Todos os capítulos de DIVORCING THE BILLIONAIRE WHO NEVER LOVED ME: Capítulo 491 - Capítulo 500

STEVEN'S POV:“Sir, magpapatuloy ba tayo sa paghahanap sa kanila nang isa-isa?” maingat na tanong ni Cole mula sa gilid.Bahagyang iminulat ni Steven Sager ang kanyang mga mata. Walang mabasang emosyon sa malamig nitong mukha, ngunit sapat na ang simpleng kilos na iyon upang makaramdam ng matinding pressure si Cole.Tahimik siyang napalunok. Pagkaraan ng ilang segundo, agad niyang naunawaan ang ibig sabihin ng kanyang amo. Humarap siya sa unang hilera ng mga taong naghihintay at sinenyasan ang mga itong lumapit.Isa-isa, dumaan ang mga tao sa harapan ni Steven. Tahimik niyang pinagmamasdan ang bawat mukha. Lumipas ang ilang minuto, ngunit nanatiling walang pagbabago ang malamig na ekspresyon sa mukha ni Steven.Gayunpaman, habang patuloy na dumaraan sa kanyang harapan ang mga tao, may kung anong unti-unting gumapang sa kanyang isipan....Isang alaala... isang eksenang matagal na niyang ibinaon sa pinakamalalim na bahagi ng kanyang isip. Pamilyar ang ganitong tagpo, at bago pa niya map

Sa pananaw ni Steven, dahil napakaraming babaeng nagkakagusto kay Gian, tiyak na mas nauunawaan nito kung paano mag-isip ang mga babae.Gusto niyang sumang-ayon sa kanya si Gian. Gusto niyang sabihin nitong walang mali sa ginawa niya. Na si Monica ang masyadong matigas ang ulo. Na tama lang na protektahan niya ang babaeng mahal niya.At kung hindi man iyon ang sasabihin ni Gian, gusto man lang niyang malaman kung ano ang dapat niyang gawin upang bumalik si Monica sa kanya.Tinapos ni Gian ang pagtutupi sa huling damit bago ito maingat na inilagay sa tabi. Pagkatapos ay humarap kay Steven.Payat at matangkad si Gian. Bahagyang magulo ang kulay-tsokolateng buhok nito, dahilan upang mas lalo itong magmukhang mahinahon at madaling lapitan... kabaligtaran ni Steven.Kung si Steven ay parang isang matalim na espadang kayang manakit sa sinumang lalapit, si Gian naman ay parang banayad na simoy ng hangin.“Medyo gutom na ako. Bumaba muna tayo at kumain.”Natahimik si Steven. Ilang segundo si

Kinabukasan, napansin ni Gian na nanatiling masama ang timpla ng kanyang kasama. Mula paggising hanggang almusal, halos hindi nagsasalita si Steven.Paminsan-minsan, titingnan nito ang kanyang telepono, pagkatapos ay ibababa. Makalipas ang ilang segundo, kukunin na naman at muling titingnan.Hindi kailangang maging henyo ni Gian upang malaman kung ano ang hinihintay nito... o kung sino. Kaya nang mapansin niyang tila walang balak si Steven na gumawa ng unang hakbang, nagpasya siyang tulungan ito.Ipinakuha niya ang iba’t ibang regalong maaaring ibigay kay Monica. Hindi nagtagal, daan-daang regalo ang inihanay sa harapan ni Steven... Mga mamahaling kuwintas, mga bracelet, mga designer bag, relo, pabango at iba’t ibang alahas na nagkakahalaga ng higit pa sa taunang kita ng isang ordinaryong pamilya.Matagal na tinitigan ni Steven ang mga iyon, kunwari ay walang interes, kunwari ay wala siyang pakialam.Ngunit pagkatapos ng ilang minuto, kaswal niyang itinuro ang isang pares ng hikaw. “I

Nang pumasok ang sasakyan sa malawak na bakuran ng mansiyon ng pamilya Sager, kabababa pa lang ni Monica nang makita niya si Gian na nagmamadaling lumabas ng mansiyon habang maingat na may kargang kung ano sa kanyang mga bisig.Nang makalampas ito sa kanya, saka lang niya napagtantong isang tuta pala ang karga nito. Malubha ang mga sugat ng maliit na aso. May bahid ng dugo ang balahibo nito, at sa nakakagulat na tanawing iyon ay tila may kumirot sa puso ni Monica.“Gian, hindi mo na iyan maililigtas. Tigilan mo na.”Sumunod na lumabas ng mansiyon si Steven habang nagsasalita.Hindi tulad ni Gian, nanatiling walang pakialam ang ekspresyon nito. Mabagal at walang pagmamadali itong naglakad palabas na para bang namamasyal lang. Hindi ito pinansin ni Gian at nagmamadaling nagtungo sa parking area sa loob ng malawak na bakuran.May kung ano kay Gian na kusang humahatak sa paningin ni Monica. Gusto niyang patuloy itong tingnan, ngunit nang maalala niya si Steven at ipaalala sa sariling mali

Ang tanging gusto lang naman ni Steven ay magpakumbaba at sumuko si Monica.Tutal, sangkot din naman dito si Gian. Kung pinalambot lang sana ni Monica ang kanyang pakikitungo at nagpakumbaba nang kaunti, baka tumulong pa siya. Ngunit sa sandaling marinig niya ang mga sinabi nito, biglang sumiklab ang kanyang galit.“So, talagang makikipaghiwalay ka sa akin dahil lang sa isang aso? Fine, Monica. Pagsisisihan mo ito! Hangga’t may kapangyarihan akong magsalita at magdesisyon ngayon, sinisiguro kong walang kahit isang ospital ang mangangahas na tanggapin ang asong iyan!”Seryoso si Steven sa bawat salitang binitiwan nito, wala ni isang ospital ang nangahas na tanggapin ang tuta. Magalang na tinanggihan sina Monica at Gian sa bawat ospital na kanilang pinuntahan. Iba-iba man ang mga taong kumausap sa kanila, pare-pareho lang ang mga dahilan na ibinigay. Doon lang tuluyang napagtanto ni Monica na hinid nagbibiro si Steven.Gayunpaman, tumanggi pa rin siyang yumuko at humingi ng tawad. May s