All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 321 - Chapter 330

“เป่ยตี๋มิใช่ว่ามีสัมพันธไมตรีอันดีกับพวกเรามาตลอดหรอกหรือ? เหตุใดจึงเปิดศึกกะทันหันเช่นนี้?”“ข่าวนี้เป็นเรื่องจริงหรือ?”“ภัยหนาวที่ม่อเป่ยยังไม่ทันผ่านพ้น เหตุใดจึงมาทำสงครามกันอีก?”ตามตรอกซอกซอยทั้งน้อยใหญ่ ทั้งในช่วงพักผ่อนหรือหลังมื้ออาหาร แม้แต่ชาวบ้านที่ก้มหน้าก้มตาใช้ชีวิตของตนเองมาตลอดยังให้ความสนใจกับเรื่องนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้นับประสาอะไรกับเหล่าบัณฑิตและผู้ดีชนชั้นสูงที่ถือเอาการวิพากษ์วิจารณ์เหตุการณ์สำคัญของบ้านเมืองเป็นหน้าที่ของตนโรงน้ำชาจวี้เสียนคลาคล่ำไปด้วยผู้คนทุกวัน อัจฉริยะผู้มีชื่อเสียงหลายคนต่างแสดงความวิตกกังวลต่อบ้านเมือง และถกเถียงอย่างดุเดือดเผ็ดร้อนฉีซื่อจื่อผู้ซึ่งเพิ่งกลับมาจากชัยชนะในศึกที่ชางหนานไม่นาน ย่อมถูกหยิบยกขึ้นมากล่าวถึงอีกครั้ง“ทหารแก่ชรา ไพร่พลอ่อนล้า! ถึงอย่างไรผู้ว่าการสวีก็มีอายุมากแล้ว หลายปีมานี้กองทัพม่อเป่ยภายใต้การนำของผู้ว่าการสวีมีวินัยทหารหย่อนยานลงมาก ควรเติมเลือดสดใหม่เข้าไปทำงานเสียนานแล้ว!”“ฉีซื่อจื่อมีกลศึกเลิศล้ำ สามารถเอาชนะศัตรูที่แข็งแกร่งได้ด้วยกองกำลังที่น้อยกว่า หากให้เขาเป็นผู้นำกองทัพ มีหรือจะถูกพวกชนเผ่

ระยะนี้ไม่รู้เมิ่งยางเป็นอะไรไป มักจะจงใจคล้ายไม่จงใจเลียนแบบการแต่งกายของเซิ่งจือหว่านอยู่เสมอทว่านางมิได้คล้ายคลึงเซิ่งจือหว่านแม้แต่น้อย! เซิ่งจือหว่านมีรูปโฉมงดงามเพริศพริ้ง อาภรณ์สีสันสดใสเหล่านั้นยามเมื่อสวมบนตัวนางจึงเป็นดั่งเครื่องประดับที่ขับเสริมบารมี ทว่าเมื่อสีสันเหล่านี้ถูกสวมอยู่บนตัวเมิ่งยาง กลับให้ความรู้สึกขัดแย้งไปหมดเสียทุกอย่างราวกับเป็นไก่บ้านห่มหนังหงส์อย่างไรอย่างนั้นยิ่งขับให้… ทั้งร่างของนางดูฉูดฉาดไร้รสนิยมยิ่งนัก!“ย่อมต้องมีธุระสำคัญต้องจัดการ” ฉีซูเซี่ยนเบี่ยงตัวหลบแล้วเดินผ่านนางไป แต่ทันใดนั้นก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงชะงักฝีเท้าแล้วหันไปเอ่ยกับนาง “ความฝันบอกเหตุที่เจ้ามองเห็นเมื่อไม่กี่วันก่อน ที่บอกว่าข้าจะได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่กลับมา เป็นความจริงหรือ?”“เป็นความจริงเจ้าค่ะ…” แพขนตาของเมิ่งยางหลุบลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจทว่าฉีซูเซี่ยนหันหลัง และสืบเท้ายาว ๆ เดินจากไปอย่างรวดเร็วเสียแล้วณ จวนองค์หญิงจางต้าครั้นเห็นว่าผู้มาเยือนคือฉีซูเซี่ยน เขาก็ระแวดระวังเตรียมการป้องกันอย่างเต็มพิกัดทันทีฉีซูเซี่ยนจ้องมองสายตาซ

“เหอะ ดังนั้นเจ้าก็เข้าวังมาด้วยหรือ? เจ้ากลัวว่าย่าจะสร้างความลำบากใจให้เขาหรือ?” ไทเฮาทรงเหลือบมองสีหน้าของเซิ่งจือหว่าน พลางหรี่พระเนตรลง สายตามองสลับไปมาระหว่างนางกับซางสิงอวี้ทั้งสองคนเซิ่งจือหว่านหลบสายตาของนางในพระทัยของไทเฮาพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที!หรือสิ่งที่ซางสิงอวี้พูดเป็นความจริง? เขากับหว่านเอ๋อร์มีใจต่อกันจริง ๆ?ตั้งแต่เมื่อใดกัน?คงมิใช่... คงมิใช่ก่อนที่ฉีซูเซี่ยนจะกลับมาหรอกกระมัง?เป็นไปไม่ได้ หว่านเอ๋อร์มิใช่สตรีเช่นนั้นต่อให้เป็นความจริง นั่นก็เป็นความผิดของฉีซูเซี่ยนเช่นกัน! ใครใช้ให้เขาพาหญิงสาวชาวนาผู้นั้นกลับมากันเล่าไม่สิ ไม่ถูก...เป็นไปไม่ได้หรือจะเป็นตอนที่หว่านเอ๋อร์ถูกช่วยออกมาจากรังโจรในคราวนั้น?ไทเฮาทรงรู้สึกเบาพระทัยลงบ้างความจริงแล้วเซิ่งจือหว่านมีหรือจะไม่ทราบว่าเสด็จย่าทำไปเพราะหวังดีต่อนาง นางจึงเข้าไปคล้องแขนของไทเฮา “หว่านเอ๋อร์แค่กลัวว่าเขาจะพูดจาไม่เข้าหู จนทำให้เสด็จย่ากริ้วเพคะ”“มีแต่เจ้าที่พูดจาเก่งอยู่คนเดียว” ไทเฮาทรงรู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง สายตาหันไปมองที่ซางสิงอวี้อีกครั้งคำถามเมื่อครู่นี้ดูออกจะทำร้ายจิตใจอยู่บ

