جميع فصول : الفصل -الفصل 310

คุณชายเสเพลผู้หนึ่ง ใช้เงินห้าแสนกว่าตำลึงเพื่อมาขอแต่งงานกับองค์หญิง ทั้งเป็นการผูกมัดนาง และตนเองยังได้ประโยชน์เรื่องดี ๆ เช่นนี้ ฮ่องเต้ฉงเซิ่งทรงไม่มีทางที่จะปฏิเสธเพียงแต่ว่า——เซิ่งจือหว่านมองไปที่เขา “แต่เราเป็นหญิงหม้ายหย่าร้าง เจ้าต้องแต่งกับเรา ไม่กลัวจะถูกผู้คนด่าทอและเหยียดหยามหรอกหรือ?”“คนเสเพลไร้ค่าเช่นข้าน้อยจะกลัวสิ่งใด?” ซางสิงอวี้มีท่าทีไม่ใส่ใจ “ข้าน้อยเพียงกลัวว่า เรื่องนี้จะทำให้องค์หญิงต้องถูกติฉินนินทามากกว่า”ถึงแม้เขาจะมั่นใจว่าตนเองดีกว่าฉีซูเซี่ยนเป็นพันเป็นหมื่นเท่าในทุก ๆ ด้าน! แต่คนภายนอกเหล่านั้นหาได้รู้ไม่ ย่อมจะต้องเย้ยหยันองค์หญิง และคิดว่าพอนางเลิกรากับฉีซูเซี่ยน กลับทำได้เพียงแต่งกับคนเสเพลเช่นเขา...เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าอันหล่อเหลาของซางสิงอวี้ก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันทีรู้อย่างนี้ตอนนั้นเขาไม่น่าทำตัวเป็นเศษสวะที่ไร้ค่าอย่างที่สุดถึงเพียงนั้นเลย...“ไม่เป็นไร เราก็ไม่ใส่ใจเช่นกัน” เซิ่งจือหว่านมองกลับไปที่เขา พร้อมตัดสินใจอย่างแน่วแน่ข่าวลือและคำนินทาว่าร้าย ชาติที่แล้วนางยังได้รับมาไม่น้อยอีกหรือ?“ของสิ่งนี้ คุณชายรองซางเก็บไว้กั

ข่าวลือเรื่ององค์หญิงชิ่งหนิงกำลังหาคู่ครองเพื่อจะแต่งงานใหม่แต่ถูกปฏิเสธด้วยความรังเกียจ ภายใต้การโหมกระพือของผู้ที่มีเจตนาแอบแฝง ไม่นานก็แพร่สะพัดไปทั่วทุกแห่งในเมืองหลวงวันนี้ฉีซูเซี่ยนกำลังทำหน้าที่เฝ้าประตูเมืองเขามีรูปร่างสูงสง่าผ่าผาย ใบหน้าหล่อเหลา แม้จะสวมเพียงชุดทหารยามที่ธรรมดาที่สุด ก็ยังคงดูแตกต่างจากผู้อื่น“ท่านแม่ทัพฉี!” กลุ่มทหารยามที่มาผลัดเปลี่ยนเวรได้เห็นเขา ในดวงตาพลันเต็มไปด้วยความเลื่อมใสอย่างแรงกล้าทันทีฉีซูเซี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่ให้เป็นที่สังเกต “ข้ามิใช่แม่ทัพอะไรนั่นนานแล้ว พวกเจ้าเรียกชื่อข้าก็พอ”“แม้ท่านจะมิใช่แม่ทัพแล้ว แต่ในใจพวกเรา ท่านคือแม่ทัพฉีตลอดกาล!”ทหารยามเหล่านี้ต่างเคยได้ยินถึงกลยุทธ์การรบอันเหนือชั้นของเขาในศึกชางหนาน ดังนั้นจึงรู้สึกไม่พอใจอย่างมากที่เขาถูกลงโทษให้มาเฝ้าประตูเมืองเช่นนี้นั่นคือความดีความชอบทางการทหารที่เอาชีวิตแลกมาจากในสนามรบเชียวทว่าต้องมาพลอยตกต่ำถึงเพียงนี้ เพราะสตรีโง่เขลาเพียงสองคนเมื่อคิดได้เช่นนั้น พวกเขายิ่งรู้สึกว่ามันไม่คุ้มค่าเลยสำหรับเขา และเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ ก็รู้สึกว่าสะใจเหลือเกิน——

ฉีซูเซี่ยนคล้ายอยากจะเอ่ยบางอย่างแต่ก็หยุดไว้เมิ่งยางมองดูเขาที่เป็นเช่นนี้ ก็รู้สึกราวกับหัวใจถูกมือใหญ่คู่หนึ่งบีบไว้แน่นจนหายใจไม่ออกยังดีที่เซิ่งจือหว่านกำลังจะแต่งงานใหม่แล้ว!ครั้นนึกถึงสิ่งที่องค์ชายสามทรงเอ่ยเมื่อครู่ว่า ตระกูลที่ไทเฮาทรงเลือกมาล้วนปฏิเสธเซิ่งจือหว่านกันหมด คงทำได้เพียงต้องมองหาคนที่ระดับต่ำลงมา เมิ่งยางก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้างก็จริง! สตรีที่ผ่านการแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง จะมีบุรุษดี ๆ ที่ใดถูกตาต้องใจนาง? อย่างไรเสียก็ไม่มีทางได้คนที่ดีไปกว่าซื่อจื่ออย่างแน่นอน!ถึงแม้ยามนี้ซื่อจื่อจะไม่มีตำแหน่งขุนนาง แต่นั่นก็แค่ชั่วคราว ในภายภาคหน้าเขาจะเป็นถึงอัครเสนาบดีฝ่ายขวาที่มีอำนาจล้นฟ้า!“น้ำหอมนี้ไม่เลวเลย ส่วนรายละเอียดเรื่องการขายคงต้องรบกวนแม่นางเมิ่ง ส่วนแบ่งยังคงเหมือนก่อนหน้านี้ เราขอแปดส่วน”เซิ่งหยวนฮ่าววางน้ำหอมลงบนโต๊ะเขามิได้มีความสนใจในของใช้สตรีเหล่านี้ ขอเพียงเมิ่งยางส่งเงินให้เขาตรงเวลาก็พอแล้วเดิมทีเมิ่งยางคิดจะอาศัยโอกาสทูลขอให้องค์ชายสามช่วยเปลี่ยนสถานะนางต้นห้องของนางเสียใหม่ทว่ายังไม่ทันที่นางจะเอ่ยปาก ฉีซูเซี่ยนก็ลุกขึ้นขอตัวลากลับเ

