All Chapters of พันธะสัญญาเลือดผูกรัก[NC20+][เซตดอกไม้ของมาเฟีย]: Chapter 1 - Chapter 10

ปังงงงงง!!! ปังงงงง!!! ปังงงงงง!!! ปังงงงง!!!“บัดซบเอ้ย!!!…มันรู้ได้ยังไงวะ!!!”เสียงห่ากระสุนที่แทบไม่ต่างจากสายฝนที่เทกระหน่ำตกลงมาในตอนนี้ ทำเสียงเข้มดุดันสบถขึ้นอย่างหงุดหงิดโมโห..ใบหน้าหล่อเหลาแบบฉบับสายเลือดตะวันตกเคร่งเครียดจัด พร้อมกันนั้นก็จัดการสลัดรังกระสุนที่พึ่งจะหมดลงไป..แล้วทำการสับเปลี่ยนรังกระสุนใหม่บรรจุเข้าไปในมัจจุราชสีดำทมิฬของตัวเองอย่างชำนาญ จากนั้นก็ใช้สายตาประดุจดั่งพญาเหยี่ยวในตำนานเพ่งมองผ่านสายฝนออกไปยังพุ่มไม้ที่สั่นไหวผิดปกติ..และไม่ลังเลที่จะลั่นไกปืนในมือออกไปยังทิศทางดังกล่าวอย่างแม่นยำ..!ปังงงงงง!!! พรึบบบบ!!!แม้ว่าฝีมือของตัวเองและบอดี้การ์ดคนสนิทจะเก่งกาจระดับพระกาฬ..แต่จำนวนของอีกฝ่ายในตอนนี้แทบจะยกคนทั้งกองทัพเพื่อมาลอบสังหารเขาให้ตายในคราเดียว แต่พวกมันคงจะไม่รู้ว่าชีวิตของเขานั้นยิ่งกว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในโลกใบนี้ นั่นเพราะเกิดมาจนกระทั่งอายุสามสิบปีเต็ม..ความตายที่ใครๆต่างหวาดกลัวไม่สามารถพรากเอาชีวิตของเขาไปได้ แต่ถึงอย่างนั้นคนอย่างอัชเชอร์ก็ไม่มีทางยอมอยู่เป็นเป้านิ่งให้กลุ่มคนพวกนั้นเล่นงานได้ง่ายๆ“คนของเราจะมาถึงเมื่อไหร่วะ!!!”ทันทีที่สอ

สองบอดี้การ์ดคู่หูคู่ตายจำใจต้องทำตามในสิ่งที่ผู้เป็นนายสั่งอย่างไม่อาจคัดค้านหรือปฏิเสธได้ ความเงียบเคลื่อนตัวเข้าครอบงำฉับพลัน..เพื่อที่อัชเชอร์จะได้ใช้สัมผัสพิเศษของตัวเองหาช่องทางหนีที่ปลอดภัยที่สุด ซึ่งเพียงไม่นานเท่านั้นมุมปากหนาสีไวน์ก่ำก็กระตุกยิ้มอย่างร้ายกาจ..ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้ลูอิสกับแคสเปอร์ใช้โขดหินอำพรางตัวเองหนีตายออกไปก่อน ส่วนผู้เป็นนายเหลือหัวอย่างเขา..ก็ได้เวลาผจญภัยในดินแดนแห่งสงครามแล้ว..!!“นายต้องรอดนะครับ”เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าวเท่านั้น..ลูอิสก็หันกลับไปพูดกับผู้เป็นนายด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง ไม่ต่างจากแคสเปอร์ที่แทบจะร้องไห้ทำราวกับสั่งเสียก่อนเผา ซึ่งการแสดงตีบทแตกกระจุยกระจายของพวกมัน..แทบจะทำอัชเชอร์พุ่งเข้าไปประเคนฝ่าบาทาให้พวกมันสักทีสองทีเป็นรางวัล!“_*_เออ!..ไม่ต้องทำซึ้งหรอกสัส! กูคงไม่ตายตั้งแต่เปิดเรื่องหรอกโว้ย!!”การแสดงออกตุ๊กตาทองแดงของพวกมันทั้งสองทำอัชเชอร์กรอกตามองบนอย่างเอือมระอา จากนั้นก็ไม่ลังเลที่ทำลายช่วงเวลาไว้อาลัยของพวกมันลงด้วยการพูดประชดประชันกลับไป พร้อมกับปลายเท้าหนาที่กระดิกกลางอากาศยิกๆไล่ตะเพิดพวกมันให้ออกไปสักทีปังงงงงง!!! ปัง

