All Chapters of เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ: Chapter 31 - Chapter 37

‘พบการเคลื่อนไหวแปลกๆ ของสกุลเกาขอรับท่านแม่ทัพ’‘เช่นนั้นก็เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้’ เว่ยเฉิงหยวนกระตุกยิ้มทันทีเมื่อได้ยินคำรายงานจากฝูเจี๋ยเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้าเกาซูเหวินมาร้องขอความช่วยเหลือ อยากขอเข้ามาพักที่จวน อ้างว่าทะเลาะกับผู้เป็นบิดาจนจะถูกตัดขาด เฉิงหยวนก็นึกตงิดใจทันที แม้ว่าระหว่างเขาและนาง คนอื่นอาจเล่าลือว่าพึงใจต่อกัน กระนั้นเขาแค่เพียงสนใจนางอย่างบุรุษทั่วไป ไม่ได้ถึงขั้นปักใจรักอย่างที่คนว่า ฉะนั้นหลังจากที่ได้รับพระราชทานสมรส เขาเองก็ยึดคำสอนของบิดา ไม่คิดแต่งภรรยาเพิ่มหลังจากที่ห่างหายกันไปนาน คุณหนูเกาผู้นี้กลับกล้าที่จะเข้ามาขอความช่วยเหลือจากเขา ทั้งยังขอมาพักที่เรือน เรื่องนี้อย่างไรต้องมีเงื่อนงำ‘เช่นนั้นจะทำอย่างไรดีขอรับ’‘อย่าเอาเรือไปขวางทางน้ำเลย รอดูต่อไปก่อน’ เว่ยเฉิงหยวนรู้แน่ชัดว่าเกาซูเหวินมีแผนการบางอย่าง ทว่าเขาไม่รู้ว่านางต้องการสิ่งใดกันแน่ นางจะเข้ามาอยู่ในจวนสกุลเว่ยด้วยจุดประสงค์ใด แต่ที่แน่ชัดคืออย่างไรต้องเกี่ยวกับบ้านเมืองอย่างแน่นอนเพราะเรื่องนี้เขาจึงต้องหักหน้าฮูหยิน รับสตรีอื่นเข้ามาในจวน ถึงขึ้นแกล้งเชื่อว่าหยู่เยียนจ้างบ่าวชายให้

ปึก!“พี่ขอโทษหยู่เยียน พี่ขอโทษ” ใบหน้าคมเงยขึ้นมา ดวงตาคมกริบบัดนี้เอ่อไปด้วยน้ำตา ทำเอาคนมองถึงกับนิ่งอึ้ง“นี่มันเรื่องใดกันเจ้าคะ ขอโทษเรื่องใด แล้วเหตุใดต้องร้องไห้”“ขอโทษ...ที่ความฝันของเจ้า มิใช่เพียงความฝัน” สิ้นประโยคนั้น คนท้องก็บยิ่งงุนงงกว่าเดิม นางไม่เข้าใจความฝันมิใช่เพียงความฝัน หมายความว่ามันคือเรื่องจริงหรือ“ทะ ท่านพูดมาให้ชัดเจน มิใช่เพียงความฝันหมายความว่าอย่างไร” จางหยู่เยียนก้าวถอยห่างจากคนคุกเข่า พลางค่อยๆ นั่งลงขอบเตียง เพราะเรี่ยวแรงสองหาเหือดหายไปสิ้น“อึก...”“หมายความว่าอย่างไร!”“สิ่งที่เจ้าฝัน มันเป็นเรื่องจริง มันเป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง...” เรื่องราวมากมายหลั่งไหลออกมาเป็นคำพูด น้ำเสียงสั่นเอ่ยเล่าทุกเรื่องจนหมด“ละ หลังจากเหตุการณ์นั้น พอรู้ตัวอีกทีพี่ก็ตื่นขึ้นมาในเรือนแล้ว ที่รู้ว่ามิใช่ความฝันเพราะก่อนตายพี่ภาวนาทุกลมหายใจ ให้ได้แก้ไขสิ่งที่ตนเองทำผิดพลาดเอาไว้” ร่างสูงยังคงคุกเข่าอยู่อย่างนั้น สายตาเคลื่อนลงมองพื้นอย่างคนขี้ขลาด ไม่กล้าแม้จะสบตากับสตรีตั้งครรภ์“ข้า...คิดว่าท่านเป็นคนสั่งให้ฆ่าพวกเราแม่ลูกเสียอีก”“มิใช่นะ พี่ไม่