ฉีซูเซี่ยนมั่นใจเป็นอย่างยิ่งทว่า เขายังไม่ทันได้เห็นเซิ่งจือหว่านมาอ้อนวอนเขาถึงหน้าประตู วันถัดมาในขณะที่เข้าเวร กลับได้ยินข่าวใหญ่สองเรื่องที่เกิดขึ้นในราชสำนัก!เรื่องแรกคือ มหาเสนาบดีหลิ่วหรูเกา ถูกยื่นฎีการ้องเรียนว่าเห็นแก่พวกพ้อง และปล่อยปละละเลยให้น้องชายของภรรยาก่อกรรมทำชั่ว จึงถูกลดตำแหน่งลงมาสองขั้น และถูกย้ายไปเป็นรองเจ้ากรมโยธา ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ไม่มีผลประโยชน์ให้กอบโกยมากที่สุดเรื่องที่สองคือ ลู่ซั่วองค์ชายสี่แห่งเป่ยตี๋ที่ยังพำนักอยู่ในเมืองหลวงเนื่องจากภัยหนาวในม่อเป่ย เช้าตรู่วันนี้กลับเข้าเฝ้าฮ่องเต้ฉงเซิ่งในท้องพระโรง เพื่อทูลขอองค์หญิงชิ่งหนิงไปเป็นพระชายา!ฉีซูเซี่ยนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง!ลู่ซั่วจะมาขอแต่งงานกับเซิ่งจือหว่านได้อย่างไร?เซิ่งจือหว่านเป็นเพียงหญิงหม้ายหย่าร้าง ส่วนเขาเป็นถึงองค์ชายแห่งเป่ยตี๋ ต่อให้ไม่เป็นที่โปรดปรานเพียงใด ก็ไม่ควรขอแต่งงานกับสตรีที่ผ่านการแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง!นอกจากว่า—— เป็นเพราะเซิ่งจือหว่านเคยช่วยชีวิตเขาไว้ จึงคิดใช้วิธีนี้มาช่วยแก้สถานการณ์ หลังจากรู้ว่าไม่มีผู้ใดยอมแต่งกับนางอีกทั้งต่อให้เซิ่งจือหว่านจะแต่งงา

“ต่อมาท่านแม่สิ้นไป จึงได้ทิ้งหลักฐานในการแลกเงินนี้ไว้ให้ข้าน้อย ข้าน้อยพอมีเงินใช้สอยอยู่ จึงไม่เคยไปตรวจดูว่ามีอยู่เท่าใด”โรงรับแลกเงินอวี้คัง คือโรงรับแลกเงินที่ใหญ่ที่สุดของแคว้นเซิ่งในยามนี้ ก่อตั้งขึ้นร่วมกันโดยสมาคมการค้าเอกชนหลายสิบแห่ง ซึ่งตั๋วเงินมูลค่าต่าง ๆ ในตอนนั้น ก็เป็นฮ่องเต้ฉงเซิ่งที่ทรงถูกร้องขอให้ช่วยรับรองให้เมื่อพระองค์ทรงได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองซูเต๋ออวิ้นทันทีซูเต๋ออวิ้นไม่ต้องรอรับสั่ง ก็เปิดกล่องออกทันทีฮ่องเต้ฉงเซิ่งทรงเหลือบมองเพียงคราเดียว ดวงตาที่เดิมทีเคยเรียบเฉยก็หรี่ลงเล็กน้อยพระองค์กวักพระหัตถ์ ซูเต๋ออวิ้นจึงหยิบตั๋วเงินในกล่องออกมา แล้วส่งให้ถึงพระหัตถ์ฮ่องเต้ฉงเซิ่งพลิกไปมาพลางจ้องมองซางสิงอวี้ “เจ้าไม่รู้จริง ๆ หรือว่าในนี้มีเงินอยู่เท่าใด?”“ข้าน้อยไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ แต่...” ซางสิงอวี้ทำท่าครุ่นคิด “หนึ่งล้านตำลึงก็น่าจะถึงกระมัง ข้าน้อยยินดีมอบทั้งหมดนี้เพื่อแสดงความกตัญญูต่อฝ่าบาท เพราะอย่างไรเสียหากข้าน้อยได้เป็นราชบุตรเขยขององค์หญิง ต่อไปฝ่าบาทก็ทรงเป็นเสด็จพ่อของข้าน้อยด้วยเช่นกัน...”เซิ่งหยวนฮ่าวได้ยินถึงกับหางตากระตุกตั๋วเงิน