Lahat ng Kabanata ng เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ: Kabanata 41 - Kabanata 50

หลังจากนั้นไม่นานสกุลเกาก็จัดการส่งตัวม่านม่านให้กับทางการสอบสวน อ้างว่านางจงใจใส่ร้ายคุณหนูเกาให้เสื่อมเสีย สร้างความบาดหมางระหว่างสองตระกูลกระนั้นก็มีชาวบ้านเพียงบางส่วนเท่านั้นที่เชื่อคำลวง บัดนี้ในสายตาของคนในเมืองหลวง สกุลเกากลายเป็นผู้ร้ายไปเสียแล้ว และยิ่งมารู้ข่าวว่าสตรีนามม่านม่านตายในคุกหลวง ก็ยิ่งคิดเห็นไปในทางเดียวกันว่าสกุลเกาสังหารคนปิดปากความวุ่นวายภายนอกแลดูมิได้ผ่านเข้ามาในเขตประตูจวนสกุลเว่ย ฮูหยินของเรือนยังคงพาท้องกลมเดินชมดอกไม้ในสวนหลังจากที่แวะไปทานมื้อเที่ยงกับย่าสามีมาหลังจากที่ม่านม่านถูกเฉิงหยวนส่งกลับไปที่สกุลเกา จางหยู่เยียนก็เบาใจขึ้นมาก ยามนี้ในจวนมีแต่คนที่ไว้ใจได้ อย่างน้อยนางและลูกย่อมต้องปลอดภัย“ฮูหยินกลับเรือนดีหรือไม่เจ้าคะ ช่วงนี้คุณหนูในครรภ์โตขึ้นมาก หากเดินเยอะจะปวดเท้าเอาได้” สาวใช้คนสนิทอย่างลี่จูกังวลว่านายสาวจะลำบากเป็นที่สุด“จะห่วงไปไยลี่จู ฮูหยินมีนายท่านคอยนวดเท้าให้ทุกคืน” อี้ถานว่าเช่นนั้นก็พากันหัวเราะคิกคัก ซ้ำยั้งยิ้มล้อฮูหยินของเรือนเสียจนหน้าแดง“พวกเจ้าอย่าเอาไปพูดที่ใดเล่า เรื่องเช่นนี้เล่าไปมีแต่จะส่งผลเสียต่อท่านองครักษ์”

“เหตุใดข้าต้องเข้าร่วมด้วยหรือเจ้าคะ” สตรีท้องโตในชุดสีฟ้าตัดขาว ปักด้วยดิ้นสีเงิน สะท้อนแสงแดดเป็นเงาวิบวับ เรียกสายตาให้คนในงานหันมามองคู่สามีภรรยา ที่นานทีจะมีภาพนี้ให้เห็นก่อนหน้าได้ข่าวว่าท่านองครักษ์ไม่ค่อยพึงใจในฮูหยินคนนี้สักเท่าใด แต่ไฉนเลยภาพที่เห็นตรงหน้ากลับตรงกันข้าม ก็อย่างว่าสามีภรรยานอนคุยกันย่อมต้องผูกพันมากกว่าอดีตคนรักอย่างคุณหนูเกา“ค่อยๆ นั่ง เรื่องเข้าร่วมงานฝ่าบาทก็แจ้งทางคณะทูตไปแล้ว ว่าเจ้าตั้งครรภ์คงมามิได้ แต่ทางนั้นยืนยันว่าอย่างไรก็อยากให้เจ้าเข้าร่วม” เว่ยเฉิงหยวนเองก็ไม่วางใจ คราก่อนนั้นคนรักของเขาถวายผ้าปัก งดงามถูกใจเหนือหัวแคว้นเฉวียน ไม่รู้ว่าครานี้จะมีเรื่องอันใดอีกหรือไม่“...”“อย่ากังวลไปเลย คงมิใช่เรื่องไม่ดี มีพี่อยู่อย่างไรก็ไม่ให้เจ้าตกอยู่ในอันตรายแน่” เป็นครั้งแรกที่หยู่เยียนยื่นมือไปจับมือหนาเอาไว้ ในใจนึกหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย การเป็นจุดสนใจมิใช่เรื่องที่ดีนัก ในภาวการณ์เช่นนี้หยู่เยียนอยากหลบอยู่ในเงามืดมากกว่าเสียงบรรเลงดนตรีต้อนรับเหล่าคณะราชทูตดังขึ้นพร้อมกับขบวนเดินทาง สองแคว้นมีความสัมพันธ์อันดีกันมาตลอด แต่ไม่คิดว่าครั้งนี้ฝ่าบาทแค

