All Chapters of เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ: Chapter 11 - Chapter 20

“มิได้ลืม เพียงแต่มิอยากเรียกแล้ว” จางหยู่เยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาอย่างที่ใจรู้สึก นัยน์ตาใสสบเข้ากับดวงตาพยัคฆ์ที่เคยนิ่งสนิท ทว่าวันนี้มันกลับสั่นไหวอย่างกับคำพูดของหยู่เยียนกระทบจิตใจหนักหนามองผิด...นางคงมองผิดไปแน่ๆ เว่ยเฉิงหยวนน่ะหรือจะเสียใจกับคำพูดของนาง‘ยิ่งเจ้าทำเช่นนี้ ข้ายิ่งรู้สึกรังเกียจเจ้า’‘รู้เอาไว้เถิดว่าที่ข้าทำอยู่ เพียงเพราะอยากระบายความใคร่จากฤทธิ์ยา มิได้รู้สึกพิศวาสในตัวเจ้าแม้แต่น้อย’คำพูดมากมายที่ออกจากปากเขาล้วนเป็นความเกลียดชัง นอกจากนั้นเขาไม่เคยพูดกับนางดีๆ เลยสักครั้ง แม้แต่หางตายังไม่เคยเหลือบมองเสียด้วยซ้ำ สายตาตัดพ้อเช่นนั้นอย่าได้หวัง นางคงมองผิดไปเอง“ข้าเตรียมหมอนกับผ้าห่มไว้ให้ท่านแล้ว นอนเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะนอนที่พื้นเอง”“เตียงเจ้ามิได้คับแคบถึงเพียงนั้น”“ข้ารู้เจ้าค่ะ เพียงแต่ข้ามิสะดวกใจที่จะอยู่ใกล้ท่าน ถือเสียว่าเห็นแก่คนท้องเถิดเจ้าค่ะ มิเช่นนั้นข้าคงนอนหลับไม่สนิทแน่” จางหยู่เยียนร่ายยาว นางไม่ได้เอาลูกมาอ้าง แต่นางรู้สึกเช่นนั้นจริงๆไม่ไว้ใจ ไม่วางใจ เพียงแค่อยู่ในห้องด้วยกันสองคนนางก็รู้สึกระแวงมากพอแล้ว หากให้นอนเตียงเดียว

“ความตั้งใจมิได้เป็นเครื่องบอกว่าเขาเจตนาดี ข้าห่วงความปลอดภัยของลูก” หยู่เยียนไม่ลังเลเลยสักนิด ยิ่งเหตุการณ์นี้เป็นดั่งภาพซ้อนเรื่องราวในฝัน นางยิ่งไม่ไว้ใจเขาเริ่มแผนการแล้วหรืออย่างไร ทำดีกับนาง หวังให้นางไว้ใจ ทำอาหารมาให้ ไม่รู้ว่าในนั้นมีพิษผสมอยู่หรือไม่“เอาไปทิ้งให้หมด”“ถะ ถึงขั้นต้องทิ้งเลยหรือเจ้าคะฮูหยิน” ไม่เพียงแค่ลี่จู แต่บ่าวทุกคนก็แสดงสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่รู้จะแก้สถานการณ์นี้อย่างไร“ข้ารู้ว่าพวกเจ้าคงลำบากใจ เช่นนั้นข้าจะทำเอง” สตรีตั้งครรภ์หยิบถ้วยชามอาหารเทลงกระโถนอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด นางมิได้ใจร้าย นางเพียงแค่ป้องกันเอาไว้ อย่างเรื่องม่านม่านนางก็ใช่ว่าจะวางใจ คอยให้ซีเยว่จับตามองอยู่ตลอดเวลา เมื่อใดที่อีกฝ่ายทำผิดแม้เพียงน้อยนิด นางจะใช้เรื่องนั้นกำจัดม่านม่านออกจากจวนทันทีรอยยิ้มของเอกบุรุษที่ตั้งใจจะกลับมาทานมื้อเช้าร่วมกับฮูหยิน หดหายไปในทันทีที่เห็นว่าหยู่เยียนกำลังเทอาหารในจานทิ้ง ความรู้สึกยามนี้ชาหนึบไปทั้งหัวใจ คงไม่ต่างกันกับเมื่อก่อนที่หยู่เยียนรู้สึก ยามเขาเมินเฉยต่ออาหารที่นางตั้งใจทำให้เจ็บถึงเพียงนี้เลยหรือ“นะ นายท่าน” เสียงบ่าวผู้ห

