All Chapters of พ่ายรักภรรยาเดิมพัน: Chapter 31 - Chapter 40

ชายหนุ่มที่ฝึกฝนมาตลอดหลายวัน ฟอร์มของเขาดีขึ้นเรื่อย ๆ เป็นผลที่เขาโหมซ้อมอย่างหนัก เขาเชื่อมาเสมอว่าภายใต้ดวงอาทิตย์นี้ ไม่มีอะไรที่พันไมล์ทำไม่ได้ เขาจะต้องเอาชนะแทนไทด้วยความสามารถของตัวเองสักครั้ง ถึงแม้ว่าจะคนละรุ่นก็ตาม"มึงพักบ้างเถอะไมล์ เดี๋ยวตายห่าขึ้นมาพี่มึงเอากูตายแน่" ไป๋ส่งน้ำในมือตัวเองให้คนที่เพิ่งซ้อมรอบนี้มาเสร็จหมาด ๆ ไม่รู้ว่าช่วงเวลาที่เขากลับบ้านไปแล้วพันไมล์ต้องซ้อมกี่รอบ แต่เมื่อเขามาทำงานก็เห็นว่าอีกคนลงสนามไปก่อนแล้ว"อีกไม่กี่วันแล้ว กูต้องเร่งมือ" เขากระดกน้ำที่ไป๋ส่งให้ลงคอไปเพื่อดับกระหาย นั่นเป็นเพราะว่าความกังวลที่มีมากเหลือเกินจนเขานั้นแม้หลับตาลงนอนยังเก็บเอาไปฝัน เขาไม่ต้องการให้เกิดเรื่องและไม่อยากแพ้ให้กับแทนไท อีกทั้งไม่อยากส่งพินอินคืนพี่ชายเธอไปด้วยเช่นกัน"หักโหมขนาดนี้มันไม่ดีหรอก มึงซ้อมตามตารางตัวเองดีกว่า แล้วนี่ได้กลับบ้านบ้างหรือยัง พินอินกับน้องพอร์ชอยู่ที่บ้านดีหรือเปล่า มึงไม่คิดกลับไปดูบ้างเหรอ" ก็เพราะว่าหลังจากวันที่มีปากเสียงกันนั้นเขาไม่อยากเผชิญหน้าสองแม่ลูกนั่นจริง ๆ จัง ๆ เลย จึงได้ขลุกตัวอยู่ที่สนามทั้งวันทั้งคืน แต่เขาก็มีแ

"คุณจะไปจริง ๆ เหรอพินอิน" ชายหนุ่มที่รู้ตัวว่าไม่อาจรั้งผู้หญิงตรงหน้าไว้ได้อีกแล้ว เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวคนที่หมดสิ้นในความหวัง"คุณจะรั้งฉันเอาไว้ในฐานะไหนคะ" คนตัวเล็กถามในตอนที่เธอเองเริ่มอารมณ์เย็นขึ้นแล้วเหมือนกัน เรื่องนี้เธอเองตัดสินใจมานานแล้ว ไม่ใช่เพราะว่าเธออยากจะไป แต่ว่าการอยู่ด้วยกันมันอาจทำให้เป็นทุกข์มากกว่าเดิมอีกอย่าง...ตั้งแต่ที่เธอเห็นพันไมล์กับพิมพ์ดาวกอดกันในโรงพยาบาลวันนั้น แม้จะไม่รู้ว่าสองคนนั้นมีความสัมพันธ์หรือยังติดต่อกันในระดับไหน หากแต่ในตัวของพินอินคิดย้อนเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาเมื่อก่อนมาจนหมดเธอจำได้ดีว่าเคยต้องเจ็บปวดหัวใจเพราะคนตรงหน้าขนาดไหน จำได้ดีว่าเขาทำร้ายจิตใจเธอไว้แบบใด..ห้าปีก่อนของพินอิน"ผู้หญิงคนนั้นใครวะ สวยฉิบหาย" โก้ชี้มือไปที่หญิงสาวคนหนึ่งที่ดูเด่นมากกว่าทุกคนในกลุ่มนั้นอย่างสนอกสนใจ"นั่นเหรอ...แฟนกูเองแหละ" พันไมล์บอกกับเพื่อน ๆ อย่างภาคภูมิใจ เพราะว่ากว่าที่เขาจะได้ยืนอยู่ในสถานะนี้ข้าง ๆ ผู้หญิงคนนั้นแล้วเขาลงทั้งแรงกายแรงใจไปมากเชียว ทว่ามันก็สมกับการอดทนแล้วเมื่อเธอคือของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับเขา"อะไรวะ นี่มึ

