Lahat ng Kabanata ng ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Kabanata 271 - Kabanata 280

“ใครก็ได้! มานี่เร็วเข้า!”สิ้นคำพูดของนายท่านสามตู้ บ่าวเฝ้าประตูจวนสกุลตู้หลายคนก็พุ่งออกมานายท่านสามตู้ชี้ไปที่อาเจี่ยนกับตู้อี้จือ “รีบไล่พวกมันออกไป!”“ช้าก่อน——” ตู้อี้จือสูดลมหายใจเข้าลึก “นายท่านสามตู้ เมื่อครู่มิใช่ถามว่าข้ามาเพราะเหตุใดหรอกหรือ?”นายท่านสามตู้ขมวดคิ้วตู้อี้จือเอ่ยต่อ “เมื่อครู่นายท่านสามตู้บอกว่าข้าสงสัยว่าเหตุไฟไหม้คืนนี้เป็นฝีมือตระกูลตู้ นั่นถือเป็นการเข้าใจผิดต่อข้าอย่างยิ่ง!”“ถึงต่อให้ข้าสงสัยเจ้าเมืองเหยียน ก็ไม่มีทางสงสัยตระกูลตู้ และยิ่งไม่มีทางสงสัยตัวท่านเป็นอันขาด!”เจ้าเมืองเหยียนใบหน้ากระตุกนายท่านสามตู้ถึงกับชะงักไปสายตาของตู้อี้จือเลื่อนไปหยุดที่รถเข็นที่อยู่ด้านหลัง แววตาของเขาดูโศกเศร้า และเต็มไปด้วยความเวทนา “ที่ข้ามาครั้งนี้ ประการแรกคือมาในนามของเด็กน้อยในสถานสงเคราะห์ เพื่อขอบคุณจวนสกุลตู้และนายท่านสามตู้ ที่อบรมสั่งสอนบุตรหลานอย่างตู้เฉิง ให้เป็นผู้ที่ยอมเสียสละตนเองเพื่อผู้อื่นเช่นนี้! และประการที่สอง——”เสียงของตู้อี้จือหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างชัดเจนทีละคำว่า “ประการที่สอง คือมาแจ้งข่าวการตายให้แก่จวนสกุลตู้ทราบ!”

คำพูดของตู้อี้จือเมื่อครู่คล้ายยังแว่วอยู่ข้างหู ตู้เฉิงบุตรชายของเขา เป็นเพราะช่วยเด็กในสถานสงเคราะห์จึงต้องตายอย่างนั้นหรือ?หึ... หึ ๆ ช่างน่าขันสิ้นดี!เขาเป็นคนเสนอให้เผาสถานสงเคราะห์เพื่อจะรั้งตัวตู้อี้จือไว้ ทว่าบุตรชายของเขา กลับต้องมาตายเพื่อเด็กกำพร้าที่ไม่มีทั้งพ่อและแม่พวกนั้นน่ะหรือ?!เขาทุ่มเทวางแผนอย่างหนัก และทำทุกวิถีทาง ก็เพื่อให้บุตรชายของตนโดดเด่นขึ้นมาในตระกูลทว่ายามนี้ เขากลับสิ้นใจเสียแล้ว!นายท่านสามตู้ตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ฮูหยินผู้เฒ่าตู้มีสีหน้าเรียบนิ่งดุจผิวน้ำเจ้าเมืองเหยียนอ้าปากค้าง คิดจะเอ่ยบางอย่าง ทว่าสุดท้ายกลับไม่เอ่ยออกมาข้อเสนอนั้นคนตระกูลตู้เป็นฝ่ายเสนอ และการเผาสถานสงเคราะห์ก็เป็นความคิดของนายท่านสามตู้เช่นกันทว่าถึงอย่างไรก็เป็นเขาที่ส่งคนไปวางเพลิง...แววตาของฮูหยินผู้เฒ่าตู้เย็นเยียบ “เอาล่ะ เฉิงเกอเอ๋อร์เป็นเด็กดี ในเมื่อเขาตายเพราะช่วยเด็กในสถานสงเคราะห์ พรุ่งนี้ก็ส่งคนออกไปกระจายข่าวเสีย”ตายอย่างมีเกียรติไม่เสียทีที่เป็นลูกหลานตระกูลตู้!“อาเจี่ยน!” ตู้อี้จือมิได้มีท่าทีผ่อนคลายเหมือนอย่างที่เขาแสดงออกมาแม้แต่น้อยในเมื่อ

“นี่คือสิ่งใด?”ซางสิงอวี้รับของที่เซิ่งจือหว่านยื่นมาให้ และอาศัยแสงจากเปลวเทียน ส่องดูจนเห็นภาพเหตุการณ์ที่อยู่บนนั้นได้ชัดเจนเหมันต์อันเหน็บหนาว เส้นทางสัญจรทางน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง กองฝ้ายที่ไฟกำลังลุกโชน รวมถึงข้าง ๆ กันคือผู้คนในสถานสงเคราะห์ที่กำลังกรีดร้องและวิ่งวุ่นเพื่อจะดับไฟ...และท้ายที่สุดของที่สุด คือกลุ่มเจ้าหน้าที่ในชุดเครื่องแบบของที่ว่าการที่หลบอยู่ไม่ไกล ยืนอยู่ร่วมกับกลุ่มคนที่ดูเหมือนพวกคหบดีชั้นสูงทั้งภาพและเหตุการณ์ในนี้ ราวกับทำให้สิ่งที่บรรยายในจดหมายของตู้อี้จือดูสมจริงจนเหมือนจะกระโดดออกมาจากหน้ากระดาษคนที่ไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน เกรงว่าคงจะนึกว่าผู้วาดได้เห็นเหตุการณ์นี้ด้วยตาตนเองเป็นแน่!แม้กระทั่งรูปร่างลักษณะของบุคคลในภาพ โดยเฉพาะสีหน้าท่าทางของคหบดีเหล่านั้น ก็ยังถูกวาดออกมาได้ราวกับมีชีวิต!ช้าก่อน——ดวงตาของซางสิงอวี้ฉายแววตื่นตระหนก! ลายเส้นแบบนี้ ฝีมือการวาดเช่นนี้ ช่างดูคุ้นตานัก! เหมือนกับภาพชมอุทยานที่เขาเพิ่งประมูลมาได้เมื่อไม่นานมานี้เลย?ตะ... แต่เรื่องนี้... จะเป็นไปได้อย่างไร?ซางสิงอวี้ค่อย ๆ เลื่อนสายตาลงไปยังส่วนท้ายของม้วนภาพ

