All Chapters of เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ: Chapter 21 - Chapter 30

“สองสามีภรรยาคู่นี้อย่างไรกัน คนหนึ่งหน้าบึ้งตึง คนหนึ่งหน้าหงอยไม่ต่างกับลูกสุนัขถูกทิ้ง” ไป๋เหลียนอันกระซิบกระซาบกับบ่าวรับใช้คนสนิท ตั้งแต่วันที่ทำพิธีกราบไหว้บรรพชน ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ดูตึงเครียดขึ้นไปอีก“นั่นสิเจ้าคะ ได้ฟังคำทำนายนั้น บ่าวนึกว่าฮูหยินน้อยจะพอใจเสียอีก”“ข้าก็คิดเช่นนั้น” ฮูหยินเฒ่านั่งมองหลานทั้งสอง วันนี้นางชวนทั้งคู่มานั่งเล่นรับลม หลังทานมื้อเย็นด้วยกัน อย่างน้อยก็ช่วยเพิ่มบรรยากาศความเป็นครอบครัว ที่ไหนได้บรรยากาศกลับคุกรุ่นเสียหยิ่งกว่าเดิม“อาหยวน เจ้านี่เก่งแต่เรื่องบ้านเมือง เรื่องรบราฆ่าฟัน แต่เรื่องในเรือนไม่ได้ความเลยสักนิด ดูที ทำเยียนเอ๋อร์โกรธด้วยเรื่องใดอีกเล่า”“ท่านย่า ข้าไม่ได้เป็นอันใดเจ้าค่ะ คงเพราะช่วงนี้เจ้าเด็กน้อยดื้อซน ข้าจึงไม่ค่อยอยากอาหาร พานทำให้เหนื่อยง่าย หงุดหงิดบ่อยขึ้น” จางหยู่เยียนมิอยากให้ท่านย่ารับรู้เรื่องไม่เป็นเรื่อง เลยต้องเอ่ยปัดไป“เป็นข้าไม่ดีเองขอรับท่านย่า”“ย่อมเป็นเจ้าที่ไม่ดี อาหยวน ฮูหยินเจ้ากำลังท้อง อย่าขัดใจนางนักเลย”“ข้าไม่ขัดขอรับ” นัยน์ตาหมองมองไปยังหยู่เยียนเศร้าๆ นี่ขนาดท่านย่าอยู่ด้วย จางหยู่เยียนย

“เขาเอ่ยว่ารัก แม้จะไม่รู้ว่าจริงหรือหลอก เจ้าก็ยังได้รับมัน ข้ามิเคยได้รับสิ่งนั้นเสียด้วยซ้ำ” แววตามารดาแผ่นดินว่างเปล่า จนหยู่เยียนต้องขยับเข้าไปกอดผู้เป็นดั่งพี่สาว นางรู้ดีทีเดียวว่าฮองเฮาเจ็บปวดเพียงใดที่ไม่เคยได้รับความรักจากฝ่าบาท ที่ผ่านมามีเพียงคำว่าหน้าที่เท่านั้น“ฮองเฮา อย่าตรัสเช่นนั้นสิเพคะ”“เชื่อข้าเถิดเยียนเอ๋อร์ อย่าหยิบยื่นอำนาจในมือให้ผู้ใด เพราะหากไม่ได้รับความรักจากสามี อำนาจในฐานะฮูหยินเอกของเจ้าจะเป็นสิ่งเดียวที่เจ้ามี ใช้มันปกป้องตัวเจ้า ใช้มันปกป้องบุตรของเจ้า” ยืนในที่ต่างกันย่อมมีมุมมองต่างกัน สำหรับจางเฟยหลิงที่ไม่เคยได้รับความโปรดปรานจากสามีอำนาจคือสิ่งที่สำคัญที่สุดอย่างน้อยฝ่าบาทก็มิเคยขัดใจนางผู้เป็นฮองเฮา ทั้งยังให้เกียรตินางเหนือกว่าสนมทุกนาง กระทั่งสนมรักของพระองค์“...เพคะฮองเฮา หม่อมฉันจะจำคำสอนนี้ไว้”“ดีมาก อาเจินกลับมาพอดี เอาของเล่นมาเล่นกับน้องหรือ” ฮองเฮาจางหันไปพูดคุยกับโอรสที่ถือของเล่นเต็มสองมือวิ่งเข้าตำหนักมา บรรยากาศตึงเครียดจึงกลับมาสดใสขึ้นทันตาจางหยู่เยียนได้ยิ้มได้หัวเราะมากกว่าที่ผ่านมา เรื่องที่ฮองเฮาตรัสนางจะนำกลับไปคิด แต่จ

