บททั้งหมดของ ซีรี่ย์รักร้อน : รักร้อนเพลิงริษยา: บทที่ 101 - บทที่ 108

Chapter102ณิชา อลันและประดับดาวหยุดพักใต้ต้นไม่ใหญ่ หลังจากเมื่อคืนทั้งสามเดินลัดเลาะจนมาถึงลำธารสายหนึ่ง ระยะทางที่เดินมาสองชั่วโมงนั้น น่าจะไกลจากพวกโจรพอสมควรแล้วรวมทั้งหนทางที่มืดมิดทำให้ทั้งสามต้องหยุดพักที่ริมลำธาร โดยมีอลันเป็นคนเฝ้ายามให้ “ณิชา หนูดาวตื่นเถอะ ทานอาหารก่อนแล้วเราค่อยออกเดินทาง” อลันมาปลุกร่างของณิชาที่มีใบหน้าซีดเซียวกว่าปกติ ส่วนประดับดาวนอนหนุนตักณิชาอยู่ กล้วยป่าคืออาหารอย่างเดียวที่อลันหามาได้ แต่มันเป็นอาหารชั้นเลิศที่จะทำให้ทั้งสามอยู่รอดได้ในขณะนี้ ไม่นานกล้วยหลายหวีก็หมดในพริบตา “เราต้องออกเดินทางต่อแล้ว เพราะไม่รู้ว่าพวกมันจะตามมาอีกหรือเปล่า” อลันพูดเพราะเขาไม่แน่ใจว่าซ่องโจรที่เขากับณิชาจัดการฆ่าพวกมัน จะมีกำลังมาเสริมหรือเปล่า “แล้วเราจะไปทางไหนดีคะ” ประดับดาวถึงแม้อายุยังน้อยแต่เมื่อคืนณิชาสอนให้เธอรู้จักการมีสติ เพราะสติมักทำให้เรารอดจากสิ่งเลวร้ายทั้งปวง เธอจึงเก็บความกลัวไว้ข้างในและเอาความกล้าออกมาแทน “เดินตามลำธารไป เพราะตอนที่มาเราก็ผ่านลำธารเหมือนกันนะคุณอาร์ต” ใช่ ตามแผนที่ที

Chapter104“คุณพ่อขา คุณพ่อ” ประดับดาวร้องเรียกบิดาทันทีที่เห็นร่างของบิดา คนที่เป็นพ่อโอบกอดร่างของลูกสาวด้วยความปีติยินดี“ณิชาล่ะลูก” รัฐกฤตญ์ถามทันทีเพราะเขาไม่เห็นณิชาบริเวณนั้น ประดับดาวร้องไห้ออกมาทันทีและยิ่งทำให้เขาใจเสียมากยิ่งขั้น“แม่...แม่อยู่ฝั่งโน้น แม่ไม่ข้ามมา แม่ถูกยิง” ประดับดาวพูดเสียงขาดๆ หายๆ รัฐกฤตญ์มองไปยังทิศทางที่ลูกสาวบอก ภาพที่เขาเห็นทำให้ใจของเขาเต้นรัว หัวใจถูกบีบเข้าหากันอย่างแรงจนเขาเจ็บปวดไปหมด ทั้งหมดยืนมองดูภาพนั้นโดยที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้ จึงยิงปืนข้ามไปก็กลัวโดนร่างของณิชาใบหน้าของณิชาถูกฝ่ามือของอารยาตบหลายครั้ง โดยมีสินยืนจับร่างของณิชาอยู่ ใบหน้าของณิชาชาไปหมดเพราะถูกตบนับสิบครั้ง ร่างกายของเธอแทบจะทานทนไม่ไหว ดวงตาทั้งสองข้าพร่ามัวอีกครั้ง อารยาจับร่างของณิชาให้หันไปทางหุบเขาฝั่ง“พี่ใหญ่รักมันมากนักใช่ไหม งั้นก็ดูมันตายไปต่อหน้าก็แล้วกัน” อารยาพูดเสียงดังจนคนที่ยืนอยู่อีกฝั่งได้ยิน“ไม่นะน้ำ อย่าทำอะไรณิชา น้ำอยากได้อะไรบอกพี่พี่จะให้หมดทุกอย่าง ปล่อยณิชานะ” รัฐกฤตญ์พยายามหว่านล้อมอารยา“น้ำอยากให้ณิชามันตาย พี่ใหญ่คงใ

