บททั้งหมดของ พันธะสัญญาเลือดผูกรัก[NC20+][เซตดอกไม้ของมาเฟีย]: บทที่ 111 - บทที่ 120

การมีบัตรหรูไม่จำกัดวงเงินอยู่ในการครอบครองมันดีอย่างนี้นี่เอง ความคิดชั่วร้ายที่ผุดขึ้นมาในหัว..ทำใบหน้าหวานราวกับตุ๊กตาบาร์บี้ประดับประดาเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข หลังจากจัดการกับตัวเองเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้ว..เธอก็เดินเตร็ดเตร่อยู่ในบริเวณเลาน์ของสนามบินหรูหราเกินที่จะอยู่บนโลกใบนี้ต่อ และเพราะความอภิมหารวยของเขานี่แหละถึงทำให้เธอกล้าที่จะลองใช้บัตรสีดำหรูที่เขามอบให้..เพราะการกระทำมักง่ายของเขาเขาก็ควรจะต้องรับผิดชอบร่วมด้วย และนั่นคือเหตุผลที่เธอตัดสินใจเลือกใช้บัตรสีดำหรูที่ร้านขายยาในสนามบินของเขาเล่นๆ“หิวจังเลย~~~”พอเดินเตร็ดเตร่ผ่านโซนร้านอาหารของสนามบินหรู..กลิ่นหอมของอาหารก็กระตุ้นให้น้ำย่อยในกระเพาะเริ่มทำงาน เสียงหวานใสพึมพำเบาๆราวกับปรึกษาตัวเอง..และในขณะที่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้นเอง พลันร้านข้าวหน้าเนื้อที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าก็ดึงดูดสายตาของเธอ ทำให้ความหิวชนะทุกอย่าง..และไวเท่ากับความคิดเฌอแตมก็ไม่รอช้าที่จะเดินตรงดิ่งเข้าไปหาร้านข้าวหน้าเนื้อทันทีตึกๆๆๆ“^.^เซตข้าวหน้าเนื้อชุดหนึ่งค่ะ”รอยยิ้มหวานที่สามารถดึงดูดสายตาของทุกคนให้หันมามองปรากฏขึ้น พร้อมกับคำพูดแสน

“=.=ก็กินไปสิ!..ฉันแย่งเธอที่ไหน!”ความเงียบปกคลุมเพียงไม่นานเท่านั้น..ก่อนอัชเชอร์จะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบที่ไม่ต่างจากระเบิดเวลานั่นลง ด้วยการพยักพะเยิดใบหน้าเรียบเฉยให้ยัยเด็กแสบกลับไปกินข้าวหน้าเนื้อของเธอต่อ แต่นอกจากเฌอแตมจะไปจับช้อนแล้ว..น้ำตาเม็ดโตที่เคยน่ารำคาญในสายตาของอัชเชอร์ก็เอ่อล้นออกมา เรียกสายตาของทุกคนให้หันมามองเขาเป็นสายตาเดียว..ทำราวกับเขาเป็นปีศาจร้ายที่กำลังรังแกเด็กไม่มีทางสู้“เฌออิ่มแล้วค่ะ”แม้จะกินได้แค่เพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น..แต่เมื่อมีตัวสร้างบรรยากาศมาคุมาอยู่ใกล้ๆเธอคงไม่สามารถอดทนฝืนกินมันลงท้องได้อีกแล้ว เฌอแตมสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะพึมพำพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ..โดยไม่คิดที่จะหันไปมองหน้าคนจิตใจอำมหิตให้โมโหไปมากกว่านี้“แต่ฉันยังไม่ได้กินอะไร”ยังไม่ทันที่เธอจะลุกจากเก้าอี้ด้วยซ้ำ..พลันคำพูดแสนเอาแต่ใจก็ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาเฌอแตมต้องหันกลับไปเลิกคิ้วมองจอมซาตานหน้าขรึม..ที่ไม่ควรจะมานั่งกินข้าวในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายแบบนี้ อารมณ์แปรปรวนของเขาทำเอาเฌอแตมขมวดคิ้วอย่างสงสัย..เพราะการกระทำที่ผิดแปลกเกินกว่าจะเป็นเขาในเว

อัชเชอร์พึ่งค้นพบในวันนี้ว่าการกินข้าวในสนามบินของตัวเองไม่ใช่เรื่องที่แย่อะไรเลย ออกจะปลอดภัยจากศัตรูในเงามืดเสียด้วยซ้ำ..นั่นเพราะว่ามันอยู่ในพื้นที่ของเขา และแน่นอนว่าพวกมันคงไม่โง่ที่จะเอาชีวิตมาเสี่ยงในที่ๆของเขาอย่างแน่นอน ‘เพราะถ้าหากมันเกิดขึ้นจริงเขาคงไม่ปล่อยให้มันมีชีวิตรอดกลับไป!..แม้กระทั่งร่างกายที่ไร้วิญญาณของมัน!’“เราจะกลับเพ้นท์เฮ้าส์เลยไหมครับนาย?”และในขณะเดียวกันนั้นเอง..คำถามจากบอดี้การ์ดคนสนิทที่ดังขึ้นก็ดึงอัชเชอร์ให้กลับมาจดจ่ออยู่ปัจจุบัน ที่เขาและยัยเด็กขี้เหร่ได้เดินมาถึงขบวนรถหรูที่จอดเทียบฟุตบาทรออย่างเป็นระเบียบ..โดยมีบอดี้การ์ดส่วนหนึ่งคอยคุ้มกันความปลอดภัยตามหน้าที่ แม้มันจะเป็นภาพที่วุ่นวายแต่ชีวิตที่ไม่ได้เรียบง่ายอย่างคนปกติทั่วไป..อัชเชอร์จึงทำได้เพียงแต่ทำใจให้ชิน“ยัง..แวะไปโกดังก่อน กูอยากเช็คของด้วยตัวเอง”อัชเชอร์หยุดในความคิดตรึกตรองเพียงไม่นาน..ก่อนจะเอ่ยปฏิเสธที่จะกลับเพ้นท์เฮ้าส์ในตอนนี้ แล้วเปลี่ยนเป็นออกคำสั่งสายฟ้าแลบ..ทำเอาเฌอแตมที่ดันตกมาอยู่ที่นั่งลำบากถึงคราวต้องกระพริบตาปริบๆ เพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าพาเธอติดสอยห้อยตามไปในโลกที่แท้จริง

