All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 311 - Chapter 320

ฉีซูเซี่ยนเห็นรถม้ามาแต่ไกล จึงรีบสาวเท้าตรงเข้ามาเขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้ยินข่าวเช่นนี้จากปากองค์ชายสามซางสิงอวี้!เขาคิดว่าตนเองเป็นใครมาจากไหน ถึงได้กล้าทูลขอองค์หญิงจากฝ่าบาท?!“จือหว่าน ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากสมรสไปเป่ยตี๋ และมิได้ชอบพอซางสิงอวี้…”เซิ่งจือหว่านยังไม่ทันได้ลงจากรถม้า ก็ได้ยินเสียงน่าหงุดหงิดรำคาญใจดังขึ้น“จือหว่าน ตอนนี้เมิ่งยางเป็นเพียงนางต้นห้องแล้ว นับจากนี้ไปข้าจะไม่รับอนุภรรยาอีกแล้ว ข้ารู้… เจ้าเองก็นึกเสียใจแล้วแน่ แต่ตราบใดที่เจ้ายินยอม ข้าจะไปอ้อนวอนต่อองค์ชายสาม ไปกราบทูลฝ่าบาท”“ขอให้ฝ่าบาทพระราชทานสมรสระหว่างเจ้ากับข้าใหม่อีกครั้ง พวกเราจะได้กลับมาคืนดีเหมือนเช่นเดิม ดีหรือไม่?”เสียงของฉีซูเซี่ยนดังมาติงหลานโกรธจนแทบหัวเราะออกมาเจ้าคนผู้นี้ช่างไร้ยางอายเสียจริง เขาไปเอาความกล้ามาจากที่ใดกัน?มีเพียงเซิ่งจือหว่านที่รู้ว่า เขาได้ความกล้านี้มาจากที่ใด ความจริงแล้ว เป็นเพราะความรักและความอดทนอดกลั้นที่นางมีให้เขานั้นมากเกินไป ดังนั้นแม้จะหย่าร้างตัดขาดกันไปแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เห็นธาตุแท้ของตนเองในเมื่อเป็นเช่นนี้ เซิ่งจือหว่านจึงหันไปส่งสัญญา

ฉีซูเซี่ยนเก็บความคับแค้นไม่ยินยอมที่อัดแน่นเต็มอกกลับถึงจวนกั๋วกงเดิมทีเขาคิดว่าตนเองคงผมร่วงไปเพียงไม่กี่เส้น ทว่าทันทีที่ย่างเท้าเข้าประตูจวน บ่าวรับใช้ของเรือนเซียวหลานต่างพากันเหลือบมองบนศีรษะของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ท่านซื่อจื่อ?” เมิ่งยางที่โผเข้าหาพลันชะงักค้างอยู่กับที่ “เส้นผมของท่านเหตุใดจึง…?”ฉีซูเซี่ยนเดินเข้าไปในห้องส่องคันฉ่องดูแวบหนึ่ง สีหน้าพลันมืดดำทันที!เส้นผมของเขาเริ่มร่วงจากหน้าผาก เผยหนังศีรษะสีขาวให้เห็นเป็นวง ทั้งดูตลกและน่าหัวเราะ“ท่านซื่อจื่อ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?” เมิ่งยางเดินตามเข้ามาในห้อง ฉีซูเซี่ยนสีหน้าดำทะมึนยิ่งกว่าเก่าแม้จะโกรธกรุ่นเพียงใด ทว่าเขาก็มิอาจพูดออกไปได้ว่าบุรุษอย่างตนเอง กลับถูกสาวใช้สาดผงยาใส่ศีรษะอีกทั้งยาผงนี้ ยังถูกสาดใส่ในตอนที่ตนเองไปหาเซิ่งจือหว่านหลังจากหย่าร้างกันไปแล้วด้วย!ด้วยเหตุนี้เขาจึงทำได้เพียงสูดหายใจลึก แล้วข่มมันเอาไว้ในใจส่วนเรื่องเส้นผม โชคดีที่ร่วงไปไม่มาก ยังพอหาเครื่องสวมศีรษะมาสวมปิดบังชั่วคราวก่อนได้“องค์หญิง เมื่อครู่ท่านพูดจริงหรือเพคะ? คุณชายรองซาง… จะเป็นราชบุตรเขยของท่านจริงหรือเพคะ

“ข้าเป็นเขยแต่งเข้าตระกูลอื่นไม่ดีหรือ? ต่อไปก็จะไม่มีผู้ใดแย่งชิงจวนแม่ทัพกับพี่ใหญ่แล้ว” ซางสิงอวี้กลั้วหัวเราะพลางเอ่ยซางซิวหยวนเม้มริมฝีปากกำลังจะเอ่ยปากพูดซางสิงอวี้ก็ผลักเขาไปด้านหน้า “เอาเป็นว่า ครานี้ข้ามาก็เพื่อแจ้งข่าวให้แม่ทัพซางและฮูหยินซางทราบ รายการสินเดิมของมารดาข้า ทางข้าเองก็มีอยู่หนึ่งฉบับเช่นกัน ทางที่ดีพวกท่านทั้งสองควรเตรียมพร้อมให้แล้วเสร็จภายในวันสองวันนี้ มิเช่นนั้นหากมีสิ่งใดขาดหายไป แล้วพวกท่านทั้งสองหามาชดเชยไม่ทันเวลา ฝ่าบาทอาจจะทรงกริ้วได้”“สิงอวี้ เจ้าพูดเหลวไหลขึ้นทุกทีแล้ว ฝ่าบาทจะมายุ่งเรื่องพรรค์นี้ของเจ้าได้อย่างไร?” ซางซิวหยวนนวดขมับตนเองเบา ๆเขายอมรับว่าคาดหวังให้ซางสิงอวี้เป็นพวกเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ทว่าน้องชายคนนี้หากไร้ประโยชน์เกินไป วันข้างหน้าไปก่อเรื่องสร้างปัญหาให้เขาอีกจะทำอย่างไรไหนจะอ้างฝ่าบาทอีก คิดว่าฝ่าบาทจะทรงว่างจัดถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ถึงได้มาสนพระทัยเรื่องของคนเสเพลไร้ประโยชน์อย่างเขานอกเสียจากว่า…ซางซิวหยวนพลันอึ้งงันไปในชั่วพริบตา ซางเทียนฮ่าวเองก็ดูเหมือนจะฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้จึงมองไปยังซางสิงอวี้ซางสิงอวี้แสยะย

