All Chapters of จ้างรักมาเฟียร้อยเล่ห์[NC25+]: Chapter 1 - Chapter 10

บรืนนนนนนน~~ บรืนนนนนนน~~~เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตคันหรูสีดำทมิฬ ดังสนั่นแล่นมาแต่ไกล! ก่อนตัวรถจะถูกผู้เป็นเจ้าของบังคับพวงมาลัย หักเลี้ยวเปลี่ยนทิศทางอย่างกระชั้นชิด พร้อมๆกับปล่อยคันเร่งให้ตัวรถสปอร์ตสมรรถนะยอดเยี่ยมที่มีเพียงสิบคันบนโลกใบนี้ แล่นผ่านประตูขนาดใหญ่ของคฤหาสน์สไตล์โรมันเก่าแก่ ที่ผสมผสานเข้ากับความเป็นโมเดิร์นในปัจจุบันได้อย่างลงตัว ซึ่งคฤหาสน์โอ่อ่าใหญ่โตหลังนี้ ได้ตั้งตระหง่านอยู่บนเนื้อที่นับร้อยเอเคอร์ทางทิศตะวันตกของเมืองหลวง และที่สำคัญยังเป็นมรดกที่ตกทอดมาจากรุ่นสู่รุ่นของตระกูลมาเฟียเก่าแก่ ที่ทุกคนต่างให้ความยำเกรงในอำนาจ..!ทั้งด้านมืดและด้านสว่าง! กึกก!! ครืดดด!! ไม่นานบานประตูรถสปอร์ตคันหรู ก็ค่อยๆสไลด์ขึ้นราวกับพญาเหยี่ยวสยายปีก ก่อนขายาวราวกับนายแบบที่หลุดออกมาจากนิตยสาร จะตวัดลงจากตัวรถมายืนเต็มความสูงเกือบร้อยเก้าเซนติเมตร อยู่บนเทอเรสหินอ่อนหน้าคฤหาสน์ของตระกูลตัวเอง..ในรอบเกือบสามเดือน!“ยินดีต้อนรับกลับครับนาย” เสียงทุ้มต่ำติดขี้เล่นของหนึ่งในบอดี้การ์ดคนสนิท ที่ติดตามมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย กล่าวต้อนรับผู้เป็นนายออกไปด้วยใบหน้าสุดกวนเบื้องล่าง… ทำเอ

ห้องหนังสือประจำคฤหาสน์ตระกูล คราวน์พรึบพรับๆ! พรึบพรับๆ!“รวบรวมมาทั้งหมดแล้วค่ะคุณหญิงเอด้า”หนึ่งในสาวใช้ประจำตระกูลเอ่ยขึ้น หลังจากรวบรวมอัลบั้มรูปบุตรชายเพียงคนเดียวของท่านมาจนครบตามคำสั่ง“ขอบใจมากจ๊ะ” รอยยิ้มหวานของคุณหญิงแห่งตระกูลมาเฟียใหญ่ ปรากฏขึ้นทันทีที่เห็นอัลบั้มลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของเธอ วางเรียงรายเป็นตับอยู่บนโต๊ะกระจกใสกลางห้องอ่านหนังสือประจำคฤหาสน์ ก่อนแม่บ้านที่อยู่ข้างกายมานมนาน จะรีบยื่นกล่องบรรจุแว่นสายตาประจำตัวส่งให้คุณหญิงเอด้าราวกับรู้ใจ เธอส่งยิ้มให้แม่บ้านคนสนิทก่อนจะรับมาสวมบนใบหน้า แล้วเอื้อมมือไปหยิบเอาอัลบั้มรูปอเล็กซิส ตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาบนโลกใบนี้มาเปิดดูอย่างมีความสุข“จิ้มลิ้มมากเลยนะคะคุณแอรอน~~ ด้าไม่คิดว่าอเล็กซิสของเราในตอนนี้จะเป็นเด็กชายจ้ำม่ำในรูปค่ะ อิๆ~”เสียงปลื้มปริ่มของมารดาเด็กชายจ้ำม่ำภายในรูปเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พลางสะกิดแขนล่ำของสามีที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ ให้หันมาสนใจรูปเด็กชายจ้ำม่ำที่กำลังยืนกอดขวดนมแนบอกแน่น พลางขมวดคิ้วเป็นปมยุ่ง ราวกับไม่สบอารมณ์ที่ถูกมารดาอย่างเธอแอบถ่ายรูป “อิๆ~”แค่ย้อนกลับไปนึกถ

