ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด のすべてのチャプター: チャプター 291 - チャプター 300

ฉีซูเซี่ยนได้ยินดังนั้นหัวใจพลันบีบรัดแน่นทันที “องค์ชาย! ข้าน้อย… ข้าน้อยยังปรารถนาจะกลับไปคืนดีกับองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ!”คำพูดหลุดโพล่งออกมา ฉีซูเซี่ยนก็ชะงักงันไปเซิ่งหยวนฮ่าวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เรายังนึกว่าฉีซื่อจื่อจะชอบสตรีประเภทแม่นางเมิ่งเสียอีก”“ในใจของข้าน้อย มีเพียงองค์หญิงมาโดยตลอดตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ สำหรับข้าน้อย แม่นางเมิ่งเป็นเพียงความรับผิดชอบเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ” ฉีซูเซี่ยนยิ้มอย่างขมขื่นจนถึงตอนนี้เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุไฉนองค์หญิงจึงมิอาจทำใจยอมรับเมิ่งยางได้เสียที หากมิใช่เพราะนางเอาแต่กลั่นแกล้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่เลิกรา ตนเองก็คงไม่ต้องคอยปกป้องเมิ่งยางซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนยิ่งห่างเหินยิ่งไกลกันเช่นนี้…“สตรีมักริษยา” เซิ่งหยวนฮ่าวส่ายหน้า ในใจฉีซูเซี่ยนจะชอบใคร ห่วงใยสนใจใคร เขาไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย“ทว่าเจ้าคิดจะคืนดีกับชิ่งหนิงเกรงว่าคงเป็นไปไม่ได้แล้ว นางก็เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เยาว์วัย หากได้ตัดสินใจสิ่งใดลงไปแล้ว ถึงแม้เสด็จพ่อจะมีพระบัญชา นางก็ยอมรับโทษดีกว่าต้องยอมรับคำสั่ง”“ตอนแรกที่ทูลขอราชโองการให้ได้สมรสกับเจ้าก็เป็นเช

หวังเยี่ยเองก็คิดไม่ถึงว่าฉีซื่อจื่อซึ่งเป็นยอดอัจฉริยะหนุ่มในสายตาของเขา จะสามารถกระทำเรื่องเช่นนี้ได้ ภายใต้ความผิดหวัง และความโกรธเคืองอย่างถึงที่สุด ฎีกาหนึ่งฉบับนั้น จึงเขียนบรรยายความผิดอย่างยาวเหยียดสละสลวยกว่าหลายร้อยตัวอักษรฉีซูเซี่ยนฟังแล้ว รู้สึกราวกับใบหน้าของตนเองถูกถลกหนังออกทั้งเป็นสีพระพักตร์ของฮ่องเต้ฉงเซิ่งเองก็ไม่เป็นธรรมชาตินักทว่าเหล่าขุนนางต่างพากันคิดว่าเขาทรงกริ้วเพราะการกระทำชั่วช้าของฉีซูเซี่ยนฉีกั๋วกงอ่านจบ ก็ทรุดกายคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังลั่น——“ฝ่าบาทโปรดวินิจฉัยอย่างเป็นธรรม! บุตรชายของกระหม่อมเพื่อชาติบ้านเมืองและเพื่อราษฎร ต้องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายจึงรอดตายกลับจากชางหนานมาได้ เขากล่าวเสมอว่าจะเป็นขุนนางที่ดีมีปณิธานอันยิ่งใหญ่ที่จะตอบแทนชาติและแผ่นดิน จะเห็นแก่ทรัพย์สินจนกระทำการเช่นนี้ได้อย่างไร? เรื่องนี้… เรื่องนี้ต้องมีผู้ไม่หวังดีจงใจใส่ร้ายเขาเป็นแน่!”ถ้อยคำนี้ของฉีกั๋วกงกล่าวออกมาจากใจจริงในใจของเขาบุตรชายของตนเองดีเลิศประเสริฐไปเสียทุกอย่าง ข้อเสียเพียงอย่างเดียว คือเถรตรงเกินไป ไม่รู้จักพลิกแพลงส่วนเรื่องเงิน… เขาก็มิได้ขาดเงิน แค่

ในเมื่อฝ่าบาททรงลงโทษเขาข้อหาปกครองเรือนไม่เข้มงวด ปล่อยให้อนุภรรยากอบโกยทรัพย์สิน เช่นนั้นเมิ่งยางในฐานะผู้ที่กอบโกยทรัพย์สินเบียดเบียนราษฎร ก็ย่อมต้องได้รับโทษอย่างแน่นอน!หากมองย้อนกลับไป ต่อให้เป็นจือหว่านที่ทำอะไรบางอย่างอยู่เบื้องหลังจริง ๆด้วยสถานะของเมิ่งยาง นางมีสิทธิ์อันใดที่จะไปฟ้องร้อง?แค่หญิงสาวชาวนา แค่นางต้นห้องที่ยังไม่อาจนับเป็นอนุได้เลย...นางคิดจะเทียบกับจือหว่าน ทั้งยังกล้าเรียกชื่อของจือหว่านตรง ๆ ผู้ใดมอบความกล้าให้นางกัน?!หรือว่า... ที่ผ่านมาเขาตามใจนางจนเสียคนถึงเพียงนี้!ฉีซูเซี่ยนไม่แม้แต่จะชายตามองนาง เขาเดินตรงไปข้างหน้า เปิดประตูแล้วชี้ออกไปด้านนอก “เจ้าไปสิ! หากไม่กลัวตาย ก็ไปเลย!”เมิ่งยางสบสายตาของเขาแล้ว ร่างกายเริ่มสั่นเทาในที่สุดนางก็ตระหนักได้ว่า ที่นี่ไม่ใช่โลกเดิมที่นางเคยอยู่ แต่ที่นี่คือแคว้นเซิ่งเมื่อหลายพันปีก่อนด้วยสถานะของนาง มีสิทธิ์อันใดไปแข่งขันกับเซิ่งจือหว่าน?น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงมาจากขอบตา เหตุใดกัน? ในเมื่อสวรรค์ให้นางได้เกิดใหม่ เหตุใดถึงให้นางมาอยู่ในร่างของหญิงสาวชาวนาเท่านั้น?“เอาละ” เมื่อฉีซูเซี่ยนเห็นนางเป็น

