All Chapters of จ้างรักมาเฟียร้อยเล่ห์: Chapter 41 - Chapter 50

“เธอ…เป็นเมียฉันไหม?” เสียงทุ้มแหบพล่าเอ่ยขึ้นหลังพ่นควันบุหรี่ขึ้นสู่เพดาน เหนือใบหน้าหล่อเหลาแบบฉบับสายเลือดตะวันตก ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลอัลมอนด์เข้ม!..เหลือบมองร่างเล็กที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยร่องรอยสีกุหลาบ! แม้เจ้าตัวจะพยายามใช้ผ้าห่มคลุมร่างกายไว้มากแค่ไหนก็ตาม แต่ก็ไม่อาจพ้นสายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวในตำนานของอเล็กซิสไปได้ ปลายลิ้นร้อนไล้เลียริมฝีปากสีไวน์ก่ำของตัวเองอย่างช้าๆ เมื่อจู่ๆความกระหายอยากที่พึ่งจะสงบลงไปก็หวนกลับมาเยือนร่างกายของเขาอีกครั้ง! ตัวตนกลางกายค่อยๆตื่นตัวขึ้นดุนดันเข้ากับเสื้อคลุมอาบน้ำ แผ่สยายอำนาจที่ยิ่งใหญ่จนผู้เป็นเจ้าของถึงกับต้องขบกัดฟันแน่น!พรึบบ!!!!“หาา!!!0.0!”คำพูดดังกล่าวของอเล็กซิสทำเอาเด็กสาวที่กำลังจะก้มลงไปเก็บเสื้อผ้าของตัวเอง ถึงกับล้มฟุบลงไปนั่งจุมปุ๊กอยู่บนพื้นพรมนุ่ม! สองมือเล็กกำชายผ้าห่มแน่นพร้อมกับกระพริบตาปริบๆ มองคนแปลกหน้าที่พึ่งจะผ่านสมรภูมิรักบนเตียงมาด้วยกันหมาดๆ! สติสัมปชัญญะที่ยังกลับมาไม่ครบถ้วน ถูกคำพูดของคนตรงหน้ากระแทกเข้าจนสมองขาวโพลน!“ฉันจะจ้างเธอเป็นเมียฉัน”เขากระแทกลมหายใจออกอย่างเบื่อหน่ายที่ต้องพูดอะไรซ้ำๆซากๆ ดวงตาคมกร

‘-_-..ก็กระดิกนิ้วเรียกเธอไง’อเล็กซิสเอ่ยขึ้นพร้อมกับเหลือบตามองยัยเด็กดักแด้ ที่ดูเหมือนจะอึ้งไปทันทีที่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดจบ ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตาเบิกกว้างแทบเท่าไข่ห่าน ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อที่เขารู้ดีว่ามันหวานละมุนมากแค่ไหน กำลังอ้าปากหวอจนน้ำลายพานจะไหลออกมาดื้อๆ! อเล็กซิสถึงกับส่ายศีรษะของตัวเองเบาๆ บ่งบอกถึงความเอือมระอาที่ต้องลดตัวลงมา.. ‘เจรจาธุรกิจกับยัยเด็กที่พึ่งจะลืมตาขึ้นมาบนโลก!’ และที่สำคัญยังไม่รู้ว่าเด็กสาวตรงหน้าจะทำงานนี้ได้สำเร็จ จนทำให้มารดาที่ฉลาดเป็นกรดของเขาเชื่อได้รึเปล่า แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นสัญชาตญาณของเขากลับบอกว่าเธอนั้น…จะไม่ทำให้เขาผิดหวัง!!อึกก!!“…!!”เมเปิ้ลพยายามฝืนกลืนก้อนสะอึกลงไปในลำคอ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายพลันหยุดเคลื่อนไหวไปชั่วขณะหนึ่ง เธอยืนนิ่งเสมือนหุ่นขี้ผึ้งที่วิญญาณหลุดออกจากร่าง ทั้งที่พยายามบอกกับตัวเองว่ากำลังฝันไปเท่านั้น!..แต่ความเจ็บร้าวที่แผ่กระจายไปทั่วสรรพางค์กายของเธอ! กลับตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายที่เธอกำลังเผชิญอยู่! ว่าเพียงชั่วข้ามคืนเท่านั้น!…ชีวิตของเธอที่วุ่นวายอยู่แล้วก็ยิ่งวุ่นวายมากขึ้นกว่าเดิมเป็นสิบเท่า! และท

