All Chapters of พ่ายรักภรรยาเดิมพัน: Chapter 11 - Chapter 20

ประโยคแรกพูดกับผู้หญิงตรงหน้า ส่วนประโยคถัดมาเขาสั่งลูกน้องที่เฝ้าอยู่หน้าห้องด้วยน้ำเสียงกร้าว เกรงว่าครั้งนี้พินอินอาจรู้ตัวแล้วว่าพันไมล์ไม่ใช่ผู้ชายคนที่เธอรู้จักแล้วจริง ๆ"จะทำบ้าอะไร อย่ามาทำอย่างนี้กับฉันนะ ฉันเป็นคนไม่ใช่หมูหมาจะมาขังฉันแบบนี้ไม่ได้" พินอินก็เสียงดังขึ้นมาไม่แพ้กัน เธอคิดว่าสิ่งที่อีกคนกำลังจะทำนั้นมันบ้ามากและไร้เหตุผล เขาเห็นว่ากฎหมายบ้านเมืองไม่มีอยู่หรืออย่างไร"ทำไมจะทำไม่ได้ ในเมื่อฉันแข่งรถแล้วได้ตัวเธอมา ไม่ว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจแต่เธอก็ต้องมาอยู่กับฉัน เธอคงไม่อยากเดือดร้อนไปทั้งชีวิตหรอกนะ" พินอินแยกไม่ออกแล้วว่าการหนีไปกับการอยู่ที่นี่อันไหนจะเป็นการเดือดร้อนไปทั้งชีวิตกันแน่ รู้เพียงแค่การได้กลับมาเจอพันไมล์อีกครั้งคือการที่ชีวิตเธอกลับมาตกต่ำที่สุดแล้ว"ฉันจะแจ้งตำรวจข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยว" พูดพร้อมกับเอามือถือขึ้นมากดหมายเลข 191 พินอินคิดว่ามันน่าจะข่มขู่อีกคนได้บ้าง ทว่าชายหนุ่มกลับเดินเข้ามาหาเธอแล้วปัดเจ้าเครื่องมือถือราคาถูกที่เก็บเงินซื้อเอาไว้มานานร่วงลงไปกับพื้นอย่างรุนแรงจนมันแยกออกเป็นชิ้น ๆ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองพันไมล์ที่กำลั

"ใจเย็นก่อนมึง กูหาที่อยู่ของพินอินมาแล้ว เราไปดูที่บ้านก่อนเถอะ" ไป๋เดินเข้ามาในจังหวะที่พันไมล์กำลังก่นด่าลูกน้องไม่หยุด สองคนนี้เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ทุกอย่างในชีวิตของพวกเขาต่างฝ่ายต่างรู้ ไม่มีเรื่องไหนปิดบังกันได้ มีก็เพียงแค่เรื่องของหญิงสาวคนนี้เท่านั้น มารู้เรื่องอีกทีก็ในตอนที่เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นไปแล้ว และสภาพของพันไมล์ตอนนั้นก็ดูแทบไม่ได้เลยด้วยเช่นกัน"พวกมึงออกไปตามหาสองแม่ลูกนั่นกลับมา อีกส่วนไปกับกู" พันไมล์สั่งลูกน้องด้วยความโกรธ ตอนนี้เขานั้นหวาดกลัวสุดหัวใจ สิ่งที่เขากลัวก็คือการทำพินอินหายไปเหมือนเมื่อครั้งห้าปีก่อน"รีบไป" ไป๋เดินนำเพื่อนตัวเองไปยังที่ที่เขาสืบมา โชคดีที่เกิดความสงสัยอีกคนไปอยู่ที่ไหนมา ไยตลอดห้าปีที่ผ่านมาทั้งเขาและพันไมล์ตามหาไม่เจอ คิดไม่ถึงว่าอยู่เพียงแค่ปลายจมูกแต่คลาดกันไปมาราวเส้นผมบังภูเขา.."มึงกลับมาได้สักทีนะอีอิน กูตามหามึงทั่วเลย" แทนที่เห็นว่าพินอินเดินเข้ามาในตัวบ้านก็เอ่ยขึ้น ทำเอาหญิงสาวตกใจตัวโยน"พี่แทน พี่อยู่บ้านเหรอ แล้วทำไมไม่เปิดไฟ อยู่มืด ๆ ตกใจหมด" คนตัวเล็กพยายามปรับน้ำเสียงและสีหน้าให้เป็นปกติ พยายามไม่ให้อี

