Semua Bab Saved (Alfred Zephyr Cordiva): Bab 31 - Bab 37

---- A new baby is like the beginning of all new things—wonder, hope, and a dream of possibilities. ----Naalimpungatan ako sa aking pagkakatulog nang maramdaman ko ang marahang pagbangon ni Gen. Alas-onse pa lang ng hatinggabi pero heto at gising na gising pa rin siya sa hindi ko malamang dahilan."Hon, saan ka pupunta?" pupungas-pungas ko pang wika sa kanya habang binubuhay ang lamp shade sa aking tabi.Muli naman akong hinarap nito nang maramdaman din ang aking pagbangon. "Nagugutom kasi ako. Magtitingin sana ako ng pagkain sa baba," nahihiyang ani pa niya marahil dahil sa pagkakagising sa akin.Agad naman akong tumayo at iniabot sa kanya ang kanyang robe at maging ako ay nagsuot na rin. May kalamigan na rin kasi at ayaw ko naman na magkasakit si Gen dahil doon.Magkasabay kaming bumaba ng hagdanan habang inaalalayan ko siya sa bawat niyang hakbang. Hindi pa naman kalakihan ang kanyang tiyan dahil nasa tatlong buwan pa lang ito, dahil sa medyo mababa ang kanyang bahay-bata base sa

--- I'm not afraid of dying. I'm afraid of losing you. That's when my world ends. ---Five months had passed since the explosion incident, and despite the absence of any further threats, Tito Aurelio decided not to lower our guard yet. Nanatili pa ring mahigpit na nagbabantay ang aming mga tauhan at hangga't maaari ay hindi pa rin namin hinahayaan na lumabas ng mag-isa ang sino man sa pamilya. Kung kinakailangan naming lumabas, gaya na lamang ng checkup ni Gen at Stefano, sinisigurado namin na maraming bantay ang nasa aming paligid para masigurado ang kaligtasan ng lahat."Pupunta ba rito si Steeve, Gen? Diba ay Sabado ngayon at araw ito ni Steeve para kay Stefano?" usisa ni Tito Aurelio habang sabay-sabay kaming kumakain ng umagahan.Matapos ang pagsabog noong nakaraang limang buwan, agad ding napasugod si Steeve sa bahay para bigyan kami ng paalala. Matapos daw ang paglilitis kay Stella at makulong ang babae, hindi na muling nagpakita si Marcedes maging sa kanya, at ninakawan pa raw

---- To know your enemy, you must become your enemy. ----Days became weeks, but still, there's no update on where Gen is. Ang huling kita sa kanya ay sa kuha pa ng CCTV mula sa delivery room kung saan siya inilabas ng isang babaeng naka suot ng scrub suit at inakala ng marami na isang staff rin ng hospital, ngunit matapos iyon ay wala nang ibang kuha ang aming nakita.Inilabas rin namin ng araw na iyon si Raydon sa takot na baka ang anak ko naman ang kanilang makuha. Nanatili kaming mag-ama sa puder pa rin ni Tito Aurelio dahil alam ko, dito mas ligtas ang anak ko."Ssshhh... baby stop crying now, please! Daddy is here. Ano pa bang gusto mo anak?" naiiyak ko nang pagkausap sa dalawang linggong gulang kong anak habang patuloy ang pagsasayaw rito para lang huminto ito sa pag-iyak. Dahil dito ay hindi ko maiwasang maisip muli si Gen at ang kalagayan nito. Kung nandito ba siya, mahihirapan kaya akong patahanin ang anak namin. Kung nandito ba siya, pareho rin kaya kami ng gagawin para map

---- True love never has a happy ending, because there's no happy ending in true love. ----"Mama... play with kuya?" patakbong lumapit si Raydon kay Gen na ngayon ay kasalukuyang nakahiga sa aking hita. Nasa garden kami ngayon sa rest house ko sa Cebu at kasalukuyang naglalaro ang magkapatid."It's okay to play with Kuya baby, just ask permission first, okay?" bilin naman ni Gen sa bata.Raydon is now three. Noong unang mga linggo nang makita niya si Gen ay naging mahirap para sa aming lahat. Ayaw kasi sumama ng bata kay Gen dahil lumaki ito na hindi niya nakikita ang ina. Bakas ang lungkot sa mga mata ni Gen noong mga panahon na iyon lalo na at talagang nakaranas rin siya ng trauma dahil sa pagkakabihag sa kanya ni Marcedes sa loob ng dalawang taon.Muling nangibabaw naman ang hagikhikan ng magkapatid sa hindi kalayuan sa amin nang ipahiram ni Stefano ang kanyang paboritong laruan sa kanyang kapatid."Careful... Aarush..." bilin pa nito sa nakababatang kapatid.Maganda rin ang devel