All Chapters of ซีรี่ย์รักร้อน : รักร้อนเพลิงริษยา: Chapter 61 - Chapter 68

68 Chapters

Chapter61

Chapter61เพล้ง…เสียงแก้วน้ำร่วงหล่นจากโต๊ะอาหารกระแทกกับพื้นหินอ่อน แก้วเนื้อดีแตกกระจายพร้อมน้ำสีอำพันในแก้ว เขาก้มมองเศษแก้วบนพื้นแล้วให้รู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก ในใจของเขาร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เป็นอะไรคะพี่ใหญ่” อารยาถามด้วยสีหน้าห่วงใย “เปล่าจ้ะ” รัฐกฤตญ์ตอบคนรัก“โบราณเขาว่ากันว่า แก้วน้ำตกแตกหรือว่ารูปภาพตกแตกโดยไม่ได้ตั้งใจแบบนี้ มันเป็นลางไม่ดีเพราะมันหมายถึงจะเสียคนรักนะคะ แต่ว่า ตอนนี้คนที่พี่ใหญ่รักอยู่ที่นี่พร้อมหน้าพร้อมตาคงไม่เป็นอย่างที่โบราณว่าหรอกนะคะ ” อารยาพูดอย่างใสซื่อ หากในใจนั้น เธอหมายถึงณิชาเต็มๆ บุคคลที่ร่วมโต๊ะไม่ว่าจะเป็นรัฐกฤตญ์ รัฐศาสตร์ อมรา แม้กระทั่งลูกน้องทั้งสี่ต่างตกใจกับคำพูดของเธอในใจของรัฐกฤตญ์คิดถึงณิชาเป็นคนแรก คิดถึงอย่างที่ไม่เคยคิดมาก่อน ใจของเขาสั่นระรัว ในใจมีความรู้สึกว่ากำลังสูญเสียเธอไป “พี่ใหญ่เป็นอะไรคะ” อารยาถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่ารัฐกฤตญ์เป็นอะไร “พี่ปวดหัว พี่ขอตัวก่อนนะน้ำ คุณแม่ครับผมขอตัวก่อนนะครับ เล็กดูแลทางนี้ด้วยนะ” รัฐกฤตญ์สั่งน้องชาย เ

Chapter62

Chapter62 “ขอบใจมากที่เตือน”รัฐกฤตญ์ตบบ่าน้องชายเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องพักโดยมีร่างของรัฐศาสตร์เดินตามหลัง แต่เมื่อมาถึงห้องอาหารเพื่อรับประทานอาหารเช้า ก็พบอารยาที่เดินเข้ามาหาคนรักด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “พี่ใหญ่คะ วันนี้เราดำน้ำดูปะการังไม่ได้แล้วค่ะ เจ้าหน้าที่บอกว่าคลื่นลมแรง เหมือนจะมีพายุ ทางโรงแรมเลยยกเลิกการดำน้ำวันนี้ค่ะ”รัฐกฤตญ์รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก คำภาวนาตลอดทั้งคืนของเขาเป็นจริง พวกเขาไม่ต้องดูปะการังแล้ว ดังนั้นหลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จเขาก็สามารถกลับบ้านพักของเขาได้ทันที “เอาไว้พี่จะพาไปดูปะการังที่มัลดีฟเป็นการแก้ตัวนะครับ” รัฐกฤตญ์พูดอย่างเอาใจอารยา ได้ผลอารยายิ้มแก้มปริทันที “งั้นเราทานอาหารเช้าเสร็จ เรากลับไปที่บ้านพักเลยดีไหมคะ จะได้ไปเที่ยวที่อื่นกัน” ความคิดที่อารยาเสอนขึ้นมานั้นช่างตรงกับใจของรัฐกฤตญ์เสียเหลือเกิน ไม่มีใครเลยจะล่วงรู้ไปถึงความในใจของอารยาที่ตั้งใจจะกลับไปดูผลงานมากกว่าที่จะไปเที่ยวที่อื่น “ได้ครับ คุณแม่ครับ พอเราทานอาหารเช้าเสร็จ เราจะกลับกันเลยนะครับ คราวหน้าผมจะพาคุณแม่

