทานหมดหรือเปล่า” อารยาพูดเสริม ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ รัฐกฤตญ์ “กินไม่หมดก็ทิ้งสิคะไม่เห็นยากเลย” ประดับดาวพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะลูก” รัฐกฤตญ์พูดติงลูกสาว “ไม่รู้แหละ หนูดาวอยากซื้อหนูดาวก็ชื้อ มีเงินซะอย่าง” ประดับดาวพูดจบก็เดินไปที่ห้องของเธอทันที รัฐกฤตญ์ได้แต่ถอนหายใจกับความคิดที่ไม่รู้จักโตของลูกสาว “หนูดาวแกยังเด็ก ยังไม่รู้อะไรหรอกค่ะ เราต้องค่อยๆ สอนเค้า สักวันเค้าก็จะเข้าใจในสิ่งที่เราพูด” นิสัยที่ไม่ดีของประดับดาวนั้นส่วนหนึ่งมาจ

Chapter83 “อาเล็กมาได้ยังไงคะ” “พอรู้ว่าเรามาที่นี่ อาก็เลยจองตั๋วเครื่องบินมาที่นี่เลย หลานรักมากลับมาบ้านทั้งทีจะไม่มาหาได้ยังไง” นั่นเป็นเหตุผลอีกข้อที่เขามาที่นี่ แต่เหตุผลหลักคือเขาต้องการมาสืบหาความจริงบางอย่าง ยังไม่ทันที่เสียงสนทนาของใครจะเอ่ยขึ้น เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องจิ๋วของรัฐกฤตญ์ก็ดังขึ้นมาเสียก่อน เขากดรับสายโดยไม่มองหมายเลขที่โทรฯเข้ามา “ว่าไงคอยใครกลับบ้านอยู่หรือเปล่า” เสียงของผู้ชายที่เขาจำได้ติดหูดังมาตามสาย “ยุ่งอะไรกับมึงไอ้อาร์ต กูจะคอยใครมันก็เรื่องของกู” รัฐกฤตญ์พูดเสียงดังลั่น “จะไม่ให้กูยุ่งได้ยังไง ถ้ามึงคอยณิชาอยู่ ตอนนี้ณิชากำลังหลับอยู่บนเตียงของกู เนื้อตัวของณิชาทั้งนุ่มทั้งหอม ตอนนี้กูเริ่มติดใจกับบทรักที่ร้อนแรงของผู้หญิงของมึงซะแล้วสิ”คำพูดของอลันทำให้รัฐกฤตญ์ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่พายุของความโกรธและความหึงหวง วิ่งเข้ามาในจิตใจอย่างแรง “มึงว่าอะไรนะไอ้อาร์ต” เสียงของรัฐกฤตญ์ดังก้องไปทั่ว ทำให้ประดับดาวหวาดกลัวกับเสียงของบิดายิ่งนัก ทำให้รัฐศาส

Chapter85“ผมว่ามันทะแม่งๆ อยู่นะ” เสียงของธนาพลเอ่ยขึ้น ทำให้ณิชารีบลงจากเตียงและโผกอดร่างของธนาพลไว้แน่นเพื่อหาหลักยึด “พี่พลพาณิชากลับบ้านที ณิชาอยากกลับบ้าน” ณิชาร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของธนาพล น้ำตาของเธอเปรอะเปื้อนเสื้อลำลองของเขา ทำให้หัวใจของเขาบีบรัดและเจ็บปวดตามเธอไปด้วยรัฐกฤตญ์เห็นทั้งสองกอดกันต่อหน้าเขาทำให้แรงหึงระลอกที่สองวิ่งเข้ามาอีก “ไอ้พลมึงปล่อยเมียกูเดี๋ยวนี้” รัฐกฤตญ์พูดพร้อมกับเล็งปืนไปที่ร่างของธนาพล “ผมว่าคุณใจเย็นๆ ก่อนดีกว่า อย่ามาทำเป็นหมาบ้าเห่าหอนอยู่เลย ลองฟังเหตุผลของคนที่คุณบอกว่ารักบ้างสิ ไม่ใช่เอาแต่โกรธจนไม่ยอมฟังอะไรเลย” ธนาพลพยายามเตือนสติรัฐกฤตญ์แต่ดูเหมือนว่าเหตุการณ์มันกลับเลวร้ายลง เมื่อเขาได้ยินธนาพลว่าเขาว่าเป็นหมาบ้า “กูไม่ฟัง เรื่องของกูมึงไม่เกี่ยวไม่ต้องเสือก” “ผมไม่เสือกไม่ได้ เพราะมันเป็นเรื่องของณิชา ผู้หญิงที่ผมรักเหมือนกัน” ธนาพลพูดอย่างไม่เกรงกลัว ในใจเขาคิดเพียงว่าจะปกป้องและดูแลณิชาด้วยชีวิตของเขา ถึงตายเขาก็ยอม “พลใจเย็นๆ อย่าพูดอะไรให้พี่ใหญ่