Chapter106 “น้องกฤต สวัสดีคุณพ่อก่อนลูก”น้องกฤตหรือกฤตฐิพงศ์มองใบหน้าของผู้เป็นพ่อนิ่งนาน ก่อนจะหันมามองใบหน้าของผู้เป็นมารดา มือป้อมๆ พนมมือไหว้รัฐกฤตญ์อย่างสวยงามตามที่มารดาสอนไว้ รัฐกฤตญ์ย่อตัวลงนั่งก่อนจะกอดร่างของลูกชายของเขาไว้ในอ้อมแขนโดยดึงร่างของณิชามาสวมกอดด้วย ทุกคนในที่นั้นมองภาพที่แสนจะประทับใจนั้นด้วยน้ำตา ในที่สุดรัฐกฤตญ์ผู้ที่อยู่ในโลกแห่งความเศร้าสร้อยก็กลับมาอยู่ในโลกที่มีแต่ความสุขเสียที พวกเขาไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะมีวันนี้ “คุณใหญ่คะ ณิชามีเรื่องอยากจะขอคุณใหญ่หน่อย” “อะไรจ๊ะ” รัฐกฤตญ์พูดพร้อมกับจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ และอ่อนโยน ณิชาลุกขึ้น เดินไปหาเด็กชายและเด็กหญิงที่ยืนอยู่หน้าห้องจัดเลี้ยง ก่อนจะเดินจูงมาหารัฐกฤตญ์ที่ยืนอุ้มร่างของน้องกฤตอยู่ “กรรชัยกับกานดาค่ะ สองคนนี้เป็นลูกของคนที่ช่วยชีวิตณิชาไว้ แต่ตอนนี้ท่านทั้งสองเสียชีวิตไปแล้ว ณิชาอยากให้เราสองคนรับกรรชัยและกานดาเป็นลูกของเราค่ะ”รัฐกฤตญ์ยิ้มก่อนจะวางร่างของลูกชายเดินตรงมาหาณิชา ก่อนจะสวมกอดเธออีกครั้ง “ต่อให้ที่รักพาคนมาอยู่เป็นร้อ

Chapter108ริมฝีปากของเขาเริ่มทำงานอีกครั้งเมื่อริมฝีปากของทั้งสองประกบกัน แต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่า รัฐกฤตญ์จะสูบวิญญาณของเธอไปด้วย เขาลากไล้ริมฝีปากมาตามแก้มและไล้วนที่ใบหูสลับกับให้ฟันกัดที่ติ่งหูเบาๆ ทำให้เธอถึงกับครางออกมา ซอกคอขาวนวลถูกรัฐกฤตญ์ดอมดมทุกตารางนิ้ว มือของเขาข้างหนึ่งกอบกุมทรวงอกที่เขามีความรู้สึกว่ามันอวบใหญ่ขึ้นกว่าเก่า เขาไม่รอช้าดูดกลืนเม็ดบัวเข้าไปในอุ้งปาก นิ้วมือของเขาจับเบาๆ ที่เม็ดบัวอีกข้างก่อนจะออกแรงบีบเล็กน้อยจนร่างของเธอสั่น “ฉันคิดถึงที่รักมากรู้ไหม” รัฐกฤตญ์พูดพึมพำกับทรวงอกของเธอ ใบหน้าของเขายกสูงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะใช้เรียวลิ้นไล้ที่ฐานของเม็ดบัวอย่างเชื่องช้า ใช้ฟันขบที่เม็ดบัวที่แข็งเป็นตุ่มไตเบาๆ ความเสียวซ่านเริ่มแพร่กระจายไปทั่วร่างกายของเธอจนไม่สามารถควบคุมได้ บริเวณท้องน้อยของเธอกำลังก่อตัวเป็นคลื่นขนาดใหญ่ที่กำลังสาดซัดและแตกกระจายลงไปยังใจกลางร่างกาย ความรู้สึกที่ห่างหายไปนานกว่าห้าปีกลับมาอีกครั้ง ความรู้สึกที่เธอไม่ต้องการจากใครนอกจากเขา ความรู้สึกของเสน่หาใบหน้าของรัฐกฤตญ์เลื่อนต่ำลงมายังหน้าท้องแบนราบ คำพูดว่าคิดถึงออกมาจาก