Chapter63

Chapter63“พี่ใหญ่ไปหาณิชาที่โรงพยาบาลกัน” รัฐศาสตร์เลี่ยงคำว่ารับศพเพราะดูจากอาการของพี่ชายแล้ว เขาไม่กล้าพูดคำนั้นออกไป กลัวเหลือเกินว่าพี่ชายของเขาจะสติขาดไปมากกว่านี้ รัฐกฤตญ์เหมือนคนเหม่อลอย เขาไม่พูด ไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย ผิดกับเมื่อสิบนาทีที่แล้ว เมื่อมาถึงโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในจังหวัดกระบี่ รัฐศาสตร์ทำหน้าที่แทนพี่ชายเพราะตอนนี้รัฐกฤตญ์ไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น “ไม่ทราบว่าผมมารับศพญาติต้องติดต่อที่ไหนครับ” รัฐศาสตร์บอกจุดประสงค์กับเจ้าหน้าที่ที่อยู่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาล “ไม่ทราบว่าคนไข้ที่เสียชีวิตชื่ออะไรคะ” เจ้าหน้าที่เอ่ยถามข้อมูล เพื่อจะได้สะดวกในการค้นหา “ชื่อณิชาครับ” รัฐศาสตร์เอ่ยตอบ “ตอนนี้ศพอยู่ในห้องฉุกเฉินนะคะ เพราะคนไข้เพิ่งเสียชีวิตเมื่อสักครู่นี่เอง ยังไม่ได้ย้ายไปที่ห้องดับจิต” เจ้าหน้าที่ตอบ แต่เจ้าหน้าที่สาวลืมถามไปอย่างหนึ่งคือนามสกุล “ขอบคุณครับ” รัฐศาสตร์เอ่ยขอบคุณพร้อมกับเดินมาหาพี่ชายที่เอาแต่นั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่เก้าอี้ ทั้งหมดเดินมาถึงห้องฉุกเฉินของ

Chapter64

Chapter64ฝ่ายรัฐกฤตญ์เขาคิดภาพเหตุการณ์ที่ผู้ชายคนนั้นปฏิบัติกับณิชา เอาผ้าปิดหน้าอกก็ต้องเห็นทรวงอกเต่งตึง ผายปอดก็ต้องเอาปากประกบกัน แค่คิดเขาก็แทบบ้าแล้ว ที่รู้ว่ามีผู้ชายมาแตะเนื้อต้องตัวผู้หญิงของเขา รัฐกฤตญ์มัวแต่หึงหวงจึงไม่ได้ถามออกไปว่าผู้ชายคนนั้นมาช่วยณิชาได้ยังไง และไม่ได้ถามว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครและตอนนี้อยู่ที่ไหน ผู้ชายคนนั้นยังคงเป็นปริศนาที่ทุกคนไม่รู้ต่อไปรัฐศาสตร์เห็นพายุหึงของพี่ชายที่เริ่มปะทุก็อดส่ายหน้าด้วยความระอาไม่ได้‘หึงไม่เข้าเรื่อง’วิทยาเดินออกไปจากห้องเพื่อติดต่อขอย้ายณิชาออกจากโรงพยาบาลทันที นายแพทย์วัยกลางคนเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นของณิชาหลังจากที่วิทยาไปติดต่อพยาบาล “คุณต้องการจะย้ายคนป่วยไปกรุงเทพฯใช่ไหมครับ” นายแพทย์เจ้าของไข้ถามเสียงนุ่ม “ครับ” รัฐกฤตญ์ตอบจริงจัง “ย้ายตอนนี้คงไม่ได้นะครับ ต้องรออีกสามสี่วัน บาดแผลของคนไข้ค่อนข้างลึก หากเคลื่อนย้ายตอนนี้ อาจเกิดอันตรายถึงชีวิตได้ ทางโรงพยาบาลของเรามีเครื่องมือที่ทันสมัยไม่แพ้ที่กรุงเทพฯนะครับ” นายแพทย์อธิบายอาการของคนไข้ให้รัฐกฤตญ์ฟัง ซึ่งตัวเขาไม่

