All Chapters of พ่ายรักภรรยาเดิมพัน: Chapter 41 - Chapter 50

เสียงการแจ้งเตือนในการใช้บัตรเครดิตของเขานั้นมันดังขึ้นถี่ ๆ เสียจนเขากำลังคิดอยู่ว่าเผลอไปทำบัตรหายที่ไหนหรือเปล่า หากแต่นึกขึ้นได้ว่าเขาเคยให้บัตรพินอินไปหนึ่งใบก็รีบกดเข้าไปดูรายการทันที"อยู่ที่นี่เหรอ" เขาเห็นว่าสินค้าที่ซื้อเป็นเพียงของใช้ของเด็ก เสื้อผ้าและของเล่นเด็กก็รู้ได้ในทันที เขามองหารอบ ๆ ตัวก็เห็นว่าวันนี้คนดูเยอะมากเป็นพิเศษ ในเมื่ออีกคนจงใจใช้เงินในบัตรเขาแบบนี้เขาก็ย่อมต้องคว้ามันไว้"มีอะไรหรือเปล่าคะ" หญิงสาวถามอีกคนขึ้นมาเพราะว่าตอนนี้พันไมล์เอาแต่จ้องมองไปรอบ ๆ ตัวไม่มีท่าทางสนใจเธอเหมือนกับเมื่อไม่กี่นาทีก่อน มันทำให้เธอนั้นรู้สึกไม่ค่อยจะดีขึ้นมานิดหน่อย"พอดีพี่มีธุระต่อน่ะ ยังไงเดี๋ยวพี่ติดต่อไปนะพิมพ์ พี่ขอตัวก่อน" ชายหนุ่มพูดเพียงห้วน ๆ เท่านั้นและรีบเดินออกไปไม่รอให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามได้พูดหรือถามอะไรก่อนเลย วันนี้เธอรู้แล้วว่าพันไมล์ก็ยังคงเป็นพันไมล์คนที่ไม่เคยสนใจเธอเหมือนเดินนั่นแหละ คิดแล้วก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมา"คอยดูเถอะ พี่ไม่รอดมือฉันไปได้ง่าย ๆ หรอก" ใช่ ความจริงแล้วเธอก็ชอบในรูปร่างหน้าตาของพันไมล์มาตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน ตอนนั้นเธอไม่

หญิงสาวปล่อยให้อีกคนดีใจจนพอก่อนแล้วจึงค่อยคุยเรื่องจริงจัง เพราะตอนนี้สภาพของเขานั้นมันน่าอารมณ์เสียมากจริง ๆ จะเอาความเป็นงานเป็นการไม่ได้หรอก หงุดหงิดเหลือเกิน ตกลงว่าจะยอมช่วยหรือเปล่าเธอก็ยังไม่แน่ใจเลย คนอย่างพันไมล์ในตอนนี้เกรงว่าถ้าไม่ได้ผลประโยชน์ไม่มีข้อแม้เขาคงไม่ทำเป็นแน่ ไม่รู้ว่าพอได้สติแล้วจะเอาเรื่องนี้มาต่อรองกับเธอยังไง"เย่! น้องพอร์ชเป็นลูกแท้ ๆ ของกู มึงรู้หรือยังไอ้ไป๋""หาาา อะไรนะ"อือ คงจะบ้าไปกันใหญ่แล้ว หญิงสาวเลือกจะเดินกลับเข้ามาข้างในห้องทำงานของชายหนุ่ม"พินอินรอผมด้วย" เขาเห็นว่าอีกคนเดินหนีไปก็ได้เดินตามมาติด ๆ ทว่าจังหวะนั้นก็ทำให้เขาเริ่มได้สติขึ้นมาบ้างแล้ว และความสงสัยพร้อมคำถามมากมายแล่นเข้ามาในหัวไม่มีหยุด ไม่รู้ว่าแท้จริงเรื่องนี้มันเป็นมายังไงกันแน่ "ถ้าผมเป็นพ่อของเขา แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกผมล่ะ ทำไมถึงหนีผมไปแบบนั้น"นี่เป็นคำถามที่พินอินไม่เข้าใจมาก ๆ เขาถามราวกับลืมไปแล้วว่าวันนั้นมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างกันแน่"ถามไม่คิด" นึกโกรธย้อนหลังขึ้นมาก็อยากจะเอาคืนอีกคนเสียให้เข็ด"เอ้า นี่ผมอยากรู้จริง ๆ นะว่าทำไมคุณไม่บอกแล้วยังหนีไปอีก ถ้าคุณบอก

พันไมล์เข้าไปตรวจสอบเนื้อเยื่อของตัวเองจนเรียบร้อยก่อนที่ผลมันจะออกมาว่าทั้งสองมีเนื้อเยื่อที่เข้ากันได้สามารถทำการปลูกถ่ายไขสันหลังตามคิวได้เลย เรื่องนี้นับเป็นข่าวดีของทั้งสอง แต่แล้วดูเหมือนว่าจะยังไม่หมดเคราะห์กรรมที่เข้ามาเพราะว่าหมื่นลี้พี่ชายของเขานั้นดันไปได้ข้อมูลบางอย่างมาพอดี การผ่าตัดจึงต้องจัดขึ้นให้เร็วกว่ากำหนด"ทำไมมันถึงเลื่อนเข้ามาใกล้ขนาดนี้ เวลากระชั้นมาก" โก้พูดในตอนที่เขากำลังเตรียมอุปกรณ์ต่าง ๆ เพื่อทำการผ่าตัดให้กับลูกชายของพันไมล์ ขณะที่ข้าง ๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งที่ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องการการผ่าตัดครั้งนี้แต่กลับเป็นผู้รอรับผลประโยชน์จากการผ่าตัดครั้งนี้กำลังช่วยเขาเตรียมของที่ต้องใช้ เพราะว่าการผ่าตัดจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าแล้ว"ไม่ต้องบ่นไปหรอกน่า รีบ ๆ ทำให้มันจบก็ดีเหมือนกัน แล้วอย่าพลาดนะเพราะว่านี่คือโอกาสเดียวของเราแล้ว" ถ้าพลาดครั้งนี้ไปเกรงว่าการระวังตัวของคนพวกนั้นจะมากขึ้นจนไม่มีใครสามารถเข้าไปก่อความวุ่นวายได้เลย หรือถ้าพลาดจนเผลอถูกจับได้ขึ้นมาแน่นอนว่าผลที่ตามมาล้วนยากคาดเดา"อืม" เมื่อทุกอย่างเตรียมเอาไว้จนพร้อมแล้ว โก้และพิมพ์ดาวค