‘T^T.แต่.ระ…รางสังหรณ์ของฉันมันบอกว่าไม่โอเคเลยอะแก’สิ่งที่พูดออกไปนั้นไม่ใช่แค่เธออยากหาข้ออ้าง..แต่มันคือความรู้สึกจริงๆที่สัญชาตญาณบางอย่างในตัวเธอมันกำลังร้องบอกแบบนั้น บวกกับเปลือกตาข้างขวาที่กระตุกยิบๆ..มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกหวาดหวั่นในตอนนี้เสียเหลือเกินตึกๆๆๆๆ“>.งื้ออออ~~~ พี่เฌอแตมขา~~~..พวกหนูขอถ่ายรูปกับพี่หน่อยได้ไหมคะ”และในขณะที่เธอรีบเร่งสับขาเดินตรงดิ่งไปยังลานจอดรถที่อยู่ใต้คณะนั้นเอง พลันเสียงตะโกนเรียกของกลุ่มรุ่นน้องทั้งในคณะและต่างคณะ..ก็พร้อมใจกันส่งเสียงเรียกเธออยู่บริเวณลานกิจกรรมข้างๆตัวตึก และแม้ว่าภายในใจตอนนี้เธออยากจะทำเป็นไม่ได้ยิน..แต่ด้วยภาพลักษณ์และสิ่งที่ต้องแบกอยู่บนบ่า มันสั่งการให้เธอหยุดปลายเท้าลงและหันไปฉีกยิ้มปานน้ำผึ้งเดือนห้าส่งให้ทุกคนอย่างใจดี“อร้ายยย~~ พี่เฌอแตม!!” และสิ่งที่เธอต้องได้เห็นเป็นประจำทุกวันจนเคยชิน..คือการที่กลุ่มแฟนคลับตัวยงของเธอพากันพุ่งเข้ามาขอถ่ายรูปและจับมือ ไม่ต่างจากเธอเป็นสัตว์หายากที่บังเอิญหลุดออกจากสวนสัตว์เขาเขียว!แซะ!!! แซะ!!! แซะ!!! แซะ!!!“^.^ได้กันครบหมดแล้วนะคะ วันนี้ขอโทษนร้า..พี่อยู่คุยนานไม่ได้ต้องรีบ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเวรกรรมตั้งแต่ชาติปางก่อนหรือยังไงกัน ถึงทำให้การเดินทางมายังโรงพยาบาลที่เธอต้องเข้ารับการฝึกภาคปฏิบัติสองปีเต็ม..ถึงได้ยากเย็นแสนเข็นแบบนี้ ซึ่งแม้ว่าเธอจะขับมอเตอร์ไซค์มาแต่กลับรู้สึกเหนื่อยสายตัวแทบขาด..เพราะระหว่างการเดินทางมาที่นี่เธอพบเจอแต่อุปสรรคขวากหนามจนเธอแทบจะท้อ! แต่เพราะหน้าของมารดาลอยเข้ามาในหัว..เธอถึงได้อดทนสู้ฝ่าฟันขวางหนามมากมาย จนกระทั่งมาถึงโรงพยาบาลสุดหรูอันดับหนึ่งของโลกได้โดยสวัสดิภาพ“เอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะเนี่ยย~~”เสียงหวานบ่นพึมพำเบาๆ..พร้อมกับทำการบิดกุญแจดับเครื่องรถจักรยานยนต์สีชมพูของตัวเองอย่างชำนาญ ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงเพราะบิดคันเร่งเกือบมิดไมล์..ถูกหวีอย่างลวกๆ รวมไปถึงการแต่งกายของตัวเองที่ต้องเนี้ยบตามคำสั่งของอาจารย์ที่ปรึกษา เพราะโรงพยาบาลอันดับหนึ่งแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเป็นระเบียบและตรงเวลาเป็นที่สุด“นี่ถ้าไม่ได้ไอ้พู่คงมาไม่ทันแน่ๆ”หลังดูนาฬิกาบนข้อมือแล้วเฌอแตมก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เสียงหวานใสสมกับเป็นนักรีวิวครีมชื่อดังส่งเสียงเจื้อยแจ้วน่าฟัง พลางลูบเบาะรถจักรยานยนต์คันสีชมพูลูกรักของตัวเอง

ตึกๆๆๆเพียงก้าวขาเดินผ่านประตูเข้ามาในตึกใหญ่ที่ว่า..เธอก็เหมือนจะหายใจไม่สะดวกขึ้นมาอย่างฉับพลัน ความรู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปถึงกระดูกดำราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในขั้วโลกเหนือ ทำเฌอแตมแทบจะเตลิดวิ่งหนีออกไปจากตัวตึกยกเลิกการช่วยเหลือเสียนาทีนี้ ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตาบาร์บี้ออกอาการเลิ่กลักหลังเห็นชายปริศนาชุดดำเดินกันให้ควักอยู่ทั่วตึกใหญ่ หัวใจดวงเล็กที่อยู่ภายใต้หน้าอกข้างซ้ายแทบจะหยุดเต้น..เมื่อหนึ่งในนั้นตวัดสายตาดุร้ายมองมาที่เธออย่างเอาเรื่อง“ก้มหน้าเข้าไว้”เหงื่อบริเวณขมับบางผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด..และก่อนที่เธอจะหัวใจวายตายก่อนได้เริ่มฝึกภาคปฏิบัตินั้น จู่ๆเสียงของพี่สาวพยาบาลที่เดินนำหน้าเธอเล็กน้อยก็เอ่ยขึ้น..เรียกสติสัมปชัญญะของเธอให้กลับเข้าร่าง ก่อนเฌอแตมจะรีบก้มหน้าชิดอกทำตามคำแนะนำของพี่พยาบาลสาวอย่างว่านอนสอนง่าย และเร่งสับขาเดินผ่านพวกเขาเหล่านั้นไปยังลิฟต์สำหรับบุคลากรภายในโรงพยาบาลแห่งนี้ทันทีกึกกกก!!!“จะไปไหน..!!”แต่โล่งใจได้เพียงไม่กี่วิเท่านั้นเธอก็เหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากไปร่าง มือไม้ทั้งสองเย็นเยียบอย่างไม่ทราบสาเหตุ..หลังชายชุดดำที่ก่อนหน้านี้มองเธออย่างกับจะก