Chapter65

Chapter65“แล้วคุณอารยาล่ะคะ” ณิชารู้ว่าเธอคงไม่มีวันได้อยู่เคียงข้างเขาในฐานะภรรยา เพราะรัฐกฤตญ์มีคนที่คู่ควรกว่าเธอ และที่สำคัญอารยาไม่ผิด เธอต่างหากที่ผิด“ณิชา สิ่งที่ฉันจะพูดออกไปเธออาจจะมองว่าฉันเห็นแก่ตัว ฉันรักเธอมากนะแต่ฉันก็ทิ้งอารยาไม่ได้ ฉันกับน้ำเราสองคนมาไกลกว่าคำว่าคู่หมั้นแล้ว และอีกอย่างอารยาไม่ผิด ฉันเองที่ผิด ผิดที่ปันใจให้เธอ” รัฐกฤตญ์บรรจงจูบที่หน้าผากของณิชาเบาๆ อย่างรู้สึกผิด“ณิชาเข้าใจค่ะ วันใดที่คุณแต่งงานกับคุณน้ำ วันนั้นณิชาจะไปจากคุณ จะไม่ทำให้คุณและคุณน้ำลำบากใจ” ณิชาพูดเสียงเครือ“ไม่นะ ฉันไม่ให้เธอไปไหน ฉันจะบอกเรื่องเธอกับน้ำ ฉันจะขอมีเธออีกคนหนึ่ง ณิชาสัญญากับฉันได้ไหมว่าจะไม่หนีฉันไปไหน เธอเปรียบเสมือนหัวใจของฉัน ถ้าขาดเธอฉันอยู่ต่อไปไม่ได้นะณิชา” รัฐกฤตญ์สวมกอดร่างของณิชาเต็มวงแขน แม้จะติดขัดและรู้สึกรำคาญสายน้ำเกลืออยู่บ้าง แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคกับเขาแต่อย่างใด“ณิชาสัญญาว่าจะไม่หนีคุณไปไหน ณิชาจะไปก็ต่อเมื่อคุณไม่ต้องการณิชาแล้ว”รัฐกฤตญ์เชื่อมั่นในตัวเองว่าไม่วันนั้นหรอก วันที่เขาจะปล่อยณิชาไปนั้น คงเป็นวันที่เขาสิ้นลมหายใจ อารยาตี

Chapter66

Chapter66ภายในห้องของอลัน“แกทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง” อารยาถามด้วยน้ำเสียงเดือดดาล พยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก สายตาของเธอมองไปยังพื้นห้อง ช่วงเวลาเลวร้ายที่ผ่านมาเกือบห้าชั่วโมงมันไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือความเป็นจริง ถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วนับสิบกระจัดกระจายอยู่ตามพื้น เธอถูกพวกมันข่มขืนอลันมองอารยาด้วยสายตาที่นิ่งเฉยไร้ความรู้สึก นี่คือบทเรียนของอารยาที่คิดร้ายกับคนอื่น “เป็นไง โดนเข้าเองรู้สึกยังไงบ้าง” อลันถามด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย อารยามองหน้าอลันอย่างกินเลือดกินเนื้อ แค้นเคือง “แก ไอ้อาร์ต แกทำแบบนี้แกต้องการอะไร หา” อารยาตะโกนถามเสียงดังลั่นห้อง “เธอเคยได้ยินสุภาษิตที่ว่า เอาใจเขามาใส่ใจเราไหม เธอรู้สึกยังไงตอนที่เธอโดนลูกน้องฉันข่มขืน ความรู้สึกของเธอก็เหมือนกับความรู้สึกของผู้หญิงคนนั้น” อลันสั่งสอนอารยา “ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย กลับมีความสุขอีกต่างหาก แกก็รู้ดีนี่ว่าฉันเป็นยังไงเวลาที่นอนกับผู้ชาย” อารยาพูดอย่างไม่สะทกสะท้านกับเรื่องที่เกิดขึ้นอลันอึ้งกับคำพูดของอารยา เขาไม่น่าหลวมตัวรู้จักกับผู้หญิงคนนี้เลยอ าร

