Lahat ng Kabanata ng ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Kabanata 281 - Kabanata 290

เซิ่งหยวนฮ่าวหลับตาลง ปลายนิ้วคลึงธำมรงค์หยกที่นิ้วหัวแม่มือพลางเอ่ยว่า “หากมีเสียนหยวนจื่อผู้หนึ่งปรากฏตัวออกมา… บอกว่าภาพนั้น เป็นของปลอมเล่า?”ฉีซูเซี่ยนได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้ามองทันที “องค์ชายหมายความว่าจะให้หาคนมาแอบอ้างเป็นเสียนหยวนจื่อหรือพ่ะย่ะค่ะ?”“ฉีซื่อจื่อเป็นคนซื่อสัตย์รักษาคำมั่นสัญญา เสียนหยวนจื่อที่หาได้ย่อมเป็นตัวจริง ดังนั้น… หากมีผู้ใดบังอาจมาแอบอ้างว่าเป็นเสียนหยวนจื่ออีก แค่จัดการเสียก็สิ้นเรื่อง” เซิ่งหยวนฮ่าวกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบฉีซูเซี่ยนหลุบตาลง “พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยจะรีบไปเสาะหาผู้ที่สามารถลอกเลียนภาพวาดของเซียนจิตรกรได้เหมือนที่สุดมาเดี๋ยวนี้”“หืม? คนที่ซื่อจื่อต้องเสาะหามามิใช่ผู้ที่สามารถลอกเลียนภาพวาดได้เหมือนอะไร แต่เป็นตัวของเซียนจิตรกรเองต่างหาก”“และอีกอย่าง ข่าวลือลุกลามมาถึงตอนนี้ เกรงว่าอีกไม่กี่วันต้องมีคนนำเรื่องนี้ไปกราบทูลต่อเสด็จพ่อแล้วแน่ ทว่าฝั่งฉีซื่อจื่อ จัดการยิ่งเร็วเท่าใดยิ่งดี”“พ่ะย่ะค่ะ!” ฉีซูเซี่ยนรับคำเซิ่งหยวนฮ่าวจึงหันไปมองเมิ่งยาง “แม่นางเมิ่งครานี้ให้ดีที่สุดควรต้องหาเงินมาให้เรามากขึ้นสักหน่อย มิเช่นนั้น ก็คงผิดต่อเ

นางสามารถครอบครองความโปรดปรานอย่างยาวนานโดยไม่เสื่อมถอย ประการแรกคืออาศัยใบหน้านี้ซึ่งละม้ายคล้ายคลึงกับพี่หญิงคนโต ส่วนอีกประการหนึ่ง ก็คืออุปนิสัยที่มิได้พยายามชิงดีชิงเด่นทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่วังหลังแล้ว ไหนเลยจะมีคนที่ไม่พยายามแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นอยู่จริง?คนที่ไม่คิดแก่งแย่งแข่งขันที่แท้จริง ล้วนกลายเป็นเถ้าธุลีดินไปนานแล้วเมื่อเผชิญหน้ากับนางกำนัลที่พยายามโน้มน้าวให้นางไปร้องขอความเมตตาจากฝ่าบาทฉีกุ้ยเฟยเพียงส่ายหน้าพลางยิ้มบาง ๆ “ในเมื่อฮ่าวเอ๋อร์ยอมคุกเข่าด้วยตนเอง ย่อมสำนึกแล้วว่าตนเองได้ทำสิ่งใดไม่ดีพอ เขาโตถึงเพียงนี้แล้ว ข้าในฐานะมารดาก็มิควรเข้าไปก้าวก่ายการตัดสินใจของเขาอีก”“ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้เขาก็ทำไม่ถูกจริง ๆ”ฉีกุ้ยเฟยทอดถอนใจ “ชิ่งหนิงเป็นเพียงองค์หญิงพระองค์หนึ่งยังรู้จักทำอะไรเพื่อราษฎรในจี้โจว เขาในฐานะองค์ชาย กลับมิอาจแบ่งเบาความกังวลของฝ่าบาทล่วงหน้าได้เช่นนี้ ย่อมถือเป็นความผิดของเขา”“นางกล่าวเช่นนี้จริงหรือ?” พู่กันหมึกแดงในพระหัตถ์ของฮ่องเต้ฉงเซิ่งพลันชะงักนางกำนัลรีบพยักหน้าฮ่องเต้ฉงเซิ่งจึงแก้ไขฎีกาต่อไป ขณะตรวจฎีกาไปพลาง ก็ถามขึ้นอย่าง