เซิ่งจือหว่านมิได้ทานมื้อเช้า ตอนนี้จึงเริ่มรู้สึกหิว พอได้ทานขนมทั่วไปที่ชาวบ้านนิยมทานกัน กลับรู้สึกว่ารสชาติไม่เลวทีเดียวรถม้าเคลื่อนตัวไปอย่างช้า ๆ จนสุดท้ายมาหยุดลงที่หน้าจวนองค์หญิงหลิวซางกระโดดลงจากรถม้าก่อน จากนั้นอั้นจื่อและติงหลานจึงช่วยประคองเซิ่งจือหว่านลงมาซางสิงอวี้ผิวปากหนึ่งที รถม้าอีกคันก็ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ครั้นเห็นคนขับรถม้าที่อยู่บนรถม้าคันนั้น เซิ่งจือหว่านก็ถึงกับชะงักเยี่ยหรงขยิบตาให้ซางสิงอวี้ ก่อนจะกระโดดลงจากรถม้า คำนับให้เซิ่งจือหว่านหนึ่งทีแล้วก็ขอตัวลาเซิ่งจือหว่านยังตั้งตัวไม่ทันว่าของขวัญที่ซางสิงอวี้มอบให้นางคือสิ่งใด และเหตุใดเยี่ยหรงถึงได้มาขับรถม้าอยู่ที่นี่?ซางสิงอวี้มองนางด้วยสายตาคาดหวัง “องค์หญิง ท่านชอบรถม้าคันนี้หรือไม่?”รถ... ม้าหรือ?มุมปากของเซิ่งจือหว่านพลันกระตุก นางเพิ่งสังเกตเห็นว่ารถม้าตรงหน้านี้ดูแตกต่างจากทั่วไปอย่างมากตัวรถทำจากไม้มะเกลือ ม่านทำจากผ้าโปร่งบางเบา หลังม่านมุกสองชั้นยังมีพรมทอผืนหนาสำหรับกันลม พร้อมม้าชั้นยอดกับกระดิ่งประดับรถม้า... ไม่ต้องดูด้านใน ก็พอจะนึกภาพออกถึงความหรูหราทว่าเมื่อซางสิงอวี้

เซิ่งจือหว่านและซางสิงอวี้ทำตามกำหนดการเดิม มุ่งหน้าไปพบเจ้าอาวาสวัดเฉาหมิงเพื่อทำนายดวงชะตามิรู้ว่าเป็นเพราะมีวาสนาต่อกันจริง หรือเป็นเพราะท่านเจ้าอาวาสรู้ฐานะของคนทั้งสอง ผลทำนายที่ออกมาจึงเป็นเซียมซีดีเลิศตำหนักทองสะท้อนแสงสายัณห์ จิตใจสื่อถึงกันดุจเสียงพิณสอดประสาน หยินหยางส่งเสริมเกื้อกูล บุพเพสันนิวาสสวรรค์ประทาน!เซิ่งจือหว่านมิได้เชื่อเรื่องเหล่านี้เท่าใดนักทว่าซางสิงอวี้กลับประคองใบเซียมซีที่ได้มา แล้วค่อย ๆ เก็บใส่ไว้ในอกเสื้ออย่างระมัดระวังคนทั้งสองเพิ่งจะเดินออกมาจากห้องของเจ้าอาวาสหลวงจีนรูปหนึ่งที่ใบหน้าซีดเผือดก็วิ่งผ่านพวกเขาไป—— “ท่านเจ้าอาวาส! แย่แล้วขอรับ ศิษย์พี่เจวี๋ยเฉินและคนอื่น ๆ ถูกคุมตัวไปแล้ว!”เซิ่งจือหว่านชะงักงันซางสิงอวี้เอ่ยว่า “หลวงจีนฝึกยุทธ์เมื่อครู่ หัวหน้าของเขาก็คือเจวี๋ยเฉิน!”หัวใจของเซิ่งจือหว่านกระตุกวูบ นางรีบสาวเท้ากลับไปยังเรือนด้านหน้า และเป็นดังคาด ทหารของจวนหวายอ๋องหลายสิบนายกำลังล้อมเรือนที่พักของพวกเขาไว้อยู่จริง ๆสีหน้าของเซิ่งจือหว่านมืดมนถึงขีดสุด นางพอจะเดาออกแล้วว่าหมิงเจียคิดจะทำสิ่งใดดูท่าทหารของจวนหวายอ๋องเหล่