เช้าวันต่อมาครืดดดด~~~ ครืดดดด~~~ ครืดดดด~~~เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าใกล้วัยเกษียณอายุที่วางอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นดังขึ้น ดึงสายตากลมโตแผ่ขนตางอนยาวราวกับตุ๊กตากระเบื้อง ให้ละออกจากแผงยาคุมฉุกเฉินที่เธอพึ่งจะหอบสังขารใกล้เดี้ยงไปซื้อมากิน! หลังมีสติและคิดทบทวนถึงผลที่จะตามมา!..หลังเผลอไปมีความสัมพันธ์ฉันท์ชายหญิงกับคนผู้นั้นมาทั้งคืน! ติ้ด!!“สวัสดีค่ะซิสเตอร์” เมเปิ้ลรีบปรับอารมณ์ของตัวเองให้เป็นปกติที่สุด ก่อนจะกรอกเสียงหวานลงไปในโทรศัพท์รุ่นปาหัวหมาของเธอทันที ที่กดรับสายของซิสเตอร์แห่งบ้านเด็กกำพร้า ปัทมนิภา ที่เธอนั้นเคารพรัก เพราะท่านเป็นคนแรกที่บังเอิญไปเจอเธอที่ถูกทิ้งไว้ข้างถนนท่ามกลางความมืด โดยมีสมบัติติดตัวเพียงหนึ่งเดียว!..นั้นก็คือผ้าอ้อมผืนน้อยพันร่างกายเอาไว้ หลังจากนั้นท่านก็พาเธอกลับมายังบ้านเด็กกำพร้า ปัทมนิภา เฝ้าฟูมฟักให้ความรักและเติมเต็มคำว่าความครอบครัวให้ จนเธอไม่มีความคิดที่จะออกไปตามหาครอบครัวที่ทิ้งเธอมา เพราะเข้าใจว่าพวกท่านคงไม่ต้องการให้เธออยู่ในชีวิต และเธอก็ไม่คิดจะเดินเข้าไปมีตัวตนให้ครอบครัวที่แท้จริงอีก ยอมปล่อยให้กาลเวลาทำให้เธอเลือนหายไป…อย่าง

ตึกๆๆๆปลายเท้าเล็กขยับเดินบนฟุตบาทข้างถนนในยามค่ำคืนที่ไม่เคยหลับใหล ซึ่งเป็นช่วงเวลาปกติที่ร่างบางจะต้องหิ้วตะกร้าประจำตัวของเธอ เดินเตร็ดเตร่ออกมาขายสินค้าอยู่บริเวณหน้าสถานบันเทิงชื่อดัง เพื่อหาเงินมาประทังชีพตัวเองและส่งกลับไปจุนเจือทางบ้านปัทมนิภาที่เธอเติบโตมา ใบหน้าหวานในเวลานี้ยังคงถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางจนหนาเตอะ นั้นเพราะเธอไม่ต้องการให้ใครได้เห็นใบหน้าที่แท้จริง!.. แต่ความตั้งใจทั้งหมดทั้งมวลของเธอก็ต้องมาพังทลายลง!..ในค่ำคืนวันมหาวิปโยคคืนนั้น! พรึบบ!!!!‘ให้ตายเถอะ!’ กระป๋องน้ำอัดลมเปล่าที่ตกอยู่ใกล้ๆถูกเมเปิ้ลใช้เป็นที่ระบายอารมณ์หงุดหงิดของตัวเอง โดยการตวัดขาเตะมันลงถังขยะอย่างแม่นยำ! พร้อมกับสบถคำหยาบอยู่ภายในใจเมื่อยิ่งคิดเธอก็ยิ่งเครียด! ไม่พอตอนนี้ยังมีเรื่องที่บ้านเด็กกำพร้าปัทมนิภาวนลูบเข้ามาซ้ำเติมเธออีก! ทำเอาชีวิตที่วุ่นวายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว…ตอนนี้ยิ่งมองไม่เห็นทางออก!“แค่กๆๆๆ..อ่า..ให้ตายสิ!..ไม่สบายจนได้!” เสียงไอค่อกแค่กดังขึ้นทำเมเปิ้ลต้องหยุดเดินกะทันหัน ก่อนจะหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าขึ้นมาซับน้ำมูกของตัวเองเอาไว้ พร้อมกับแหงนใบหน้าขึ้นสู่ท้อ

บรืนนนนนนน~~~ บรืนนนนนนน~~~มือเล็กทั้งสองข้างกกกอดสินค้าทำเงินของตัวเองเอาไว้แน่น เพราะทันทีที่เธอขึ้นมานั่งจุมปุ๊กอยู่บนรถคันหรู! คนข้างๆก็ไม่รอช้าที่จะเหยียบคันเร่ง! กระชากตัวรถทะยานไปเบื้องหน้าไม่ต่างจากซ้อมทัวร์นรก! เหงื่อเม็ดเล็กๆผุดขึ้นตามขมับบางของเมเปิ้ลราวกับดอกเห็ด! เมื่อเธอเหลือบไปเห็นไมล์วัดความเร็วที่ปรากฏอยู่แถวๆพวงมาลัยรถ! ทำเอาเมเปิ้ลถึงกับคิดหนัก!…ที่ตัวเองเผลอตัดสินใจก้าวขาขึ้นมาบนรถเขาทันที!!“0..0!ระ..เราจะไปไหนกันคะ?” เสียงหวานละล่ำละลักพูดออกไปแทบไม่เป็นภาษา ใบหน้าของเธอซีดลงเรื่อยๆเมื่ออเล็กซิสไม่ยอมปริปากพูดตั้งแต่สั่งให้เธอขึ้นรถ! เอาแต่โชว์ลีลาบังคับพวงมาลัยด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขา และไม่สนด้วยว่าจะทำเธอเกือบหัวใจวายตายหลายๆครั้ง! ในเวลานี้ชีวิตของเธอเหมือนถูกแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งชีวิต!..ที่มีเขาเป็นคนกำหนด..ว่าจะให้อยู่หรือตาย! ‘เธอต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ! ถึงยอมตกลงรับทำงานเป็นเมียเขาชั่วคราวของเขา! บรืนนนนนนน~~~“0.0!!คะ..คุณอเล็ก..” ในเมื่อเขายังคงเงียบราวกับไม่ได้ยินเสียงของเธอ เมเปิ้ลจึงรวบรวมความกล้าของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะขยับศีรษะทุยเล็กเข้าไปใกล