บททั้งหมดของ เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ: บทที่ 1 - บทที่ 10

หากรักใจย่อมเอนเอียง ผิดกล่าวเป็นถูก แม้ฉลาดหลักแหลมเพียงใดก็กลายเป็นคนโง่เขลาได้เพียงพริบตาจางหยู่เยียน ฮูหยินเอกจวนองครักษ์เว่ยเฉิงหยวน ยืนนิ่งมองสถานการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า เสียงร้องห่มร้องไห้ของสตรีอีกนางดังขึ้นปานจะขาดใจ ร่างเพรียวโอนอ่อนกอดซบเอกบุรุษผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของจางหยู่เยียน“พี่เฉิงหยวน ฮึก ข้านึกว่าจะถูกย่ำยีศักดิ์ศรีเสียแล้ว ฮื่อ~” เกาซูเหวินกอดรัดร่างกำยำขององครักษ์หนุ่มไว้เต็มอ้อมกอด น้ำตาสีใสไหลอาบหน้า ไม่ว่าผู้ใดเห็นก็ต้องนึกสงสารต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้ เกิดเพราะชายชั่วที่กำลังถูกจับกดอยู่กับพื้นเรือน บ่าวชายผู้นี้บุกเข้าเรือนรับรองของเกาซูเหวินในยามวิกาล หญิงสาวกล่าวอ้างว่าอีกฝ่ายหวังจะย่ำยีนาง ดีที่มีคนได้ยินเสียงหวีดร้องของนาง จึงช่วยไว้ได้ทันเหตุการณ์นี้ทำให้จวนสกุลเว่ยจุดโคมไฟสว่างไสว ผู้คนต่างก็ตื่นขึ้นมาดูเหตุการณ์ ไม่เว้นแม้แต่คนท้องอย่างจางหยู่เยียน“คนในเรือนข้าไม่มีผู้ใดกล้าทำเรื่องชั่วเช่นนี้ เจ้าคงอยากลองดีกับข้าใช่หรือไม่! พ่อบ้านถู จัดการโบยให้ครบห้าสิบไม้ แล้วนำมันไปทิ้งนอกจวน จะเป็นหรือตายก็ช่าง!” เสียงเกรี้ยวโกรธของหัวหน้าอง

“หย่าหรือเจ้าคะ” ลี่จูทำตาโต ไม่คิดว่าเพียงความฝันคืนเดียวจะทำให้ฮูหยินคิดตัดขาดนายท่านได้ ทั้งที่ก่อนหน้ารักจนหมดใจแต่พอตรึกตรองจากนิสัยของนายหญิง ลี่จูก็ถอนหายใจหนัก คุณหนูจางหยู่เยียนเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก รักก็รักปักใจ หลงงมงายจนคนอื่นมองว่าโง่เง่า เชื่อจนหมดใจ ผู้ใดเตือนก็ไม่ฟัง“อืม ข้าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาแล้ว ตอนนี้ชีวิตของลูกข้าสำคัญที่สุด”แต่หากได้หมดใจ ก็พร้อมจะตัดขาดทุกเมื่อเช่นกัน“แต่สมรสพระราชทาน-”“ใช่ ข้ารู้ดี สมรสพระราชทานจากฝ่าบาท มิอาจหย่าขาดจากกันได้ มิเช่นนั้นจะถือว่าลบหลู่เบื้องสูง มิใช่แค่ข้าและเขาที่จะเดือดร้อน แต่สกุลเว่ยและสกุลจางก็จะเดือดร้อนไปด้วย” หยู่เยียนรู้ดีทีเดียว จึงได้นั่งวิตกอยู่ตรงนี้“...”“ข้าพอจะมีวิธีแล้ว เรื่องนี้คงต้องให้ท่านย่าช่วย” มือเล็กลูบหน้าท้องเบาๆ วิธีที่นางคิดได้ย่อมส่งผลต่อบุตรในครรภ์ ฐานะของเด็กน้อยที่กำลังจะเกิดมาคงยากลำบาก ทว่าอย่างไรก็ดีกว่าต้องตายตกเพราะฝีมือของผู้เป็นบิดา“อย่าพึ่งเคร่งเครียดไปเลยเจ้าค่ะ คนจากโรงครัวคงเอาขนมของว่างมาให้แล้ว เราพักทานก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ” ลี่จูกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกไปเอาขนมด้านนอกเข้ามาให้

“เจ้าคิดจะแยกบิดากับบุตร มิใจร้ายไปหน่อยหรือ”“...ท่านเองก็มิได้อยากให้เขาเกิด- ” ปากเล็กถูกปิดด้วยนิ้วใหญ่ ใบหน้าองครักษ์หนุ่มดุดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดูก็รู้ว่าเขากำลังไม่พอใจ“จะพูดสิ่งใดระวังไว้เสียบ้าง หากลูกได้ยินจะทำอย่างไร”“...” จางหยู่เยียนหน้าเสียไปครู่หนึ่ง“ข้าไม่เคยพูดไม่ดีกับลูกเลยสักครั้ง หากเจ้าจะกรุณา อย่าได้พูดจาใส่ร้ายข้าให้ลูกฟังอีก” ว่าเพียงเท่านั้น ชายหนุ่มก็เดินหันหลังจากไป ทิ้งให้หยู่เยียนยืนรู้สึกผิดกับคำพูดของตนเองแต่นางมิได้ใส่ร้ายเขาเสียหน่อย ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าเจ้าตัวน้อยในท้องนี้มาได้อย่างไร เหตุใดเว่ยเฉิงหยวนจึงพูดเหมือนนางเป็นตัวร้าย ใส่ร้ายเขาให้ลูกฟังไปได้เล่า“ฮูหยินเจ้าคะ”“กลับกันเถิดลี่จู ข้าเหนื่อยแล้ว” จางหยู่เยียนมองตามแผ่นหลังกว้างที่ห่างออกไป พลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เรื่องอนุนางยังไม่หมดหวัง แต่คงต้องรอโอกาสเหมาะกว่านี้ เฮ้อ~กว่าสิบวันแล้ว ที่จางหยู่เยียนทานสำรับที่ทำขึ้นเองในเรือนของนาง หากว่าท่านย่านำขนมมาให้นางก็จะให้ลี่จูแอบตรวจพิษ แต่สำรับที่มาจากเรือนของเว่ยเฉิงหยวนนางให้คนเททิ้งทั้งหมด ป้องกันไว้ย่อมดีกว่าแก้ไข“อ๊ะ ดิ้นอีกแล้วล

