Lahat ng Kabanata ng พ่ายรักภรรยาเดิมพัน: Kabanata 1 - Kabanata 10

"อะ อิน..." คราแรกพันไมล์นั้นตกใจเป็นอย่างมากที่เห็นคนที่ควรนอนพักอยู่แต่กลับมาอยู่ตรงหน้าเขาได้ หนำซ้ำแล้วใบหน้าของเธอยังเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ซึ่งมันเป็นสิ่งที่พันไมล์ไม่อยากจะเห็นเพราะมันทำให้เขารู้สึกรำคาญอย่างที่สุด"คนนี้ใครเหรอคะ" เสียงของหญิงสาวที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นมาเรียกความสนใจของชายหนุ่ม"ก่อนจะนัวแฟนคนอื่นน่ะไม่สืบก่อนเหรอว่าเค้ามีเมียหรือยัง หรือนี่มันคือธาตุแท้ของดาวมหาลัยกันล่ะ" ประโยคยืดยาวนี้ทำให้หญิงสาวเป็นดาวมหาลัยนั้นรู้สึกหน้าชาขึ้นมาบ้างแล้ว ทว่ามันไม่ใช่เสียงของพินอินหากแต่เป็นเสียงของน้ำหวานผู้หญิงที่ยืนข้าง ๆ นั่นเอง"หยุดพูดก่อน มันไม่ใช่เรื่องของเธอน้ำหวาน" พันไมล์เอ่ยห้ามก่อนที่ผู้หญิงทั้งสองคนนั้นจะมีเรื่องกัน ถ้าว่ามันกลับทำให้พินอินรู้สึกเจ็บหัวใจขึ้นมามากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าคนรักเลือกจะปกป้องผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตาเธอ"ที่บอกว่าไม่ว่างไม่ชอบให้โทรตามเวลาออกมาเที่ยวจริง ๆ แล้วมันเป็นแบบนี้เองใช่ไหม ทำอย่างนี้ได้ยังไง นายทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง!!!" เสียงของหญิงสาวค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ จนเรียกความสนใจของคนแถวนั้น"นี่! พินอินเธอจะเสียงดังไปทำไมเนี่ย"

การแข่งขันที่กำลังจะเริ่มขึ้น ชายหนุ่มนั่งทำสมาธิอยู่ที่ห้องเตรียมตัวของตัวเอง ตอนนี้เขานั้นมีความคิดมากมายอยู่ในหัว นึกย้อนกลับไปถึงเรื่องเมื่อห้าปีก่อนก็นึกขึ้นมาได้ ทุกอย่างราวกับเกิดขึ้นเมื่อวาน เขานั้นได้ทำบางอย่างหล่นหายไป คิดไม่ถึงว่าตอนนี้สิ่งที่หายไปมันจะมาอยู่ตรงหน้าเขาแบบที่ไม่ทันได้ตั้งตัว"ห้าปีแล้วสินะพินอิน เธอเป็นยังไงบ้างนะ" เขาพูดทั้งที่ยังไม่ลืมตาขึ้นมา ก็เพราะว่าในหัวกำลังย้อนคิดไปถึงภาพรอยยิ้มที่หญิงสาวคนนั้นเคยมีให้กับเขา ไม่รู้ว่าหากเจอกันครั้งนี้เธอจะทำหน้ายังไง แล้วจะมีรอยยิ้มหวาน ๆ ที่แสนคิดถึงให้กันอีกหรือเปล่า"มึง เตรียมตัวลงสนามได้แล้ว ถึงเวลาแล้วนะ" ไป๋เปิดประตูออกมาบอกเพื่อนเขาให้ออกไปยังสนามด้านนอกได้แล้ว อีกคนไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเพียงแค่พยักหน้าเพื่อบอกว่ารับรู้ก็เท่านั้นบรรยากาศในสนามเป็นไปอย่างคึกคัก ตอนนี้ทุกคนดูจะให้ความสนใจกับผู้เข้าแข่งขันทั้งห้าคนเป็นอย่างมาก พันไมล์อยู่ในชุดแข่งขันสีแดงทั้งชุดและรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจของเขา ข้าง ๆ รถมีหมายเลย 78 ที่เป็นลักกี้นัมเบอร์ของเขาติดเอาไว้ด้วย ทว่าตัวเลขนี้ในเวลาเช่นนี้นั้นมันกลับทำให้พันไมล์รู้สึกไม่ค่อย