“อ่าว องครักษ์เว่ยมาหาเยียนเอ๋อร์หรือ นางพาอาเจินออกไปเดินเล่น อีกสักพักค่อยมารับนางเถิด” ฮองเฮาจางเงยหน้าจากหนังสือในมือ ใบหน้ายิ้มแย้มทักทายน้องเขย เมื่อครู่ได้ฟังจากหยู่เยียนแล้วว่าช่วงนี้บุรุษตรงหน้าดูแลนางดีมาก พระนางก็หวังจะให้เป็นเช่นนั้นตลอดไป“กระหม่อมมาพบฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ”“มีเรื่องใดหรือ...ฝ่าบาท” น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยเรียกสวามีที่พึ่งเดินเข้ามา เจ้าแผ่นดินตรัสสั่งให้นางกำนัลในห้องโถงออกไปจนหมด เหลือเพียงพระองค์ ฮองเฮา และเว่ยเฉิงหยวนเท่านั้นบรรยากาศในห้องโถงเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง จางเฟยหลิงบีบกระชับมือตนเองไว้แน่น พยายามเก็บสีหน้าให้เรียบเฉย ยืนมองบุรุษผู้เป็นที่รักว่าอีกฝ่ายต้องการจะตรัสสิ่งใดกันแน่“ฝ่าบาทไม่ได้เสด็จไปหาหวงกุ้ยเฟยหรือเพคะ”“นางกำนัลที่ชื่อเหลียนฉู่ เจ้ารู้จักหรือไม่” น้ำเสียงต่ำทำให้รู้ว่าเจ้าของพยายามข่มอารมณ์มากเพียงใด“เหลียนฉู่หรือ ไม่รู้จักเพคะ”“หยุดโกหกเสียที! นางกำนัลเหลียนฉู่ คนที่พบศพของอาฉีคนแรก” มือใหญ่ตบลงบนโต๊ะจนเสียงดังก้อง“หม่อมฉันไม่รู้จักจริงๆ เพคะ นางเป็นใครกัน แล้วเกี่ยวข้องอันใดกับหม่อมฉัน”“นางเป็นคนที่พบศพอดีตองค์รัชทายาท และนางก็เ

เรื่องราวการประชวรของมารดาแผ่นดินด้วยโรคร้าย จนถูกพาตัวไปรักษาที่เขาซีอันแพร่ไปทั่วทั้งแคว้น บัดนี้เหล่าประชาราษฎร์ต่างก็เศร้าโศกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ได้แต่ภาวนาต่อองค์เทพให้แคว้นต้งหนานกลับมามั่นคงมีหงส์เคียงบัลลังก์ ช่วยฝ่าบาทปกครองบ้านเมืองสืบไป“หึ ดูเหมือนสวรรค์จะเข้าข้างเรานะเจ้าคะท่านพ่อ”“ย่อมเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะกุ้ยเฟย” สองพ่อลูกสกุลเกามองกันด้วยใบหน้าชั่วร้าย ทันทีที่ได้ยินข่าวดีนี้ ใต้เท้าเกาก็เร่งเดินทางเข้าวังเพื่อพูดคุยกับบุตรสาว“เช่นนั้นเราจัดการองค์รัชทายาทเสียให้สิ้นซากแล้วป้ายความผิดให้หวงกุ้ยเฟยดีหรือไม่เจ้าคะ อย่างไรเสียเขาอยู่ในวังหลังแห่งนี้ย่อมขาดที่พึ่งพิง ฝ่าบาทคงให้หวงกุ้ยเฟยดูแลองค์รัชทายาทเป็นแน่” คำพูดชั่วร้ายจนไม่คิดว่าจะออกมาจากปากของสตรีหน้าหวาน“กุ้ยเฟยเย็นพระทัยไว้ก่อน ตอนนี้องค์รัชทายาทยังเด็กนัก ไม่จำเป็นต้องรีบ หากบุ่มบ่ามกระทำการตอนนี้คงไม่พ้นสายตาของเว่ยเฉิงหยวน เขาคงคิดเช่นกันว่าคนร้ายคงช่วงชิงโอกาสนี้จัดการองค์รัชทายาท”“เช่นนั้นเราจะปล่อยไปหรือเจ้าคะ” เกากุ้ยเฟยแทบทนรอวันที่โอรสของพระนางขึ้นรับตำแหน่งมิได้แล้ว“เวลานี้เราควรนิ่งให้มากที่ส

“แต่พี่ทำได้ พี่ทำได้ดีทั้งหน้าที่ของบิดา หน้าที่สามี และหน้าที่ขุนนาง” เว่ยเฉิงหยวนตะแคงซ้อนหลัง กระซิบบอกฮูหยินรักให้นางมั่นใจว่าเขาจะทำให้ได้ตามที่ลั่นวาจาไว้“แน่หรือเจ้าคะ”“พี่ทำได้แน่ สาบานต่อฟ้าดิน” นิ้วใหญ่ไล่สัมผัสเรือนผมงามเบาๆ มิให้หยู่เยียนรู้สึกขุ่นเคืองหรือรำคาญใจ“ท่านไม่เคยกอดบุตรของท่านเลยสักครั้ง ยังจะกล้าสาบานต่อฟ้าดินอีกหรือ”“หืม เจ้าว่าอย่างไรนะ” เสียงทุ้มกล่าวขึ้นอย่างตื่นเต้น“ชู่ว เบาๆ สิเจ้าคะ ประเดี๋ยวองค์รัชทายาทก็ตื่น” จางหยู่เยียนรวบรวมความกล้าขยับถอยจนแผ่นหลังของนางกระทบกับอกกว้างอันที่จริงความรู้สึกของนางที่มีต่ออีกฝ่ายมันก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกอย่างที่เขาทำให้ นางล้วนซาบซึ้ง ก่อนหน้าแอบเห็นว่าอีกฝ่ายนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนพื้นด้วยความไม่สบายตัว พอนางบอกให้กลับไปนอนที่ห้อง ก็กลายเป็นว่านางไล่ ทำหน้าเศร้าไปหลายวัน จะให้นางเอ่ยชวนเขาขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกันก็กระดากอายเกินกว่าจะพูดออกไปดีที่วันนี้องค์รัชทายาทช่วยพูดให้“หึๆ เช่นนั้นพี่คงต้องขออนุญาตทำหน้าที่สามีและบิดาที่ดีบ้างแล้ว” มือใหญ่สอดเข้าโอบกอดท้องนูนเด่น ขยับเข้าไปจุมพิตเรือนผมหอม ก่อนจะลูบกล่อ