เสียงดนตรีบรรเลงคลอกับเสียงพูดคุยของเหล่าสตรี ที่ถูกเชื้อเชิญมาร่วมดื่มชากับเหล่าเชื้อพระวงศ์ฝ่ายหญิงเป็นธรรมเนียมปฏิบัติกันมานาน ในทุกๆ สองเดือน ฮองเฮาจะจัดงานเลี้ยงน้ำชานอกเขตพระราชฐาน เชื้อเชิญเหล่าฮูหยินของขุนนางมาพูดคุยไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ ถือเป็นการเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างเชื้อพระวงศ์กับขุนนางให้แน่นแฟ้นขึ้นครั้งนี้ก็เช่นกัน งานเลี้ยงน้ำชาจัดขึ้นที่อุทยานหลวงนอกเขตพระราชวัง ที่นี่เป็นราวกับสถานที่พักผ่อนของเหล่าราชวงศ์ มีเรือนพักรับรอง มีสระบัว สวนดอกไม้ที่จัดตกแต่งงดงามตามช่วงฤดูกาล“อาภรณ์ที่ฮูหยินเจียงใส่มาในวันนี้งามยิ่งนัก ตัดจากร้านใดหรือ” จางฮองเฮาตรัสถามหลังจากงานเลี้ยงเริ่มขึ้นสักพัก พระนางรู้สึกสะดุดตากับฝีปักเย็บที่ประณีตนั้นเหลือเกิน“เป็นช่างตัดเย็บจากต่างเมืองเพคะฮองเฮา นานครั้งนางจะเดินทางมาเมืองหลวง ดูเหมือนว่าครั้งนี้เป็นสกุลเกาที่ติดต่อนางไป ช่างผู้นั้นเข้ามาเมืองหลวงเพื่อตัดชุดแต่งงานให้คุณหนูเกาโดยเฉพาะ” เรื่องที่พูดคุยในงานเลี้ยงล้วนเป็นเรื่องของสตรี กระนั้นก็แฝงไปด้วยการเมืองขุนนางมีการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายอย่างไร ฮูหยินและคุณหนูสกุลเหล่านั้นย่อมแบ่งฝักแบ่งฝ่ายเช

“ฮูหยินเจ้าคะ คุณหนูเกาเดินมาทางนี้เจ้าค่ะ” เสียงลี่จูเรียกสติของหยู่เยียนให้หันไปมองคนที่กำลังเดินเข้ามา“พี่หญิง อยู่ในงานมิได้ทักทายท่าน ต้องขออภัยด้วย”“มิเป็นไร แต่คุณหนูเกาเอ่ยเรียกข้าว่าฮูหยินเว่ยเถิด ข้ามีพี่น้องร่วมสายเลือดหลายคน ประเดี๋ยวคนจะเข้าใจผิดว่าคุณหนูเกาก็มีบิดาคนเดียวกันกับข้า” น้ำเสียงราบเรียบค่อนไปทางห่วงใย ทว่าความหมายนั้นมิได้เป็นไปในทางที่ดีนัก“อึก ฮูหยินเอ่ยหนักเกินไปกระมัง!”“ขออภัยด้วย คุณหนูมีจุดประสงค์ใดก็ว่ามาเถิด อย่าได้เสียเวลาเลย”“หากฮูหยินเอ่ยตามตรงเช่นนี้ ข้าจะขอสั่งสอนท่านตามตรง สามเชื่อฟัง สี่คุณธรรม ฮูหยินคงมิได้ลืมกระมัง การแต่งฮูหยินรองหรืออนุ ล้วนแล้วแต่เป็นความพึงใจของสามี ฮูหยินมิอาจก้าวล่วงได้” เกาซูเหวินยังคงเชื่อเช่นเดิม ว่าเหตุผลที่สกุลเว่ยไม่ส่งแม่สื่อมาทาบทามนางเสียที เป็นเพราะสตรีตรงหน้าและบุตรในครรภ์ของนาง“หึ เมื่อครู่คุณหนูมิได้ฟังที่ข้าพูดหรือ ว่าเป็นเพราะท่านพี่ขัดขวาง”“เจ้าจะให้ข้าเชื่อหรือ ก่อนหน้าพี่เฉิงหยวนมีท่าทีชอบพอกับข้าอยู่ก่อนแล้ว”“แต่นั้นมันก่อนที่จะแต่งข้าเข้าจวนมิใช่หรือ นานมาแล้วกระมัง ลูกข้าจะครบเจ็ดเดือนอยู่แล

หลังจากส่งขบวนเสด็จฮองเฮาและเหล่าสนมกลับเข้าวัง จางหยู่เยียนก็ตัดสินใจกลับเรือน เพราะต้องการเปิดใจพูดคุยกับสามีให้รู้เรื่อง จะได้รู้เสียทีว่านางควรปฏิบัติตัวอย่างไรต่อจากนี้ฟังจากที่อีกฝ่ายปฏิเสธเกาซูเหวิน ก็ดูจริงจังไม่น้อย แม้ในใจนางจะระแวงกับพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของชายหนุ่มอยู่บ้าง แต่ในเมื่อนางตัดสินใจว่าจะอยู่ที่นี่ในฐานะฮูหยินเอกของสกุล ย่อมต้องพูดคุยกันให้ชัดเจน“เอ่อ เจ้าหิวหรือไม่ พี่จะให้ลี่จูไปสั่งแม่ครัวให้ตั้งสำรับเย็นเลย” เว่ยเฉิงหยวนเดินตามฮูหยินมายังเรือนของนาง ด้วยท่าทีนิ่งเงียบตลอดทั้งทางทำเอาองครักษ์หนุ่มแอบหวั่นอยู่ในใจ“ยังเจ้าค่ะ ลี่จูไปพักเถิด ปิดประตูให้ข้าด้วย”“เจ้าค่ะฮูหยิน”“อึก” องครักษ์หนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคอ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปมพยายามนึกว่าตนเองทำสิ่งใดผิดไปหรือไม่“ท่านนั่งลงก่อนเถิด ข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับท่านให้ชัดเจน” ร่างอวบเดินไปนั่งเก้าอี้ไม้หรูหรา พลางรินชาให้ผู้เป็นสามี ขณะที่ในหัวยังคงได้ยินเสียงคำแนะนำของผู้เป็นดั่งพี่สาววนเวียนอยู่ซ้ำๆ แล้วยังมีคำชี้แนะจากหวงกุ้ยเฟยอีกทั้งสองแม้จะพูดด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน แต่จุดประสงค์คล้ายคลึงกันคื