All Chapters of พ่ายรักภรรยาเดิมพัน: Chapter 21 - Chapter 30

"นี่ จะไปได้หรือยัง ไปยืนเกาะรั้วอยู่แบบนั้นทำไม มันน่ากลัวนะ" เสียงของคนบนรถที่เปิดกระจกลงมาเพื่อเรียกหญิงสาวที่กำลังทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ที่ประตูข้างของโรงเรียนอนุบาลเอกชนชื่อดัง ทว่านอกจากเธอจะไม่สนใจแล้วและไม่แม้แต่จะฟังที่เขาพูดเลยด้วยซ้ำ ไม่เข้าใจเลยก็ในเมื่อตอนจะออกมานั้นทั้งสองแม่ลูกคุยกันอย่างดีแล้วแท้ ๆคนลูกก็บอกคนแม่ว่าจะไปเรียนมีเพื่อนเยอะ ๆ จะไม่ร้องไห้งอแง คนแม่ก็บอกว่าจะมารับตอนเย็นพาไปกินไอติม ทว่าเมื่อลงจากรถเจ้าเด็กตัวปัญหานั่นก็เริ่มออกลาย เมื่อมือเล็กป้อม ๆ นั้นราวมีกาวตราช้างทาอยู่ พอร์ชไม่ยอมปล่อยคนเป็นแม่ให้กลับไปทำงานอย่างที่คุยกันไว้ได้ง่าย ๆ ไม่เพียงเท่านั้นยังปล่อยเสียงร้องลั่นออกมา คนแม่ก็คือใจอ่อนแล้วเตรียมจะพากลับขึ้นรถ จนคุณครูที่อยู่หน้าประตูมาช่วยจับสองแม่ลูกแยกกันนั่นแหละถึงสงบลงพันไมล์นั่งมองท่าทางของสองแม่ลูกอย่างอับอาย เขาไม่กล้าจะลงไปรั้งตัวคนแม่ให้ขึ้นรถเลยด้วยซ้ำเพราะทันทีที่ลูกเข้าโรงเรียนไปพินอินก็ไปยืนเกาะรั้วดูลูกอยู่ด้านข้างประตู ไม่เพียงเท่านั้นใบหน้าสวยหวานนั่นมันกำลังเตรียมปล่อยโฮออกมาอยู่รอมร่อ ไม่เข้าใจเลย ก็แค่ไปโรงเรียนแท้ ๆ มันทำไ

แกรก!"ไอ้เหี้ย!" พันไมล์เดินเข้ามาพร้อมกับเห็นฉากบาดตาบาดใจเขานั้นตัวชาวาบทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดมาก่อนเลยว่านานขนาดนี้แล้วพินอินก็ยังไม่เลิกทำนิสัยแบบนี้ ชายกลางคนล้มลงไปนอนกองที่พื้นพร้อมกับเนื้อตัวที่มีลายของรองเท้าแบรนด์ดังเบอร์ 45 ติดอยู่เด่นชัดทว่าดูเหมือนเพียงแค่นี้มันยังไม่สาแก่ใจ คนที่อารมณ์ร้อนไม่ฟังเหตุผลใด ๆ หันไปหาหญิงสาวแล้วฟาดมือไปที่ใบหน้าสวยเสียฉาดใหญ่เพียะ!"โอ๊ย!" พินอินลุกขึ้นมาพร้อมกับเอาเสื้อที่ตอนนี้ไม่มีแม้แต่กระดุมสักเม็ด เธอใช้ชายเสื้อทั้งสองข้างปิดหน้าอกหน้าใจและร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยแดง ก่อนที่จะมองไปยังคนที่กระทำรุนแรงกับเธออย่างไม่เข้าใจ"ทำไมยังไม่เลิกนิสัยร่าน ๆ แบบนี้ของเธออีกพินอิน ไม่สงสารลูกเธอบ้างเลยหรือยังไง" มือหนาชี้ใบหน้าสวยเลอะคราบน้ำตาอย่างเอาเรื่อง ตอนนี้เธอกำลังกุมที่ข้างแก้มไปด้วยเพราะรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา"นี่ พวกมึงเป็นใครวะ กล้าถีบกูได้ยังไง" ชายกลางคนที่ถูกฝ่าเท้ายันไปจนร่วงเตียงเอ่ยขึ้นมาเสียงกร่างหลังจากที่เขาตั้งสติได้ ไม่ว่ายังไงเขาจะต้องเอาเรื่องคนที่ทำเขาให้ถึงที่สุด"แล้วมึงมาอยู่ที่นี่มึงไม่รู้เหรอว่ากูเป็นใคร" พันไมล์หันไปเผชิญ