Chapter67

Chapter67 รัฐกฤตญ์มองผู้มาเยือนดวงตาคมเข้มของเขาเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนจะปรับให้เป็นปกติ เวลาผ่านไปสิบหกปีเขายังจำผู้ชายคนนี้ได้ดีไม่มีวันลืม ความทรงจำสมัยวัยหนุ่มผุดขึ้นมาในสมอง ความเป็นเพื่อนที่สนิทสนมกลมเกลียวแทบจะไม่หลงเหลืออยู่ รวมทั้งมิตรภาพที่ดีที่เคยมีให้ต่อกันก็ไม่สามารถฉุดรั้งให้ทั้งสองกลับมาเป็นเพื่อนรักกันเหมือนเดิมได้ “สวัสดีครับคุณณิชา” อลันทักทายหญิงสาวที่สวมชุดลำลองเธอนั่งอยู่ที่เตียงคนไข้ หาได้สนใจชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างเตียงไม่ “สวัสดีค่ะ” ณิชาทักทายตอบโดยไม่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้านี้คือใคร และรู้จักชื่อเธอได้ยังไง “นี่ครับดอกไม้ สำหรับผู้หญิงสวยๆ อย่างคุณ” อลันพูดพร้อมกับส่งช่อดอกไม้ที่เป็นดอกกุหลาบสีชมพูช่อใหญ่ ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้อง ณิชากำลังเอื้อมมือไปรับช่อดอกไม้ช่อนั้น หากมือหนาของรัฐกฤตญ์คว้าไปเสียก่อน “ขอบใจสำหรับดอกไม้” รัฐกฤตญ์พูดก่อนจะโยนช่อดอกไม้ไปที่โซฟา แล้วทั้งสองก็หันมาจ้องมองหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ความเกลียดชังแผ่กระจายไปทั่วทั้งห้อง รัฐกฤตญ์แน่ใจว่าดอกกุหลาบที่ส่งมา

Chapter68

Chapter68รัฐกฤตญ์ฟังเหตุผลของณิชาแล้ว อารมณ์หึงหวงแบบไม่มีเหตุผลก็พอจะลดความแรงลงบ้างแต่มันก็ยังหลงเหลืออยู่“ฉันรักเธอนะณิชา รักมากก็ต้องหึงมากเป็นธรรมดา เธอต้องเข้าใจฉันนะ ฉันไม่เคยหึงใครเลยตลอดชีวิตของฉัน แม้กระทั่งน้ำ เธอเป็นคนแรกและคนเดียวนะณิชา” รัฐกฤตญ์สวมกอดร่างของณิชาไว้แนบอก กระชับอ้อมกอดรัดร่างบางให้แนบแน่น ณิชาก็สวมกอดร่างใหญ่โตของเขาไว้เช่นกัน “ณิชาเข้าใจค่ะ ณิชารักคุณนะคะคุณใหญ่”กลิ่นอายของความรักแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ ความรักของทั้งคู่เพิ่งเริ่มต้น ยังคงมีบททดสอบอีกหลายบทที่ทั้งคู่ต้องเผชิญ ขวากหนามชิ้นใหญ่กำลังจะเดินทางมาหาพวกเขา เป็นขวากหนามที่จะมาพรากคนทั้งสองให้แยกห่างกัน ขึ้นอยู่กับณิชาว่าจะสามารถผ่านอุปสรรคชิ้นใหญ่นี้ไปได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับตัวณิชาและหัวใจของณิชาเองทางด้านอารยา เธอยืนอยู่ตรงประตูผู้โดยสารขาเข้าภายในสนามบินสุวรรณภูมิ ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มือบางยกขึ้นสูงเหนือศีรษะก่อนจะโบกไปมาทักทายคนที่เธอมารับ สาวน้อยคนหนึ่งอายุประมาณ 15 ปี ที่มีรูปร่างโตเกินอายุของตัวเองใบหน้าคมสวย ผิวขาวนวลเปล่งปลั่ง เครื่องแต่งกายที่เธอสวมใ

1 2 3 4 5 6 7

SCAN CODE TO READ ON APP