เช้าของวันที่สามตั้งแต่ที่พินอินย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านของพันไมล์ หากแต่รู้สึกว่าโชคดีเหลือเกินที่ตลอดสามวันนี้เจ้าของบ้านไม่ค่อยจะอยู่ ก็เพราะว่ามีเรื่องที่ทำงานต้องจัดการ กว่าจะกลับมาอีกทีก็ในตอนที่สองแม่ลูกนั้นเข้านอนไปเสียแล้ว ทว่าวันนี้ไม่ใช่เช่นนั้น"พินอิน วันนี้เตรียมตัวออกไปที่สนามกับฉัน" ไม่รู้ว่าเพราะอะไรหากแต่เขารู้สึกว่าไม่อยากจะให้สองแม่ลูกนั้นอยู่บ้านไปวัน ๆ โดยที่ไม่ทำอะไรเลยแบบนี้ กับพินอินเขาก็ไม่อยากจะคิดอะไรมากแต่กับเจ้าเด็กพอร์ชนั่นเขายอมไม่ได้จริงๆ"แต่ว่า...""ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ฉันสั่งให้ไปเธอก็ต้องไป""แล้วน้องพอร์ชล่ะคะ" หญิงสาวถามพร้อมกับใช้สายตามองไปยังลูกชายที่ตอนนี้ยังไม่ได้ตื่นขึ้นมา"ก็เอาไปด้วยทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละ" เมื่อไม่มีทางเลือกชายหนุ่มก็จำต้องให้ไปทั้งแบบนั้น ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าแต่รู้สึกว่าการที่มีเจ้าเด็กคนนี้อยู่ทำให้เขาทำอะไรไม่สะดวกเลย"ก็ได้ค่ะ" ว่าจบคนตัวเล็กก็ทำการปลุกเจ้าลูกชายของตัวเองให้ตื่น ส่วนพันไมล์นั้นก็แยกออกไปเตรียมตัวเช่นกัน"เรากำลังจะไปสนามแข่งรถจริง ๆ เหรอครับ สนามที่มีรถเยอะ ๆ เลย""ใช่ครับลูก ชอบไหม""น้องพอร์ชชอบค

"พอร์ชลูก! เป็นอะไรไปครับ พอร์ช โอ๋ ๆ ๆ" หญิงสาวที่เพิ่งตื่นหากแต่ได้ยินเสียงของลูกชายที่ร้องลั่นเรียกชื่อของตัวเองอยู่ อีกทั้งยังมีเสียงของคนอื่น ๆ กำลังตวาดเขาอีกเช่นนี้เธอก็เป็นห่วงมาก กระทั่งวิ่งออกมาก็พบเข้ากับภาพที่ข้าวของหล่นเสียหายโดยมีทั้งพันไมล์และพนักงานคนอื่น ๆ รายล้อมกันเต็มไปหมด"นี่เธอเป็นใคร เธอเป็นแม่ของไอ้เด็กนี่ใช่ไหม แล้วออกมาจากห้องของคุณพันไมล์ได้ยังไงกัน" หญิงสาวคนที่โวยวายก่อนหน้ายังคงพูดไม่หยุดเมื่อเห็นว่ามีผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้วิ่งออกมาจากห้องทำงานส่วนตัวของพันไมล์"ฉันเป็นแม่ของน้องพอร์ชเอง ของของคุณราคาเท่าไหร่ฉันจะชดใช้ให้เอง" พินอินพูดเท่านั้นในตอนที่ตัวเองกำลังโอบกอดร่างเล็กของลูกชายที่กำลังร้องไห้ตัวสั่นอยู่ไม่หยุด"ชดใช้เหรอ สารรูปอย่างแกจะชดใช้ได้ยังไงเหรอ แกรู้ไหมว่าของตรงนี้ราคาเท่าไร แกมีปัญญาเหรอ" เธอพูดพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ทำเอาสองแม่ลูกหวาดกลัวว่าจะถูกทำร้าย"เท่าไหร่ฉันก็จะชดใช้ให้" พินอินว่าพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวท่าทางใจร้ายและคุกคามเธอเช่นนี้โดยที่คนรอบ ๆ กลับยืนดูอยู่เฉย ๆ ไม่มีใครที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือพวกเธอเลย"ก็ดี ของนั่นคือ

"ภาพกล้องวงวรปิดมาแล้วครับ" ในที่สุดช่วงเวลาของการรอคอยก็สิ้นสุดลง ไป๋เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับไฟล์ของวงจรปิดที่อยู่ในแท็บเล็ต"ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ ฉันเองที่ไม่ระวังให้ดี แต่ว่าไอ้เด็กนี่มันก็...""ยังจะมาโทษเด็กอีกนะ เก็บข้าวของทั้งหมดแล้วออกไปซะ ไม่ต้องรับเงินพิเศษนะ เงินแค่นั้นยังไม่พอชดเชยค่าของที่เสียหายเลย ฉันไม่ให้เธอชดใช้ก็ดีเท่าไรแล้ว" พินอินไม่คิดว่าพันไมล์จะพูดคำพวกนี้ออกมาได้ ทั้ง ๆ ที่เป็นเพียงแค่คนโง่งมคนหนึ่งเท่านั้นแท้ ๆ"แต่ว่าฉัน...""รีบไปซะก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" ภาพในกล้องวงจรปิดนั้นพอร์ชเพียงแค่ยืนอยู่หน้าห้องเฉย ๆ ไม่ได้ขยับหรือวิ่งซนอย่างที่อีกคนคิดกล่าวอ้าง นั่นก็เพราะว่าไป๋ขอตัวไปรับแสนปีที่เพิ่งมาถึงและบอกให้เจ้าเด็กน้อยนั้นเข้าไปในห้อง หากแต่เพียงแค่ยืนเฉย ๆ ยังไม่ได้เข้าไปก็ถูกแพรวที่เดินเล่นมือถือมาเรื่อย ๆ เข้ามาชนเด็กน้อยเข้าจนของเสียหายนั่นแหละหญิงสาวที่มองดูสถานการณ์แล้วก็เห็นว่าตัวเองคงไม่มีสิทธิ์จะอยู่ตรงนี้ได้ ก่อนจะทำตัวเองเดือดร้อนไปมากกว่านี้เธอเลือกเป็นฝ่ายเดินออกไปเองดีกว่าให้มีคนมาหามออกไป"แบบนี้น้องพอร์ชไม่ผิดแล้วใช่ไหมครับ แม่อินไม่ต้องเสีย