Chapter87“แล้วแกจะยอมรับเพื่อนเลวๆ อย่างฉันเหรอ” อลันถามพร้อมกับวางมือบนบ่าของรัฐกฤตญ์เช่นกัน“ฉันรู้จักแกดี ที่แกทำไปทั้งหมดเพราะความเข้าใจผิด เมื่อเราสองคนปรับความเข้าใจกันดีแล้ว ความเป็นเพื่อนของเราก็ยังเหมือนเดิม แกยังเป็นเพื่อนที่ฉันรักมากที่สุด”มิตรภาพของความเป็นเพื่อนที่เหือดหายไปนานกว่าสิบหกปี เริ่มก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ร่างของทั้งสองกอดกันเมื่อความเป็นเพื่อนกลับมาอีกครั้ง โดยมีสายตาของอีกหลายคู่ที่อยู่ในห้องเป็นพยาน“เรื่องทุกอย่างจบลงด้วยดี งั้นฉันต้องขอตัวก่อน” กัญติญาบอกลาทุกคนที่อยู่ภายในห้อง ณิชาเดินเข้ามาหากัญติญาที่ยืนอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กริมห้อง“มาได้ยังไงมิโกะ แล้วรู้ได้ยังไงว่าณิชาอยู่ที่นี่” ณิชาเอ่ยถาม“อย่ารู้เลย รู้แต่ว่าคนที่โน่นไม่มีใครทอดทิ้งเธอณิชา” คนที่โน่นในความหมายของกัญติญาคือพรรคพยัคฆ์อินทรี“พี่เคนจิมาที่นี่ใช่ไหม ไม่งั้นมิโกะคงไม่ได้มาเมืองไทยคนเดียวแน่” ณิชาถามกัญติญาตรงๆ“อืม...ใช่ พี่เคนจิมาที่นี่ เค้าเป็นคนบอกให้มิโกะมาช่วยณิชาเองแหละ เมมโมรี่การ์ดที่มิโกะเป็นคนเอามา ก็เป็นของพี่เคนจิ แต่มิโกะไม่รู้หรอกว่าพี่เคนจิ

Chapter89ปากสวยดูดดึงเม็ดสีน้ำตาลนั้นหายเข้าไปในปากของเธอ ในขณะมือของเธออีกข้างหนึ่งไล้วนบริเวณหน้าท้องของเขา ณิชากล้าๆ กลัวๆ ที่จะเลื่อนมือของเธอให้ต่ำลงไปอีก เพราะที่เธอทำขณะนี้เธอก็รวบรวมความกล้ามากพอแล้ว แต่เป็นเพราะเธอรักเขาและอยากจะบอกเขาเป็นภาษากาย มือบางจึงเลื่อนต่ำลงไปจนถึงแก่นกายที่ขยายตัวรับมือของเธออยู่ มือบางจับส่วนที่ไวความรู้สึกของเขาอย่างเบามือ ลูบไล้ไปมาก่อนจะเลื่อนริมฝีปากของเธอมาครอบครองตัวตนของเขาแทนมือ“ที่รัก...ฉันจะขาดใจอยู่แล้ว โอว...” เสียงครางของรัฐกฤตญ์ดังออกมาเมื่อณิชาใช้เรียวลิ้นหยอกล้อกับตัวตนของเขา หนักบ้างเบาบ้างความไม่เคย ทำให้ณิชาทำตามแรงอารมณ์ของเธอเอง แต่นั่นสร้างความทรมานและความสุขให้กับเขามากเช่นกัน รัฐกฤตญ์ไม่คิดว่าณิชาจะทำให้เขามีความสุขมากเช่นนี้ เพราะณิชาไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่ปรนนิบัติเขา แต่เป็นคนแรกที่จะทำให้เขาสุขสมได้โดยไม่ต้องสอดแทรก รัฐกฤตญ์พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ปลดปล่อยความสุขของเขาออกมา เมื่อณิชาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดการกระทำของเธอ ใบหน้าของเขาสะบัดไปมา มือหนาจับที่ศีรษะของเธอไว้มั่น ส่วนมือบางของเธอหยอกล้อก