“ฮูหยินเว่ย มาถึงที่นี่อยากได้สิ่งใดหรือเจ้าคะ” แม่ค้าร้านเครื่องประดับเจ้าประจำที่จางหยู่เยียนมักมาอุดหนุนรีบวิ่งเข้ามาทักทาย พลางเดินนำลูกค้ารายใหญ่ไปดูของในร้าน“วันนี้ข้ามาดูเครื่องประดับ อยากได้ปิ่น กำไล อืม สร้อยคอด้วยน่าจะดี”“ดะ ได้เจ้าค่ะ ได้ เชิญทางนี้เลยเจ้าค่ะ ข้าพึ่งได้ของใหม่มา เก็บไว้ให้ฮูหยินดูคนแรกเลยเจ้าค่ะ”“อืม งามไม่น้อย” หยู่เยียนเฉสบตากับบ่าวรับใช้ทั้งสาม สื่อเป็นนัยน์ที่รู้กันเพียงสี่คน ก่อนจะหันไปเลือกเครื่องประดับ“ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวมักเห็นคุณหนูเกาสวมใส่เครื่องประดับสีนวลขาว” ซีเยว่เอ่ยเข้าประเด็นเป็นคนแรก ก่อนจะมีอี้ถานและลี่จูคอยเสริม“เช่นนั้นชิ้นนี้คุณหนูเกาซูเหวินน่าจะชอบนะเจ้าคะ”“ใช่เจ้าค่ะ ฮูหยินอยากให้เป็นของรับเข้าจวน ควรซื้อที่คุณหนูเกาชอบนะเจ้าคะ” คำพูดของสาวใช้ทำเอาเถ้าแก่เนี๊ยะหูผึ่ง ความอยากรู้อยากเห็นของคน ไหนเลยจะมีที่สิ้นสุด อย่างไรเสียก็ต้องถามให้รู้เรื่องราว“เข้าจวน...องครักษ์เว่ยจะแต่งคุณหนูเกาเข้าสกุล- ขออภัยเจ้าค่ะฮูหยิน ข้ามิสมควรพูด”“มิเป็นไร ข้ากำลังจะหาแม่สื่อ ไปช่วยทาบทามคุณหนูเกามาเป็นฮูหยินรองให้ท่านพี่ วันนี้เลยตั้งใจมาเลือกเค

“ได้เรื่องอะไรหรือไม่” เสียงกัมปนาทของฮ่องเต้หนานหมิงหลงตรัสถามสหายสนิทด้วยความเคร่งขรึม“ตอนนี้ได้ที่อยู่ของครอบครัวหมอชันสูตรอดีตองค์รัชทายาทแล้วพ่ะย่ะค่ะ แต่ไต่ถามมิได้ความอันใด พวกเขามิรู้เรื่องเกี่ยวกับท่านหมอเลยแม้แต่น้อย”“ดูเหมือนว่าเราจะพบทางตันอีกแล้วใช่หรือไม่”“ฝ่าบาทอย่าพึ่งหมดหวังพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมกำลังให้คนตรวจสอบเรือนของท่านหมอ สืบหาว่าเขามีเรือนหรือที่พักอื่นอีกหรือไม่ ไม่แน่ว่าเราอาจจะได้เบาะแสบางอย่างจากเรื่องนี้” เว่ยเฉิงหยวนว่าไปตามรูปการณ์ ออกไปสืบต่างเมืองครานี้มิถือว่าสูญเปล่า อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าครอบครัวของท่านหมอมิได้มีใจคิดคด ซ้ำยังดูเป็นคนมีเมตตา หากให้คาดเดา หมอผู้นั้นคงมีจิตใจไม่ผิดแผกจากคนในครอบครัวสักเท่าใด“อืม ฝากเจ้าด้วย”“พ่ะย่ะค่ะ”“แล้วเจ้าเป็นอย่างไร” เจ้าแผ่นดินรินชาใส่จอกให้สหายรักที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมามาก ระหว่างพวกเขารักกันเสียยิ่งกว่าพี่น้องร่วมสายเลือด หากไม่อยู่ต่อหน้าขุนนางพระองค์ไม่เคยวางตัวใหญ่โตกว่าสหายเลยสักครั้ง“กระหม่อมก็สบายดีพ่ะย่ะค่ะ”“เฮ้อ~ ข้าถามเจ้าตามตรงเฉิงหยวน เหตุใดเจ้าปักใจรักสตรีนางนั้นนัก”“ฝ่าบาทได้ยินข่าวแล้วหรือ” เ

พิธีกราบไหว้บรรพชนของสกุลเว่ยจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ทั้งจวนมีการทำความสะอาดครั้งใหญ่ จัดเตรียมโต๊ะบูชาและเครื่องเซ่นไหว้มาตั้งไว้ในห้องเก็บป้ายวิญญาณของบรรพบุรุษสกุลเว่ย เพื่อระลึกถึงผู้ล่วงลับตามหลักแล้วงานวันนี้จะมีเพียงพิธีกราบไหว้บรรพบุรุษ แต่ด้วยจางหยู่เยียนเสนอว่าควรทำพิธีปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายในจวนด้วย จึงมีการเชิญนักพรตเข้ามาประกอบพิธีหลังจากที่เคารพบรรพบุรุษเสร็จสิ้นแล้วแน่นอนว่าย่อมเป็นนักพรตที่หยู่เยียนแนะนำ เดิมทีคิดว่าจะให้นักพรตผู้นั้นเอ่ยทักตั้งแต่มาถึงเรือน ทว่านางมิอาจทำลายพิธีอันศักดิ์สิทธิ์นี้ได้ จึงเลื่อนให้มีการทำพิธีปัดเป่าหลังจากกราบไหว้บรรพชนเรียบร้อยแล้ว“อาหยวน ได้เวลาแล้ว”ภายในห้องเก็บป้ายวิญญาณ มีเพียงลูกหลานสายเลือดสกุลเว่ย ไป๋เหลียนอัน เว่ยเฉิงหยวน และจางหยู่เยียนเท่านั้นที่เข้าร่วมพิธี กระนั้นเพราะสะใภ้ของจวนกำลังตั้งครรภ์ เลยมีสาวใช้ของหยู่เยียนเข้ามาในห้องทำพิธีด้วย“ขอรับท่านย่า” ธูปสามดอกถูกจุดขึ้น นายทั้งสามพากันคุกเข่า ก้มลงกราบแนบพื้นสามครั้ง พลางกล่าวคำบูชาตามขั้นตอนพิธีที่ยึดปฏิบัติมาลี่จูและอี้ถานก็คอยประคองร่างของนายหญิงอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งท