All Chapters of DIVORCING THE BILLIONAIRE WHO NEVER LOVED ME: Chapter 471 - Chapter 480

Noong mga panahong namalagi sila sa mansion, siya mismo ang nagturo kay Mayumi kung paano humawak ng baril.Una, tamang paghawak, pagkatapos, tamang pagtayo, paano kontrolin ang paghinga, paano pigilan ang panginginig ng kamay. At higit sa lahat, paano umasinta nang hindi nagpapaalipin sa takot.Hindi siya kailanman gumamit ng totoong baril sa mga unang ensayo, puro training pistol lang. Hindi dahil duda siya sa kakayahan ni Mayumi, kundi dahil ayaw niyang mabigla o matrauma ito sa lakas ng putok at bigat ng responsibilidad na kaakibat ng isang tunay na armas.Ngunit mabilis matuto si Mayumi, mas mabilis pa kaysa sa inaasahan niya. Matalino ito. Kalmado kapag nag-aaral. At kapag naituro na ang isang bagay, minsan lang kailangang ulitin. Kaya naniwala siyang darating ang araw na kaya na nitong humawak ng totoong baril.Hindi niya lang inakalang ang araw na iyon ay darating sa ganitong sitwasyon, sa mismong pagkakataong nakataya ang kanilang mga buhay.Nanatiling kalmado ang boses ni Ch

Unti-unting namula ang kanyang mga mata. Mahigpit niyang kinuyom ang kamay sa loob ng bulsa. Doon... naroon ang malamig na bakal na ibinigay ni Christian... ang huling alas, ang huling pag-asa."Nasaan si Monica?" Mababa, malamig at mapanganib na tanong ni StevenMariing nagtagpo ang kanilang mga mata. Huminga nang malalim si Mayumi. Mahigpit niyang itinikom ang kanyang mga labi bago tuluyang nagsalita."Patay na siya."Isang iglap. Biglang nanigas ang mukha ni Steven."Kung hindi ka naniniwala..." Dahan-dahang isinuksok ni Mayumi ang kanyang kamay sa bulsa. "May ebidensya ako ng pagkamatay niya."Hindi niya inalis ang tingin kay Steven. Hindi siya kumurap, hindi rin siya nagpahalata. Sa unang pagkakataon... nakita niyang nabasag ang malamig na ekspresyon nito.Sa tuwing nababanggit ang pangalan ni Monica, laging nawawala ang pagiging maingat ni Steven... at iyon mismo ang hinihintay niya."Ano'ng ebidensya---"Hindi na niya hinayaang matapos pa ito. Sa isang mabilis na galaw... binun

Nawalan ng kulay ang mukha ni Mayumi. Mistulang naubos ang lahat ng dugo sa kanyang katawan. Namutla siya nang husto at bahagyang nanginig ang kanyang mga balikat.Mukha siyang napakarupok, tila isang marahang ihip lamang ng hangin ang sapat upang tuluyan siyang matumba. Ang mga matang dati'y matatag ay ngayon ay nababalot ng takot at panghihina.Natural na hindi iyon kayang panoorin ni Kiel. Bahagya pa lang siyang hahakbang upang harangin si Steven nang may biglang sumingit."Steven," mariing tawag ni Christian. "Ako ang nagbigay sa kanya ng baril. Ako ang responsable sa pananakit sa iyo. Kung may gusto kang parusahan... sa akin mo ibaling."Sinubukan niyang lumapit, ngunit mabilis siyang hinablot ni Miranda at mariing pinigilan. "Christian, huwag!" mahina ngunit mariin nitong sabi.Alam ni Miranda ang ibig sabihin ng ginawa ni Christian. Hindi lang iyon simpleng pag-ako ng kasalanan. Isa iyong lantad na pagtataksil kay Steven.Sa organisasyong kanilang kinabibilangan, ang pagtataksi

Nagdilim na ang kalangitan. Ang maitim na ulap ay tila unti-unting nilamon ang natitirang liwanag ng dapithapon, kasabay ng pagbigat ng hangin sa paligid.Kanina, may kalayuan pa siya kay Christian kaya hindi niya napansing may kakaiba sa lagay nito. Ngunit ngayong halos yakap na niya ang binata, doon lang niya tuluyang nakita ang tunay nitong kalagayan.Namumutla na ang mukha ni Christian. Halos wala na itong kulay, na para bang unti-unti nang nauubos ang dugo sa kanyang katawan. Maging ang mga labi nito ay maputlang-maputla, at ang dati nitong matatag na paghinga ay naging napakahina. Biglang kumabog ang dibdib ni Mayumi, mabilis na sinakmal ng takot ang kanyang puso."Christian?"Mahina ngunit nanginginig niyang tawag. Wala siyang natanggap na tugon."Christian... tingnan mo ako."Marahan niyang tinapik ang pisngi nito, nanatili itong walang malay. Lalong lumakas ang kabog ng kanyang dibdib."Ano'ng tinitingnan n'yo riyan?" matalim na sigaw ni Miranda. "Dalhin n'yo na siya sa ospit

Sa Ospital...Sa gitna ng makapal na ulap ng kanyang pagkawala sa ulirat, unti-unting bumalik ang kamalayan ni Mayumi. Ang unang bagay na kanyang naramdaman ay ang banayad na init na bumabalot sa kanyang kamay. May mahigpit ngunit maingat na nakahawak dito, parang natatakot na bitawan siya kahit isang segundo lang.Magulo pa rin ang kanyang isip. Mabigat ang kanyang mga talukap at tila umiikot pa ang kanyang paningin. Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata hanggang sa luminaw ang puting kisame ng ospital. Kasunod noon ay ang pamilyar na mukha na buong pag-aalalang nakatingin sa kanya... Si Christian Sager.Nakahiga rin ito sa sariling hospital bed, ngunit kahit halatang nanghihina ay hindi inaalis ang tingin sa kanya.Nang mapansin nitong gising na siya, agad lumambot ang ekspresyon nito. “Gising ka na?” Malumanay ang boses nito, halos pabulong.Bumaba ang tingin ni Christian sa benda sa kanyang braso. Bahagya nitong hinaplos ang likod ng kanyang kamay gamit ang hinlalaki ba