“ครั้งนี้เป่ยตี๋ส่งองค์ชายอ่อนแอขี้โรคอย่างลู่ซั่วมาเจริญสัมพันธไมตรีกับแคว้นเซิ่ง ก็เพื่อจะได้เปิดศึกกับแคว้นเซิ่งอย่างเปิดเผย…”“ทว่าองค์หญิงได้ช่วยชีวิตลู่ซั่วไว้ องค์หญิงมีความคิดเห็นว่าเป่ยตี๋จะไม่ยุติเรื่องราวลงเพียงเท่านี้หรือ?” ซางสิงอวี้เอ่ยรับคำพูดของนาง“อืม” เซิ่งจือหว่านพยักหน้า“หากเป่ยตี๋คิดจะโจมตีแคว้นเซิ่ง ด่านแรกสุดที่ต้องผ่านยามนี้คือกองทัพใหญ่ม่อเป่ย บัดนี้เส้นทางเดินเรือและถนนหนทางล้วนจับตัวเป็นน้ำแข็ง ขอเพียงเสบียงกรังและหญ้าม้าของกองทัพม่อเป่ยถูกตัดขาด พวกเขาย่อมสามารถถ่วงเวลาจนกองทัพอ่อนแรงล้มตายไปเอง ทว่าในทางกลับกัน หากไร้ซึ่งเสบียงกรังและหญ้าม้า พวกเขาเองก็จะถูกถ่วงเวลาจนอ่อนแรงล้มตายเช่นกัน”“ดังนั้น พวกเขาจะลงมือกับเสบียงกรังและหญ้าม้าของกองทัพม่อเป่ยอย่างนั้นหรือ?”เซิ่งจือหว่านเหลือบมองเขาปราดหนึ่งอย่างอดไม่ได้สมกับเป็นฉินอวี้อ๋องผู้เอาชนะตงวอได้อย่างราบคาบ นางเพียงชี้แนะเล็กน้อย เขาก็คาดการณ์ถึงวิธีการที่อาจเป็นไปได้มากที่สุดได้ทันทีชาติก่อนก็เป็นเช่นนี้ลู่ซั่วแม้มิได้สิ้นใจในแคว้นเซิ่ง ทว่าเป่ยตี๋ยังคงใช้สิ่งนี้เป็นข้ออ้างในการกรีธาทัพ อาศัยช

คิดได้ถึงตรงนี้ ก็หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับทุกคนในจวนซางที่มีสีหน้าย่ำแย่ไม่น่ามองอีกครั้งซางสิงอวี้หัวเราะอย่างมีความสุขยิ่งกว่าเดิม “แม่ทัพซางไยจึงดึงสีหน้าขมึงทึงเช่นนั้นเล่า? ท่านแสดงสีหน้าเช่นนี้ ฝ่าบาทจะคิดว่าท่านไม่ยินดีที่ได้รวมเป็นทองแผ่นเดียวกันกับพระองค์ได้ขอรับ”“อ้อ จริงสิ เกือบลืมไปแล้ว…”เขาชี้ไปยังเรือนใต้ฝ่าเท้าอีกครั้ง “แม่ทัพซางอย่าลืมว่าเรือนหลังนี้ก็เป็นของมารดาข้าเช่นกัน และอยู่ในรายการสินเดิมของมารดาข้า ดังนั้นท่านคิดว่าจะสะดวกย้ายออกไปเมื่อใดกัน?”“สิงอวี้! เจ้าชักจะมากเกินไปแล้ว!” ซางซิวหยวนเหลืออดเต็มที “ที่แห่งนี้คือจวนแม่ทัพเฟิ่งกั๋ว เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงสั่งให้ท่านพ่อย้ายออกไป? เจ้าอกตัญญูไร้คุณธรรม หากฝ่าบาททรงทราบเรื่อง ย่อมมิให้คนอย่างเจ้าเป็นราชบุตรเขยแน่”“เช่นนั้นพี่ใหญ่ก็เข้าวังไปฟ้องร้องข้าสิ” ซางสิงอวี้ลดเสียงลงเอ่ย “ดูสิว่าคำพูดของพี่ใหญ่จะใช้การได้ผล หรือของขวัญชิ้นใหญ่ที่ข้าถวายให้ฝ่าบาทจะใช้การได้ผลมากกว่า”ซางซิวหยวนได้ยินถ้อยคำเช่นนี้ ก็รีบปิดปากเงียบซางสิงอวี้กวัดแกว่งราชโองการในมือไปมา และหมุนตัวเดินออกไปอีกครั้งเวลามีน้อย หน้าที่