ภาพของชายหนุ่มกับหญิงสาวที่กอดกันกลมติดอยู่ในสตอรี่ของโก้นักศึกษาแพทย์คนที่เป็นเพื่อนในมหาวิทยาลัยและเป็นคนที่พินอินจำได้ว่าพันไมล์ชอบไปดื่มกับคนนี้บ่อยที่สุด แม้จะเห็นเพียงแค่ด้านหลัง หากแต่มีหรือที่พินอินจะจำคนรักของตัวเองไม่ได้"ไปมึง เดี๋ยวกูพาไปเอง" ในตอนนั้นหญิงสาวไม่ได้มีความคิดอะไรในหัวเลย ทุกอย่างมันโล่งไปหมด เธอคิดแค่เพียงว่ายังไม่ได้บอกใครเลยเรื่องลูกในท้องของเธอ ทว่ารู้ตัวอีกทีก็ในตอนที่มายืนหน้าคลับที่ว่าแล้ว นั่นทำให้พินอินเริ่มลังเลขึ้นมาถึงเธอจะยังไม่อยากเข้าไปเพียงใดหากแต่อีกใจก็อยากจะรู้ว่าเธอสามารถรับเรื่องนี้และทำใจได้มากน้อยแค่ไหน เพราะที่ผ่านมานั้นเธอไม่เคยเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในที่ที่พันไมล์อยู่เพื่อเลี่ยงสถานการณ์แบบวันนี้ แต่สุดท้ายยังไงก็หนีมันไปไม่พ้นและเป็นอย่างที่คิด คนรักของเธอกำลังนัวอยู่กับผู้หญิงอื่นอย่างหน้าไม่อาย ทว่าเมื่อเธอเรียกชื่อเขาแล้วและได้เห็นใบหน้าผู้หญิงคนนั้นก็ตกใจยิ่งกว่า เพราะว่า...มันไม่ใช่คนเดียวกับที่เธอรู้มาตลอดน่ะสิ หรือที่จริงแล้วพันไมล์อาจกำลังพัวพันผู้หญิงหลายคนลับหลังเธอมาตั้งนานแล้วคนที่รับไม่ได้เริ่มโวยวายจนชายหนุ่มรู้สึกรำคา

ปัจจุบัน…"ปล่อยฉันกับน้องพอร์ชไปเถอะนะ" พินอินพูดกับชายหนุ่มที่จับมือเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เธอคิดว่าบางทีพันไมล์อาจแค่เพียงยึดติดกับเรื่องราวเมื่อก่อนแต่ตอนนี้มันต่างกันออกไปแล้ว พินอินไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นที่เอาแต่รอเขาได้ทั้งวันอีกต่อไป เธอมีลูกชายที่ต้องรับผิดชอบเลี้ยงดู ไม่ได้มีแค่ตัวคนเดียวเหมือนที่ผ่านมาส่วนพันไมล์เองเขาก็ไม่ใช่เด็กคนนั้นอีกแล้วเช่นกัน เขาโตขึ้นมาก มีงานที่บ้านต้องดูแลหลายอย่าง มีลูกน้องจำนวนหลายร้อยชีวิตต้องเลี้ยงดู และยังมีผู้หญิงคนนั้นที่ไม่รู้ว่าเขาปิดบังอะไรเธอไว้อีกหรือเปล่า..."พินอิน...ช่วยคิดดูอีกครั้งไม่ได้เหรอ ผมสัญญาว่าจะทำตามที่คุณบอกทุกอย่างเลยนะ วันนี้ผมมีครบทุกอย่างในชีวิตแล้ว พร้อมที่จะเลี้ยงดูคุณกับลูกของคุณให้สบายได้ อึก! อินอย่างทิ้งผมไปเลยนะ" คนตัวสูงคุกเข่าอ้อนวอนหญิงสาวที่กำลังเก็บข้าวของโดยไม่สนใจเลยว่าเสียงร้องไห้ของพอร์ชนั้นกำลังดังมากขนาดไหน ไม่รู้ว่าถ้าปล่อยอีกคนไปครั้งนี้เกรงว่าทั้งชีวิตก็คงไม่ได้คืนมาแล้ว"มันไม่มีประโยชน์หรอกคุณพันไมล์ ยังไงฉันก็ต้องไปอยู่ดี" หลังจากได้กลับมาเจอกันนั้น ยอมรับว่ามันได้เติมเต็มความรู้สึกทุกอย่างที

พอมาลองมองย้อนไปแล้ว ปัญหาใหญ่ในตอนนั้นเขาคิดว่ามันไม่มีทางแก้ได้ง่าย ๆ แต่ใครจะคิดว่าตอนนั้นที่แก้ไม่ได้เพราะว่ามันยังเด็กเกินไปจนไม่มีความสามรถมากพอเท่านั้นเอง เมื่อได้มามองปัญหาของวันวานในตอนที่เขาโตเป็นผู้ใหญ่จึงได้รู้ว่ามันก็แค่นี้เองไม่รู้ว่าถ้าหากเปลี่ยนเป็นอย่างเช่นตอนนี้ เขามีความกล้ามากพอจะบอกกับคนที่บ้านเขาไปตรง ๆ เรื่องราวทั้งหมดมันจะเป็นอย่างเช่นทุกวันนี้หรือเปล่าไม่ทันให้ชายหนุ่มทั้งสองได้จมอยู่กับความคิดได้นานเพราะว่ามีรถยนต์คันหนึ่งที่ดูคุ้นตามากแต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นของใครกำลังแล่นเข้ามาและจอดอยู่ที่หน้าบ้านของพินอิน"เฮ้ย! นั่นไงมาแล้ว" ในตอนที่ทั้งคู่กำลังระลึกความหลังกันอยู่ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง หญิงสาวลงจากรถยนต์มาพร้อมกับอาทิตย์และในอ้อมแขนมีเจ้าเด็กเล็กที่ตอนนี้ร่างกายไม่ได้อวบอ้วนเหมือนเมื่อก่อนอยู่ "ไหนลูกน้องมึงบอกว่าไม่ได้อยู่กับไอ้อาทิตย์ไงวะ""เดี๋ยวกูต้องสั่งสอนพวกมันหน่อยแล้ว" นั่นเพราะว่าเขาแอบคิดมากไปจนถึงในตอนที่หญิงสาวไม่ได้กลับมาที่บ้านหลังนี้ ไม่รู้ว่าตอนอยู่กับอาทิตย์จะเผลอตัวเผลอใจกับอาทิตย์ไปบ้างหรือเปล่า ยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจและว้าวุ่นเข้าไปทุกที