"พินอิน เธอจะไปไหน" พันไมล์วิ่งตามหญิงสาวเข้าไปด้านใน ทว่าความวุ่นวายในห้องฉุกเฉินนั้นก็มีไม่น้อยทำให้เขาตามอีกคนไปไม่ทัน ทว่าด้วยความสูงที่ได้เปรียบคนอื่น ๆ ทำให้สายตาคมจ้องมองเธอไปตลอด กระทั่งเห็นว่าไปหยุดยืนและคุยอยู่กับใครถึงได้โล่งใจ "ใครเป็นอะไรนะถึงได้ทำให้อินรีบร้อนมาโรงพยาบาลมากขนาดนี้"สองขาแข็งแกร่งค่อย ๆ เดินอย่างมั่นคงช้า ๆ ไปยังคนที่เขาวิ่งตามเมื่อครู่ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่สองคนตรงหน้า ทว่าบทสนทนาของพวกเธอนั้นทำให้เขาตกใจ"พอร์ชเป็นยังไงบ้าง" พินอินเอ่ยถามหญิงสาวอีกคนด้วยท่าทางร้อนรน"หมอบอกว่าพอร์ชตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว แต่ว่า...เรื่องผ่าตัดทำไมแกไม่บอกฉันล่ะ แกปิดบังฉันทำไม ลูกของแกก็เหมือนลูกของฉันนะ" น้ำหวานพูดออกมาเช่นนั้น ทว่าคนที่บังเอิญได้ยินก็หูดับไปแล้วไม่คิดมาก่อนเลยว่าการได้กลับมาเจอพินอินในตอนนี้จะมารู้ว่าเธอนั้นไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไป และไม่คิดว่าเธอถึงขั้นไม่รอเขาต่อไปอีกและเลือกเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนอื่นแบบนั้น"ฉันขอโทษนะ แต่ว่า...ฉันกับลูกไม่อยากทำให้แกลำบากไปด้วย" เธอทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ น้ำหวานเมื่อรู้แล้วว่าอาการลูกชายตัวเองไม่ได้หนักมาก ทว่าเรื่องผ่

"จริงเหรอคะคุณหมอ ฉันขอเข้าไปเยี่ยมได้ไหมคะ" เธอถามคุณหมอตรงหน้าอย่างสนิทสนม"ได้สิ ว่าแต่...นี่มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า" ชายกลางคนชุดกาวน์เอ่ยถามเพราะว่าเห็นคนมากมายกำลังล้อมหน้าหลังของหญิงสาวที่มีชีวิตลำบากมาก ๆ ด้วยความเป็นห่วง นึกย้อนกลับไปตั้งแต่ช่วงที่เธอมาฝากครรภ์ใหม่ ๆ จนกระทั่งคลอดและยังเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่นแล้วก็นึกสงสาร เพียงแต่ไม่รู้วันนี้ไปล่วงเกินใครเข้าถึงได้มาอยู่ในสถาณการณ์แบบนี้"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ น้ำหวานเราไปดูน้องพอร์ชกันเถอะ" พินอินพูดทั้งที่ไม่แสดงท่าทางจะสนใจพันไมล์และผู้ชายหลายคนตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ เธอเลือกจูงมือเพื่อนตัวเองแหวกวงล้อมไปเพื่อดูอาการของลูกชายในห้องข้างหน้า"เดี๋ยวสิ คิดว่าจะไปก็ไปได้หรือไงกัน" แต่อีกคนก็ยังไม่ยอม"ฉันหนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว ตอนนี้ฉันต้องการไปดูลูก...ถือว่าฉันขอนะ" หยดน้ำตาใสไหลที่ข้างแก้มพันไมล์มองแล้วก็รู้สึกไม่ดีเอามาก ๆ สุดท้ายทำอะไรไม่ถูก มือไม้อ่อนและปล่อยให้หญิงสาวทั้งสองเดินหายเข้าไปในห้องนั้น"แม่อินครับ" เสียงเด็กน้อยที่อายุเพียงแค่สี่ขวบกว่าเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นว่าผู้ที่เปิดประตูเข้ามาในห้องนั้นเป็นใคร เขาทำสีหน้าราวกับ

"คุณลุงครับ น้องพอร์ชขอบคุณนะครับ" เด็กน้อยเอ่ยขึ้นในตอนที่ชายหนุ่มผู้ใจดีเปิดการ์ตูนให้ตัวเองดูกำลังจากเดินจากไป"อืม" ทว่าเขาไม่ได้หันมาแต่ตอบกลับเบา ๆ ก็เท่านั้น ส่วนเด็กน้อยที่ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกว่าอยากจะเล่นกับคุณลุงคนนี้มากเหลือเกินก็ไม่อยากให้เขาเดินจากไปง่าย ๆ จึงได้พูดขึ้นมาอีกครั้ง"คุณลุงเป็นเจ้านายของแม่อินเหรอครับ คุณลุงหน้าตาเหมือนคุณพ่อของผมเลย" ผลที่ออกมามันกลับตรงกันข้ามกับสิ่งที่เด็กน้อยคิดเลย นอกจากเขาจะไม่ได้รับรอยยิ้มของคุณลุงที่ว่าแล้ว อีกคนยังหันกลับมาก่อนดุเขาด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัวเหมือนตอนที่อยู่บนรถไม่มีผิด"ฉันเนี่ยนะจะหน้าตาเหมือนไอ้ขี้ยานั่น ประสาท!!!" แต่แล้วการที่หันมาดุเจ้าเด็กไม่รู้ความนั่นกลับทำให้พันไมล์ได้มองเห็นหน้าของเด็กน้อยชัดเจนขึ้น เพราะว่าก่อนหน้าเขาใช้เพียงหางตามองอีกคนมาตลอดเนื่องจากไม่อยากจะมองนั่นแหละหากแต่ครั้งนี้เมื่อได้เห็นเต็มสองตาก็แอบคิดเลยว่าหน้าไม่ได้เหมือนแม่สักนิด ไม่รู้ว่าได้พ่อมาเยอะมามากขนาดไหน ใบหน้าที่น่าเกลียดน่าชังนั่นมันดูคุ้นหูคุ้นตาไปหมดอย่างบอกไม่ถูก แต่พอคิดมาได้ว่าน่าจะเหมือนแทน เขาก็อารมณ์เสียจนไม่อยากจะมองแล้ว