All Chapters of Saved (Alfred Zephyr Cordiva): Chapter 21 - Chapter 30

"Success isn't about the end result, it's about what you learn along the way.""Ano ang sabi ni Tita? Sasama raw ba sila kay Steeve papunta rito sa Manila?" usisa ni Alphy habang nagtutuyo ito ng buhok at ako naman ay nag-aayos ng aming hihigan ngayong gabi.Marahan naman akong lumapit dito at kinuha ang tuwalyang kanyang gamit upang ako na mismo ang magpatuloy sa kanyang ginagawa."Oo raw. Ayaw pa nga ni Mama noong una, kaso hinahanap na rin daw kasi ako ni Stefano kaya nahihiya man kay Steeve ay sumama na rin sila pati si Yuka, wala kasing mag-aalaga sa bata, umalis kasi si Ate Yuki at baka sa isang araw pa ang balik," paliwanag ko naman.Biglaan din kasi ang pag-uwi ni Steeve rito sa Maynila dahil na rin sa nangyari kay Stella. Ang anak ko naman ay hindi na rin nila mapigil ang pagwawala dahil sa paghahanap sa akin kaya naman nagpresinta na rin si Steeve na isama sila Mama sa kanyang pagluwas."That's good, namimiss ko na rin si Stefano eh. Sabihin mo na lang kila Tita na ipapasund

"Before believing, find the TRUTH. Before accepting, try to UNDERSTAND."Patuloy pa rin sa pagwawala si Marcedes kahit pa inilalayo na ito ng mga kapulisan sa amin. Wala ring patid ang paghingi ng paumanhin ni Steeve kay Alphy at sa akin, maging kay Aurelio nang malaman niya na ito pala ang tunay kong ama."Okay ka lang ba? Hindi ka ba nasaktan?" nag-aalala pa ring tanong ni Alphy sa akin habang inaalalayan ako palabas ng silid."Okay na ako. Salamat at 'wag ka nang mag-alala," paninigurado ko naman dito at sinamahan ko pa ng isang ngiti para lang maipakita sa kanya na maayos lang ako at walang epekto sa akin ang nangyari kahit pa alam kong sa loob ko ay muli na naman nitong binuhay ang aking takot na matagal ko nang ibinaon sa limot."Gen, anak, sandali. Baka puwede naman tayong mag-usap," paghabol sa amin ni Aurelio kahit pa medyo malayo na ang aming distansya sa kanya.Agad naman kaming huminto ni Alphy at sabay namin itong hinarap. Bahagya pang pinisil ni Alphy ang aking kamay na

"Saying goodbye is the hardest solution to any problem. But, sometimes, it's the only choice we have."Alfred Zephyr CordovaHindi ko alam kung bakit ganoon na lang ang aking antok pagkatapos naming kumain ng almusal. Kung tutuusin ay mahaba naman ang aking tulog kagabi dahil hindi naman namin nagawang makapagtalik ni Gen dahil na rin kay Stefano na nasa aming tabi. Pero dahil hindi ko na mapigilan ang antok ay nagpaalam na muna ako kay Gen na umakyat sa aming silid. Wala naman akong pangamba kahit nandirito si Mr. Montenegro sa loob ng aking bahay dahil bukod sa wala naman akong nararamdaman na masamang gagawin ang lalaki at mataas rin ang seguridad sa buong property ko, salamat na lang din talaga sa magandang kalidad ng subdivision na ibinebenta nila Austine.Halos nasa isang oras rin akong nakatulog kaya naman nang magising ako ay agad kong hinanap si Gen at maging si Stefano. Ngunit ganoon na lang ang gulat ko nang madatnan ko si Gen na umiiyak sa may sala habang yakap-yakap ni Ti

---I try not to miss you Gen, but in the end you're always on my mind.-------Alfred Zephyr Cordova---Days became weeks, and even though I try to distract myself from my work, Gen always invades my mind, to the point that I want to go to her and hug her tight. Pero sa tuwing nasa punto na ako na gusto ko na siyang puntahan, muli ko ring naaalala ang tungkol sa pagkawala ng mga magulang, dahilan upang muling bumangon ang galit sa aking sistema. Wala sa sarili naman akong napahilamos sa aking mukha at sa ganoong tagpo ako naabutan ni Ryan at 'A' na hindi ko alam na lumuwas na rin pala ng Maynila."Mukhang problemado tayo ah. Ano, kailangan mo ba ng kainuman? Tamang tama, mukhang wala nang balak mag sira ng atay si Austine eh, samahan ka na namin," pabirong turan ni 'A' na siyang dahilan upang lingunin ko sila.Agad naman akong umayos ng upo habang ang dalawa naman ay dumeretso sa may cabinet ko kung saan nakalagay ang ilan sa aking mga alak."Ngayon ko lang nakita itong alak na ito," t

----The dead cannot cry for justice. It is a duty of a living to do so for them.---Gen stays in the hospital for one more night until our baby's heartbeat became stable. Nang makalabas naman ito ay sa tahanan ng mga Montenegro kami tumuloy dahil gaya ng aming napag-usapan nila Tita Genina ay hindi pumayag si Gen na sumama sa akin nang hindi kasama si Stefano."Okay ka lang ba, Hon? May gusto ka bang kainin o inumin?" muling tanong ko kay Gen habang inaalalayan siyang makaupo sa sofa sa may sala ng bahay. Hindi ko na nga mabilang kung pang-ilang tanong ko na ba ito sa babae pero patuloy pa rin ako sa pag-uusisa sa kanya.Iiling-iling namang iniabot ni Tito Aurelio ang bag na aming dala sa isa sa mga kasambahay niya bago ito sumunod sa amin sa sala samantalang si Tita Genina naman ay sa kusina agad nagpunta para maghanda ng aming pananghalian."Nakailang tanong ka na, Alphy. Okay nga lang ako, saka kung may cravings man ako, sasabihin ko sa'yo agad, okay na ba?" may bahid na ng inis na