ผิดกับจางหยู่เยียนลิบลับ ทันทีที่มาถึงเรือนพัก นางก็อดไม่ได้ที่จะบ่นสามีให้สาวใช้ฟัง ไม่เพียงเล่า แต่ยังด่าทอจนลี่จูต้องห้ามปรามให้เบาเสียง“บะ เบาๆ หน่อยเถิดเจ้าค่ะ”“มิจริงหรือลี่จู นายท่านของเจ้าน่ะ โง่เขลา มองไม่ออกหรืออย่างไรว่าสตรีผู้นั้นมิได้เป็นขอทาน เป็นถึงองครักษ์แต่กลับตาถั่ว!”“ฮูหยินเจ้าขา ประเดี๋ยวมีคนมาได้ยินนะเจ้าคะ”“ช่างปะไร! ข้าห่วงความปลอดภัยของพวกเรา ในฝันม่านม่านนางเป็นคนที่วางยาข้า เป็นคนที่ใช้มีดแทงเจ้า”“ฮูหยินอย่าได้-”“ถึงจะเป็นเพียงฝัน แต่เราก็ควรระวังไว้มิใช่หรือ ป้องกันไว้ย่อมดีกว่ามาแก้ไขภายหลัง” จางหยู่เยียนรู้ว่าบ่าวรับใช้ไม่เชื่อที่นางพูด ซึ่งมันก็ดูจะไร้เหตุผลจริงๆ ถึงกระนั้นเตรียมการไว้ก็เป็นเรื่องดีมิใช่หรือ“เช่นนั้นฮูหยินจะให้บ่าวทำอย่างไรเจ้าคะ ให้คนในเรือนจับตาดูนางดีหรือไม่”“หากให้พูดตามตรง ข้าไม่ไว้ผู้ใดเลยลี่จู”“...” ลี่จูยิ้มเจื่อน ยามแต่งเข้าสกุลเว่ย ฮูหยินมีเพียงนางที่ติดตามมารับใช้ บ่าวในเรือนคนอื่นๆ ล้วนเป็นคนของสกุลเว่ยที่จัดหามาดูแลทั้งสิ้น“ข้าคงต้องหาคนที่วางใจได้มารับใช้ เจ้าไปเอาหมึกกับกระดาษมาให้ข้าที”“ฮูหยินจะทำสิ่งใดหรือเจ้า

“นี่ท่านวาดอะไรของท่าน!?” เสียงหวานถึงกับเหิน เมื่อเห็นภาพที่อีกฝ่ายวาด ชายตรงหน้าอย่าพูดถึงความสามารถในการวาดภาพเลย ดูจากภาพแล้วแค่พื้นฐานยังไม่มีเลยด้วยซ้ำลงเส้นก็ยึกยือ ลงสีก็ผสมกับมั่วซั่วไปหมด“ก็วาดเจ้าอย่างไรเล่า นี่หัว นี่ขา นี่ท้อง ส่วนนี่...ก็หน้าอกของเจ้า แต่ข้ามิได้วาดใหญ่เท่าของจริงนะ โอ๊ย!”“ไม่ได้เรื่อง ตัวอะไรก็ไม่รู้ ข้าดูไม่ออกสักนิดว่าเป็นข้ากับลูก” สาวงามฟาดมือลงบนแขนสามีเต็มแรง ใบหน้าแดงก่ำดูก็รู้ว่าเขินอายที่อีกฝ่ายพูดถึงสัดส่วนที่ไม่ควรพูด“อ่า ข้าไม่ค่อยถนัดวาดรูป”“แล้วจะเสนอตัวมาวาดด้วยเหตุใดกัน ท่านไปฝึกดาบ ยิงธนูของท่านเถิด”“...เข้าใจแล้ว” เว่ยเฉิงหยวนถึงกับคอตก ภาพวาดของเขาก็ดูไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ เฮ้อ~ สงสัยวิธีวาดภาพเชื่อมสัมพันธ์ที่ฝูเจี๋ยแนะนำคงไม่เป็นผลเสียแล้ว เช่นนั้นคงต้องใช้อีกวิธี-“ท่านองครักษ์ขอรับ ฝ่าบาทเรียกเข้าเฝ้า” ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไร ฝูเจี๋ยก็วิ่งหน้าตั้งมารายงาน เป็นอันว่าวันนี้คงไม่ได้อยู่กับภรรยาแล้ว“ข้าจะเข้าวัง เจ้าเองก็ขยับร่างกายบ้าง นั่งปักเช่นนี้ทั้งวันจะปวดเมื่อยเอาได้”“...” จางหยู่เยียนไม่ได้ตอบกลับ เพียงแค่พยักหน้าเข้าใ