“เช่นนั้นเรื่องเผาฝ้ายในภาพนี้... ก็เป็นเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ?”ท่ามกลางความเงียบสนิท มีบางคนถามด้วยเสียงเบา“จะเป็นไปได้อย่างไร? ยามนี้ทางม่อเป่ยเกิดภัยหนาว และเมืองจี้โจวก็ได้รับผลกระทบหนักเป็นด่านแรก เรือนข้าง ๆ ข้าเพิ่งจะมีเศรษฐีจากจี้โจวมาซื้อไป เขาบอกว่าตอนที่ครอบครัวเขาจากมา ราคาฝ้ายในจี้โจวพุ่งสูงถึงชั่งละสองตำลึงแล้ว”“นั่นคือราคาตอนที่เขาเพิ่งออกมาจากจี้โจว ยามนี้ไม่รู้ว่าราคาพุ่งไปถึงไหนต่อไหนแล้ว!”“อะไรนะ? ชั่งละสองตำลึง?”เหล่าบัณฑิตตระกูลสูงศักดิ์เอาแต่ศึกษาตำราปราชญ์ จึงไม่ค่อยรู้เรื่องราคาสินค้าในตลาดมากนักทว่าถึงแม้ไม่มีความรู้เพียงใด เมื่อได้ยินว่าชั่งละสองตำลึงก็ยังตกใจแทบแย่สองตำลึง ราคาเท่าใดกันเนี่ย?กระดาษป่านหรือกระดาษเยื่อไผ่ทั่วไปในยามนี้ เงินหนึ่งตำลึงซื้อได้ถึงสามสิบชั่ง แต่กลับซื้อฝ้ายไม่ได้แม้แต่ชั่งเดียว!“เฮ้อ ยามนี้ราคาฝ้ายในเมืองหลวงของพวกเราก็ใช่ว่าจะถูก เมื่อสองวันก่อนข้าไปสอบถามมา ก็พุ่งขึ้นไปถึงเจ็ดร้อยกว่าอีแปะแล้ว จากปีก่อน ๆ แค่ชั่งละสองสามร้อยอีแปะเท่านั้น...” ชายชราที่อยู่ด้านนอกได้ยินคนคุยกันเรื่องราคาฝ้าย ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแทร

เพลิงแห่งโทสะที่โหมกระหน่ำ เมื่อใดที่ลามไปสู่ความโกรธเกรี้ยว ย่อมไร้ความปรานียิ่งกว่าเปลวเพลิงจริง ๆ เสียอีก“ไปกันเถอะ”ในที่ห่างออกไปไม่ไกล เซิ่งจือหว่านปล่อยม่านลง ก่อนที่รถม้าจะเลี้ยวกลับคำพูดของเหล่าบัณฑิตตระกูลสูงศักดิ์ บางครั้งมีอานุภาพร้ายแรงยิ่งกว่าดาบหรือปืนจริง ๆ เสียอีกทว่าข้อสันนิษฐานก็ยังคงเป็นเพียงข้อสันนิษฐานไม่นานนัก ก็มีบัณฑิตที่มีความโกรธแค้นอัดแน่นจนเต็มอก หวังไหวจือพร้อมกับคุณชายที่มีชาติตระกูลดีอีกหลายคน ถึงขั้นเตรียมจะส่งผู้ติดตามส่วนตัวไปยังเมืองจี้โจวเพื่อตรวจสอบด้วยตัวเอง!จี้โจวมีอาณาเขตติดกับชิ่งโจว ส่วนเมืองหลวงก็ตั้งอยู่ทางใต้สุดของชิ่งโจวหากเร่งควบม้าจะใช้เวลาเพียงสองวันเท่านั้น เหล่าผู้ติดตามยังไม่ทันเข้าเขตเมืองจี้โจวด้วยซ้ำ ก็สัมผัสได้ว่ายิ่งมุ่งหน้าขึ้นเหนือไปเรื่อย ๆ ลมหนาวก็ยิ่งเสียดแทงเข้าถึงกระดูก แม้ก่อนมาพวกเขาจะสวมเสื้อคลุมหนังและถุงมือหนังอย่างหนามาเป็นอย่างดีแล้ว แต่ก็ยังมีลมหนาวลอดผ่านคอเสื้อเข้าไปได้ที่นี่ไม่เหมือนในตัวเมืองจี้โจวที่มีคนคอยกวาดหิมะ ม้าจึงเดินทางลำบาก แต่ยังดีที่เรื่องซึ่งพวกเขาต้องการสืบหาไม่จำเป็นต้องเข้าไปถึง