ทว่า... ต้องมิใช่สตรีที่แต่งงานเป็นครั้งที่สองอย่างองค์หญิงชิ่งหนิงอย่างแน่นอน!“ไทเฮาโปรดประทานอภัย อวี่เกอเอ๋อร์... อวี่เกอเอ๋อร์มีสตรีที่พึงใจอยู่แล้วเพคะ”ไทเฮาทรงชะงักไป มีหรือจะดูไม่ออกว่าข้ออ้างนี้ของนางเพิ่งจะแต่งขึ้นมาเดี๋ยวนั้น หากเป็นนิสัยแต่ก่อน ไทเฮาคงต้องซักไซ้ถามต่อว่า “อ้อ บุตรีบ้านใดกันเล่า?”ทว่าวันนี้ จู่ ๆ ก็หมดความสนใจไปเสียอย่างนั้นหว่านเอ๋อร์ของนางก็มีวันที่ถูกผู้คนรังเกียจเช่นกัน ต่อให้ถามไปแล้วจะอย่างไร แม้จะบีบบังคับให้อีกฝ่ายตอบตกลง แต่หากใจไม่ยินยอม ก็คงไม่อาจหาความสุขได้นางพยักหน้า “เช่นนั้นก็ช่างเถิด” จากนั้นจึงเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นแทนซูซื่อลอบถอนใจด้วยความโล่งอกหลังจากซูซื่อออกจากวังไปแล้ว ไทเฮายังทรงเรียกพบเหล่าสตรีจากตระกูลต่าง ๆ อีกหลายคนติดต่อกันส่วนมากจะปฏิเสธ มีส่วนน้อยที่ตอบรับ และถึงแม้จะตอบรับ แต่บนใบหน้าก็มิได้มีความยินดีเท่าใดนักในที่สุดไทเฮาก็ทรงรู้สึกไม่สบายพระทัย หลังจากส่งคนเหล่านั้นกลับไปแล้ว ก็ทรงขังตัวเองอยู่ในห้องด้วยพระเนตรที่แดงก่ำเซิ่งจือหว่านให้หลิวซางคอยดูอยู่นอกวัง พอเห็นสีหน้าของคนเหล่านั้นยามที่เดินออกไป ก็รู้ว

ทว่าในพริบตาถัดมา หน้าต่างก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่พุ่งเข้ามา——“องค์หญิงโปรดรอข้าน้อยสักครู่!”อะไรนะ?เซิ่งจือหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง คนผู้นั้นก็พุ่งออกไปราวกับสายลมอีกครั้งความรู้สึกเย้ยหยันตัวเองเมื่อครู่ของเซิ่งจือหว่านถูกการกระทำอันพิลึกพิลั่นของเขาทำให้ชะงักค้างจนทำตัวไม่ถูกรอเขา? จะทำสิ่งใดกัน?เซิ่งจือหว่านหนังตากระตุก พลางนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมาทว่า... จะเป็นไปได้อย่างไร? จะมีผู้ใดยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อคนคนเดียวถึงเพียงนี้กันเล่า?ไม่... ก็ไม่แน่ เซิ่งจือหว่านแค่นเสียงหัวเราะ ตัวนางในชาติที่แล้วก็มิใช่คนเช่นนั้นหรอกหรือ? ที่ทั้งโง่เขลาและตาบอด!ซางสิงอวี้ถึงขั้นนำกองกำลังส่วนตัวไปขับไล่ตงวอจนล่าถอยได้ ย่อมไม่น่าจะเหมือนกับนางเซิ่งจือหว่านยิ่งคิดก็ยิ่งมั่นใจว่าต้องเป็นเช่นนั้นอีกด้านหนึ่ง ซางสิงอวี้เหาะทะยานข้ามหลังคาเพื่อไปเอาของสิ่งหนึ่ง ลมหนาวอันเย็นเยียบบาดผิวหน้า แต่เขากลับกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่“ท่านแม่? เหมือนข้าจะได้ยินเสียงคนหัวเราะ?” เสียงพูดเจื้อยแจ้วดังแว่วมาหญิงผู้นั้นเตะสามีที่นอนหลับสนิทราวกับหมูตายไปหนึ่งทีด้วยท่า