แม้สถานการณ์จะกลับมาเป็นปกตินานแล้ว..แต่อาการแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นก็ยังคงฝังลึกอยู่ในความรู้สึกของเธอ และมีแต่จะเพิ่มพูนมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ..จนเธอถึงกับเป็นกังวลว่ามันจะเป็นอันตรายต่อเธอในอนาคตอันใกล้นี้ ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อขบเม้มจนกลายเป็นเส้นตรง พยายามข่มอาการวุ่นวายทั้งหมดนี้เอาไว้..รวมไปถึงจังหวะหัวใจดวงเล็ก ที่กระหน่ำเต้นรัวแรงจนกลัวว่าคนข้างๆจะพลอยได้ยินมันเข้าไปด้วย“เอ่อ..คือว่า..”เพราะฉะนั้นแล้วเธอจึงเลือกตัดสินใจที่จะทำอะไรสักอย่าง..เพียงเพื่อต้องการทำลายความเงียบที่ตลบอบอวลภายในห้องโดยสารนี้ลง ฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างพลันชื้นแฉะเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ..บ่งบอกว่าเธอนั้นกำลังประหม่าที่จะเผชิญหน้ากับคนข้างๆมากแค่ไหน แต่ถึงอย่างนั้นแล้วเธอก็รวบรวมความกล้าหาญที่มีทั้งหมด..ค่อยๆหันไปเปิดบทสนทนากับคนข้างๆด้วยสภาวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นกระส่ำ เพราะเขาในตอนนี้ช่างมีอิทธิพลต่อสภาพจิตใจและความรู้สึกที่วุ่นวายของเธอเสียเหลือเกิน!“มีอะไรติดอยู่ที่หน้าของฉัน?”แต่แล้วก็ต้องรีบดึงสายตาหลบสายตามีอำนาจพลังอำนาจคู่นั้นอย่างรีบร้อน เมื่อถูกคนที่คิดว่ากำลังยุ่งอยู่กับรายงานในโทรศัพท์..หันขวับมาเลิก

“นายครับ..”เพียงเธอและเขาก้าวเท้าเข้ามาภายในโกดังขนาดใหญ่..เสียงทักทายของบอดี้การ์ดคนสนิทของเขาก็ดังขึ้น ทำให้เธอต้องละสายตาจากสินค้ามากมายที่ตั้งตระหง่านเรียบเป็นตับอยู่เต็มโกดัง..ที่เขาบอกเธอว่าแค่ชั่วคราวเท่านั้น ก่อนเธอจะกระพริบตาปริบๆหรี่ตามองบอดี้การ์ดคนที่ขับรถไปส่งเธอที่ห้างสรรพสินค้า และหายหน้าหายตาเข้ากลีบเมฆ..ปล่อยให้เธอถูกเจ้านายอำมหิตของเขารังแกจนเกือบชั่วโมง แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกว่ายืนอวยชัยให้เขาอยู่ภายในใจเท่านั้น“สินค้าล็อตนี้มีปัญหารึเปล่า”เฌอแตมอดที่จะเป๊ะปากส่งให้แคสเปอร์ไม่ได้ ซึ่งแน่นอนว่าการกระทำแสบๆของเธอย่อมไม่อาจเล็ดลอดผ่านสายตาเฉียบแหลมของอัชเชอร์ไปได้ ฝ่ามือหนาเพิ่มน้ำหนักบีบข้อมือเล็กเป็นการปราม..ก่อนจะหันไปเอ่ยถามสินค้าภายในโกดังกับแคสเปอร์ต่อ“ไม่ครับนาย..ทุกอย่างเรียบร้อยพร้อมส่งต่อในคืนนี้”ไม่ต่างจากบอดี้การ์ดคนสนิทที่จำต้องเก็บงำความสงสัย เกี่ยวกับการปฏิบัติต่อกับเด็กสาวที่เปลี่ยนไปแทบจะหน้ามือเป็นหลังตีนชั่วคราว ก่อนจะกลับเข้าสู่เรื่องหลัก…เอ่ยรายงานผลการตรวจเช็คสินค้าล็อตนี้ให้กับผู้เป็นนายทราบ“เอามาให้กู..”แต่มีหรือที่อัชเชอร์จะยอมเชื่อง่ายๆหาก