เขารู้สึกขุ่นเคืองในใจยิ่งนักถึงยามนี้เขาจึงได้กระจ่างแจ้งแก่ใจ นางได้คาดการณ์ถึงเรื่องนี้มาตั้งแต่แรกแล้วอย่างนั้นหรือ?ทว่าเพราะเหตุใดกัน? นางเป็นองค์หญิงที่เติบโตมาท่ามกลางอาภรณ์หรูหราและอาหารเลิศรส แต่เหตุใดถึงได้ล่วงรู้ว่าพวกชาวบ้านชั้นล่างเหล่านี้ จะถึงขั้นก่อเหตุลงไม้ลงมือแย่งชิงโจ๊กเพียงถ้วยเดียว?แม้แต่เขายังรู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อเกินไปด้วยซ้ำสตรีที่ยามปกติแทบไม่เคยย่างกรายออกนอกประตูจวนอย่างองค์หญิงชิ่งหนิง จะทราบเรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร?หวังไหวจือขบคิดไม่แตก แต่กระนั้นเขาก็ยอมฟังคำแนะนำอย่างดี เปลี่ยนข้าวที่จะใช้ต้มโจ๊กแจกทั้งหมดและในวันต่อ ๆ มา แม้จะมีเหตุกระทบกระทั่งเกิดขึ้นบ้างระหว่างที่ตั้งแถวรอคอย แต่เหตุร้ายแรงอย่างแย่งชิงโจ๊กนั้นไม่มีเกิดขึ้นอีกแล้วหวังไหวจือยังรับผิดชอบเงินค่ารักษาของป้าโจวไว้ทั้งหมด ไม่ทันรู้ตัว กลิ่นอายความวู่วามใจร้อนอย่างพวกคุณชายที่เกิดจากตระกูลบุญหนักศักดิ์ใหญ่ในตัวก็ลดลงไปมากแล้วและในขณะเดียวกันเมืองจี้โจวตลอดช่วงครึ่งเดือนกว่าที่ผ่านมา ร้านเซิ่งซื่อต้องเผชิญปัญหาแทบวันเว้นวันทั้งเป็นเรื่องใหญ่ และเป็นเรื่องเล็ก

หากมิใช่เพราะนางดูแลแม้กระทั่งบุตรชายของตนเองให้ดียังทำไม่ได้ ตู้เฉิงก็คงไม่ต้องตาย“บิดาของเจ้ากับนายท่านผู้เฒ่าสามทางนั้น…”“แจ้งให้ทราบเรียบร้อยทั้งหมดแล้วขอรับ”สิ้นวาจาของนายท่านรองตู้ นายท่านผู้เฒ่ารองตู้ และนายท่านผู้เฒ่าสามตู้ก็เข้ามาด้วยท่าทางร้อนรนนอกจากนายท่านสามตู้แล้ว นายท่านผู้เฒ่าสามตู้ยังมีบุตรอนุอยู่อีกหนึ่งคน ถึงแม้จะเป็นบุตรอนุ แต่ก็ได้รับความโปรดปรานเอ็นดูจากเขาเป็นอย่างมาก เพราะเหตุนี้การตายของตู้เฉิงผู้เป็นหลานชาย จึงมิได้มีผลกระทบต่อเขามากนัก“เบื้องบน ส่งจดหมายมาอีกแล้วหรือ?” นายท่านผู้เฒ่ารองตู้ตื่นเต้นเป็นที่สุดนายท่านรองตู้หยิบของแทนตัวออกมา ยังคงเป็นของชิ้นเดิมตั้งแต่เมื่อปีก่อนนั้น ที่พวกเขาเคยฝากฝังมันไว้กับผู้สูงศักดิ์ให้นำไปกำนัลแก่ท่านผู้นั้น แม้กระทั่งครั่งปิดผนึกบนซองจดหมายในครั้งนี้ก็ยังเหมือนกับครั้งก่อนไม่มีผิดเพี้ยน“ใช่ ไม่ผิดแน่!”“ดูท่าทางท่านผู้นั้นจะเห็นคุณค่าตระกูลตู้ไม่น้อยเลยทีเดียว มิเช่นนั้นคงไม่ส่งจดหมายกลับมาในระยะเวลาอันสั้นเพียงนี้ ไม่แน่ว่า… อาจเป็นการเลื่อนตำแหน่งของท่านพี่ใหญ่ให้สูงขึ้นไปอีกขั้นก็เป็นได้” นายท่านรองตู้คา

ด้วยเหตุนี้ระยะเวลาเพียงสองวันสั้น ๆ ภายในคุกหลวงของจี้โจวก็มีคนถูกจับเข้ามาคุมขังไว้จำนวนไม่น้อยลูกจ้างที่เป็นคนลงมือเผาฝ้าย เถ้าแก่ร้านน้ำมันตะเกียงราวกับปลายหางของหนู ที่ค่อย ๆ ถูกสาวขึ้นมาทีละน้อยซุนตุนซวี่ยอมรับสารภาพกลางศาลว่าตนเองได้รับคำสั่งจากฮูหยินผู้เฒ่า น้ำมันตะเกียงหลายร้อยชั่งนั้นแท้จริงแล้วถูกเตรียมไว้สำหรับเผาฝ้ายพวกนั้นโดยเฉพาะส่วนลูกจ้างที่วางเพลิงเผาฝ้ายคนนั้น เกือบถูกตระกูลตู้สังหารปิดปาก หลังจากหลบหนีซ่อนตัวไปทั่วจนถูกจับได้ในที่สุด ย่อมไม่ปกป้องตระกูลตู้ให้เสียเปล่าแน่…เขาจึงสารภาพเรื่องที่นายท่านสามตู้สั่งให้เขาเผาสถานสงเคราะห์เพื่อขัดขวางการเข้าไปดับเพลิงที่ร้านเซิ่งซื่อออกมาอย่างหมดเปลือกเพื่อแย่งเอาความดีความชอบลบล้างความผิด ทั้งสองคนจึงผลัดกันเล่าคนละประโยค แย่งชิงกันให้รายละเอียดของเหตุการณ์เพลิงไหม้ฝ้ายในวันนั้น สารภาพออกมาอย่างชัดเจนหมดเปลือกว่ามือปราบในที่ว่าการให้ความร่วมมืออย่างไร และใช้วิธีการใดในการราดน้ำมันตะเกียง!ยังมีชาวบ้านที่ถูกโจรภูเขาดักปล้นในช่วงสองวันที่ผ่านมา แท้จริงแล้วพวกโจรภูเขาเหล่านั้น ก็คือชาวนาที่เช่าที่ทำนาในหมู่บ้านของ