ก๊อก ๆ"มาแล้วเหรอ" เด็กน้อยที่เดินขึ้นมาพร้อมกับนมหนึ่งแก้วเหมือนทุก ๆ คืนทั้ง ๆ ที่เอามาแล้วคนที่ต้องดื่มจนหมดมันก็เป็นเจ้าตัวเสมอแต่ก็ไม่วายขึ้นมาหาพันไมล์ทุกวัน"ลุงพันไมล์ดื่มนมก่อนนอนนะครับ" นั่นไง เด็กนี่น่ารำคาญมากจริง ๆ นะ"เอามาสิ" เขาจิบเบา ๆ เล็กน้อยก่อนที่จะยื่นมันกลับไปให้เด็กน้อยดื่มต่อและพาเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง"พรุ่งนี้นายไปไหนไหม" ชายหนุ่มถามเจ้าตัวเล็กที่กำลังดื่มนมด้วยน้ำเสียงปกติ"น้องพอร์ชช่วยแม่อินทำงานบ้านครับ" เขาเองก็คุยกับพินอินเอาไว้แล้วว่างานบ้านทั้งหมดของที่นี่เธอจะเป็นคนดูแลเอง จะมีวันหยุดสองวันเสาร์อาทิตย์ถ้าไม่ได้ไปไหนก็ทำตัวตามสบายได้"งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นแต่เช้าหน่อยนะ เดี๋ยวฉันพาไปสนามแข่ง" ทว่าเด็กน้อยที่ฟังแล้วไม่ได้รู้สึกดีใจเลยสักนิด นั่นก็เพราะว่าเมื่อครั้งที่แล้วที่เขาไปนั้นยังสร้างปัญหาทิ้งเอาไว้เช่นนี้จะกล้าไปอีกครั้งได้ยังไง คนที่รอคำตอบอยู่ก็เหมือนกับจะสังเกตได้ "ทำไมล่ะ ไม่อยากไปแล้วเหรอ""น้องพอร์ชไม่อยากทำให้แม่อินเหนื่อย" นั่นแหละที่เขาบอกว่าเจ้าเด็กคนนี้รักแม่มาก ๆ มันเป็นจริงอย่างที่ว่า คิดแล้วก็อดสงสัยไม่ได้ว่าคนแบบไหนกันนะถึงไ

พินอินรู้อยู่แล้วว่าวิธีนี้จะดีต่อลูกชายมากที่สุด เพราะว่าการผ่าตัดปลูกถ่ายไขกระดูก แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่เธอยังไม่สามารถทำได้ เพราะมันมีค่าใช้จ่ายที่สูงมาก เงินเก็บของตัวเธอก็หมดไปกับค่ารักษาพยาบาลเล็ก ๆ น้อย ๆ อีกทั้งการเก็บเงินย่อมต้องใช้เวลา"ฉันจะออกเงินให้เธอเอง" ราวกับล่วงรู้ความคิด พันไมล์พูดขึ้นมาทำให้หญิงสาวมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่มีการฉายแววจะพูดเล่นเลยแม้แต่น้อย"คุณพูดจริงเหรอ" มือเรียวเล็กจับที่มือหนาของชายหนุ่มตรงหน้า ตอนนี้ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำสีใส เธอหวังเหลือเกินว่าสิ่งที่อีกคนพูดมันจะเป็นเรื่องจริง นี่คือโอกาสรอดเพียงหนึ่งเดียวของพอร์ชแล้ว"ฉันไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเงินแค่นี้หรอกเธอก็รู้ แต่ว่า...หลังจากนี้หวังว่ามีอะไรเธอต้องบอกกับฉันทุกเรื่อง" เขาไม่อยากพลาดเรื่องราวทุกอย่างที่สองแม่ลูกนี่ต้องเจออีกแล้ว ถึงแม้ว่าก่อนหน้านั้นตัวเขาเองจะไม่รู้ว่าต้องการอะไรจากพินอินกันแน่ แต่ในวันนี้เขารู้ตัวแล้วว่าความจริงก็ต้องการแค่ได้ผู้หญิงคนนี้กลับคืนมาเท่านั้นเอง เขาไม่อยากเห็นอีกคนมีน้ำตาแม้แต่น้อย และหวังว่าพวกเขาทั้งสองจะสามารถกลับมาเริ่มต้นใหม่ด้วยกันได้"ขอบคุณนะคะ"

"น้องพอร์ชเป็นยังไงบ้างลูก" พินอินเอ่ยถามคนที่นอนป่วยอยู่ในตอนที่เธอนั้นกำลังจะพลิกตัวของเด็กน้อยให้หงายขึ้นมา"น้องพอร์ชไม่เป็นอะไรครับ น้องพอร์ชอยากกลับบ้าน" ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่พอร์ชมองบ้านของพันไมล์เป็นบ้านของตัวเองมาตลอด นั่นก็เพราะว่าเขาได้รับความรักและการดูแลจากทั้งเจ้าของบ้านและบอดี้การ์ดในบ้านทั้งหมด มันช่างดูอบอุ่นมากกว่าตอนที่เขาอยู่กับคุณตาและลุงแทนเสียอีก"รอคุณหมอมาตรวจวันนี้ก็น่าจะกลับบ้านได้แล้วครับ" นั่นเพราะว่าถ้าไม่ได้รับการปลูกไขสันหลัง อาการของเด็กน้อยก็ถือว่าทรงตัวแล้วจึงไม่ต้องนอนที่โรงพยาบาลต่ออีก"จริงเหรอครับแม่อิน" เจ้าเด็กรีบเอ่ยเสียงใสด้วยความดีใจ"ครับ แล้วน้องพอร์ชก็จะได้กลับไปเรียนกับเพื่อนด้วย""เย่!" เด็กน้อยเสียงใสร้องดังลั่นห้องด้วยความดีใจ โดยมีพันไมล์เฝ้ามองดูอยู่ไม่ห่าง ตอนนี้เขารู้แล้วว่าความจริงต่อให้น้องพอร์ชเป็นลูกของผู้ชายคนไหน แต่ถ้าเขาลดอคติลงเขาเองก็พร้อมจะรักและดูแลเจ้าตัวได้ทุกอย่างเหมือนกำลังจะไปได้ดี กระทั่งแกรก!"ว่าไงครับน้องพอร์ช อาการดีขึ้นแล้วใช่หรือเปล่า" คุณหมอผู้รับเป็นเจ้าของไข้เดินเข้ามาในตอนที่ต้องตรวจคนไข้ทุก ๆ เช้าเห