กริ้ก~ กริ้ก~ กริ้ก~เสียงน้ำแข็งกระทบเข้ากับขอบแก้ววอดก้า ดังขึ้นเป็นจังหวะที่ไพเราะเสนาะหู ความเงียบที่กระจายตัวอยู่รอบๆ พลันทำให้เสียงดังกล่าวดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้อง สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยว มองผ่านกระจกบานใหญ่สูงจรดเพดานออกไป เหม่อมองดูความวุ่นวายของทุกๆสรรพสิ่งเบื้องล่าง ที่ช่างแตกต่างจากโลกของเขาในตอนนี้โดยสิ้นเชิง! ความมืดในเวลานี้ไม่สามารถทำให้เขาหลับใหลได้ ชีวิตที่คิดว่าจะมีความสุข….กลับไม่ง่ายอย่างที่เขาคิด!!“บ้าฉิป!!” เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่านสบถขึ้น บ่งบอกถึงอารมณ์ในตอนนี้ที่ไม่ต่างจากจุดเดือดของไฟโลกันต์ รังสีจิตสังหารแผ่กระจายออกมารอบๆตัว เปลี่ยนบรรยากาศภายในห้อง ให้เย็นยะเยือกราวกับอยู่ในขั้วโลก แก้วในมือสากขาวโพลน!..ถูกบีบแน่นจนแทบแตกละเอียดคามือ! ดวงตาสีน้ำตาลอัลมอนด์ค่อยๆดำมืดลง!..เมื่อคำพูดของมารดาบังเกิดเกล้า! ดังก้องขึ้นมาในหูอีกครั้ง!!‘แต่งงานและมีหลานให้ฉันซะอเล็กซิส!!’พรึบบบบบ!!!!อเล็กซิสทอดถอดหายใจออกมานับพันครั้งเพราะทันทีที่เขาก้าวขาลงมาจากเครื่องบินในเช้าวันนี้ สารจากมารดาบังเกิดเกล้าก็ร่อนส่งมาถึงมือของเขาอย่างรวดเร็ว! จากที่หวังจะรีบ

ประเทศไทยห้องเช่าขนาดเล็กเท่าหนูดิ้นตาย คือที่ซุกหัวนอนของหญิงสาวร่างอรชรผิวพรรณผุดผ่องกระจ่างใส ซึ่งดูตรงกันข้ามกับสภาพแวดล้อมที่เธออาศัยอยู่ในตอนนี้โดยสิ้นเชิง ราวกับนางฟ้าที่พัดตกลงมาจากสรวงสรรค์!พรึบๆๆ!!!มือเล็กขีดๆเขียนๆรายได้ของคืนก่อนลงบนสมุดจดบันทึก ที่เธอทำขึ้นมาเองกับมือด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ที่ประดับประดาอยู่บนใบหน้าหวานของหญิงสาวร่างอรชร หลังมองดูจำนวนเงินที่เก็บสะสมมานานนับหนึ่งเดือน ซึ่งเหตุผลสำคัญที่เธอจากบ้านเด็กกำพร้าที่เติบโตมายี่สิบกว่าปี ก็เพื่อออกมาหารายได้กลับไปช่วยซิสเตอร์ดูแลน้องๆ นับยี่สิบชีวิตที่ยังคงช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ซึ่งเงินทุกบาททุกสตางค์ที่เหลือจากค่าเช่าห้องและค่ากินประทังชีพ จะถูกหย่อนเก็บลงไปในกระปุกออมสินหมูหน้าตามอมแมม และส่งกลับไปยังบ้านเด็กกำพร้า ปัทมนิภา หรือนามสกุลที่ซิสเตอร์หยิบยื่นให้กับเด็กๆทุกคนที่อยู่ในบ้านใช้ ซึ่งเธอก็เป็นเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ..ที่เป็นเพียงแค่เด็กกำพร้าที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่ข้างถนน จนกระทั่งได้มาพบกับซิสเตอร์…เธอถึงได้มีชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้!กึก!ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว..เด็กๆในบ้านปัทมนิภา เมื่อบรรลุนิติภาวะ ทุกคนสาม

“ยังครับพี่สาว~เหลือหนึ่งถุงสุดท้ายครับ ผมเดินขายมาทั้งวันแล้วแต่ก็ยังขายไม่ได้เลยครับ~ แล้วถ้าผมรีบกลับบ้านไปทั้งอย่างนี้ ไม่พ้นคงถูกพ่อกับแม่ดุแน่ๆเลยครับพี่สาว~ เฮ้อออ~~”เสียงเด็กชายขายนมทอดถอนหายใจออกมาอย่างสิ้นหวัง ไม่ลืมชูนมหนึ่งถุงที่เหลืออยู่ในมือให้เมเปิ้ลดูประกอบไปด้วย ดวงตาที่เศร้าหมองเอ่อล้นเต็มไปด้วยม่านน้ำตา เป็นสิ่งยืนยันถึงความท้อแท้และสิ้นหวัง ของเด็กชายตัวน้อยได้เป็นอย่างดี นั้นจึงทำให้เมเปิ้ลต้องตัดสินใจ!..แบ่งเงินจากการขายบุหรี่ก่อนหน้านี้ ยื่นไปตรงหน้าของเด็กขายนมทันทีพรึบบ!!!!“อืม..งั้นพี่อุดหนุนนมถุงสุดท้ายนั้นก็แล้วกันจ๊ะ!.. หนึ่งร้อยบาทใช่ไหมเรา?”ทันทีที่เด็กชายขายนมได้ยินคำพูดของเธอ เจ้าตัวก็แหงนใบหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตา ที่แสดงออกถึงความปลาบปลื้มและดีใจสุดขีด! เจ้าตัวยิ้มกว้างโชว์ฟันหลอพร้อมทั้งพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะกุลีกุจอยื่นถุงนมมาแลกกับเงินในมือของเมเปิ้ลอย่างรวดเร็ว!“^.^ขอบคุณมากๆเลยครับพี่สาว~~” สองมือเล็กมอมแมมยกขึ้นไหว้แนบอกพร้อมกล่าวขอบคุณเธอจากหัวใจ เมเปิ้ลที่รับรู้ถึงความดีอกดีใจของเด็กชายขายนม..ก็พลอยมีความสุขไปด้วย “รีบกลับบ้านไปอาบน้ำนอนได้