"อึก! พินอินผมขอโทษนะครับ" ทันทีที่สองเท้าแตะที่พื้นบ้านชายหนุ่มเห็นร่างของหญิงสาวกำลังตากผ้าอยู่ ด้วยความรู้สึกผิดอัดอันตันใจมาทั้งหมดทำให้เขารีบวิ่งเข้าไปหาและกอดพร้อมกับพร่ำบอกคำว่าขอโทษไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง"เป็นอะไรของคุณเนี่ย อย่าเข้ามาใกล้ฉันอึดอัด" คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรก็เอ็ดอีกคนไปเสียงดังลั่น เพราะนอกจากจะไม่ได้มาช่วยงานแล้วยังมาทำให้เธอตากผ้าช้าไปอีก"พินอิน ผมรักคุณนะครับ ผมรักน้องพอร์ช ผมจะดูแลพวกคุณสองคนไม่ให้เจอเรื่องเหมือนเมื่อก่อนอีก""เป็นอะไรของคุณเนี่ย" ในเมื่อถามเท่าไหร่ก็ไม่ได้คำตอบเธอจึงเลือกไม่ตากผ้าต่อแล้วปล่อยให้อีกคนพูดในสิ่งที่อยากพูดต่อไป ทว่ายังไม่ทันจะได้คุยอะไรกันมากไปกว่านั้นเสียงของเด็กน้อยก็ดังขึ้นข้างบ้าน"พ่อไมล์มาแล้วเหรอ พ่อไมล์กอดแม่อินของน้องพอร์ชทำไม ปล่อยเลยนะ" น้ำตาใสที่เคยไหลอาบข้างแก้มเพราะว่ารู้สึกผิดกับคนรัก ตอนนี้มันก็ไหลต่อเนื่องหากแต่เหตุผลนั้นเปลี่ยนเป็นไม่เข้าใจลูกชายตัวเองเสียแล้ว ที่ผ่านมาเขาคิดว่าน้องพอร์ชเป็นพวกเดียวกับเขามาตลอด และเพิ่งเคยโดนลูกกีดกันเขากับแม่เป็นครั้งแรก"น้องพอร์ชลงมาทำไมลูก ขึ้นไปรอแม่ข้างบนเถอะครับ พร

"แม่อินครับ พ่อไมล์ครับ เมื่อไรน้องพอร์ชจะกลับบ้านได้ครับ" หลังจากวันที่ปลูกถ่ายสำเร็จแล้วเจ้าเด็กน้อยยังคงต้องอยู่รักษาตัวเพื่อพักฟื้นและดูอาการอีกประมาณหนึ่งเดือน ตอนนี้น้องพอร์ชเองก็เริ่มเบื่อมาก ๆ แล้ว เขาอยากออกไปวิ่งเล่นเหมือนกับที่เคยทำ อยากไปสนามแข่งรถกับคนเป็นพ่ออีกแต่ยังออกจากโรงพยาบาลไม่ได้"ใกล้แล้วลูก ตอนนี้อาการดีขึ้นแล้วน้องพอร์ชกินยาตรงเวลาแบบนี้คุณหมอชมว่าเก่งมาก ๆ เลยนะ อีกไม่นานก็กลับบ้านได้แล้ว""จริงเหรอ น้องพอร์ชกลับบ้านได้แล้วจริง ๆ เหรอครับ""จริงสิครับคนเก่ง แล้วอีกหน่อยน้องพอร์ชก็ไม่ต้องมาโรงพยาบาลแล้วนะ ดีไหม""เย่! น้องพอร์ชไม่ต้องมาโรงพยาบาลแล้ว น้องพอร์ชไปโรงเรียนได้ เย่!"บรรยากาศของห้องผู้ป่วยเป็นแบบนี้มาร่วมเดือนแล้ว ทุกครั้งที่น้องพอร์ชถามว่าเมื่อไรจะได้กลับพวกเขาก็ตอบแบบนี้เหมือนเดิมเสมอ อีกทั้งในแต่ละวันเจ้าเด็กน้อยก็ต้องรอแจกความสดใสให้ลุงป้าน้าอาอีกด้วย เพราะว่าญาติห้องนี้ยอมรับเลยว่าเยอะมากเป็นพิเศษเมื่อทุกอย่างดูจะเป็นไปตามปกติแล้วหญิงสาวหยิบเอารีโมตทีวีขึ้นมาแล้วกดเข้าไปหาอะไรดู ก่อนพบว่ามีการประกาศหาตัวของคุณหมอพิมพ์ดาวกับคุณหมอโก้ที่หายตัวไป