“อืม นางกำนัลผู้นั้นเราสอบสวนไปแล้ว ดูเหมือนว่านางไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอันใด”“ใช่ขอรับ แต่ช่วงนี้ข้าให้คนติดตามดูนาง นางถูกย้ายมาอยู่ตำหนักของหวงกุ้ยเฟย ทำหน้าที่ออกมาจัดการกิจธุระให้พระสนม แต่สถานที่ที่นางแวะทุกครั้งคือศาลเจ้าฟ่งฉุย...” ฝูเจี๋ยเคยลอบเข้าไปในนั้นคราหนึ่ง ได้ยินสิ่งที่นางกำนัลผู้นั้นเอ่ยภาวนาต่อองค์เทพ ว่าขอให้ดวงวิญญาณขององค์รัชทายาทสู่สุคติ อย่าได้จองเวรกับนาง ทั้งยังขอประทานอภัยครั้งแล้วครั้งเล่า“แล้วเจ้า-”“ข้ามิกล้าบุ่มบ่าม กลัวจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น จึงทำได้เพียงลอบเข้าไปค้นในเรือนพักของนาง แล้วได้สิ่งนี้มา”“พู่หยกนี้แม้จะไม่ได้ทำจากหยกเนื้อดีมาก ทว่ากลับแกะสลักด้วยลวดลายที่ประณีต ย่อมต้องเป็นช่างที่มีฝีมือทำขึ้นมา” นิ้วโป้งขยับลูบสัมผัสแผ่นหยกนั้นอย่างพิจารณา“ขอรับ นางกำนัลผู้นี้ข้าไปสืบมาแล้ว มิได้มาจากชนชั้นสูง”“เช่นนั้นสิ่งนี้อาจจะไม่ใช่ของของนาง” ตั้งข้อสงสัยเช่นนี้มิได้เสียหาย เป็นการวางแนวทางในการสืบค้นต่อด้วยซ้ำ“ข้าก็คิดเช่นนั้นขอรับ”“ส่งคนของเราไปสืบหาที่มาของพู่หยกนี้ เริ่มจากร้านเครื่องประดับใหญ่ๆ ในเมืองหลวง แล้วส่งคนตามดูนางกำนัลผู้นั้นตล

ภายในห้องโถงตกอยู่ในความเงียบสงัด สาวใช้ทั้งสามต่างก็สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ขนาดหยู่เยียนเองก็มีสีหน้าที่ตกใจกระนั้นก็พยายามเก็บงำเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยสั่งให้สาวใช้ทั้งสามไปจัดเตรียมสำรับมาใหม่“เจ้าไม่ได้บาดเจ็บที่ใดใช่หรือไม่ ตกใจมากหรือไม่” น้ำเสียงเข้มเมื่อครู่อ่อนโยนลงทันใด ร่างกำยำพยุงภรรยาให้นั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นให้อยู่ระดับเดียวกัน สายตาสอดส่องเรือนร่างของคนรักจนแน่ใจว่าไม่ได้มีบาดแผล“แผนของท่านหรือ”“ใช่ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอกเจ้าก่อน เจ้ากับลูกคงตกใจมากใช่หรือไม่”“ตกใจเจ้าค่ะ แต่ก็พอเดาออกจากสายตาของท่าน” จางหยู่เยียนขุ่นเคืองอยู่บ้างแต่นางก็ใช่จะเป็นสตรีงี่เง่า“ฮูหยินของพี่เก่งที่สุด...อันที่จริงเพราะเร่งรีบจึงไม่อาจบอกกล่าวเจ้าได้” แท้จริงแล้วหลังจากที่พ่อบ้านนำข่าวมาแจ้งว่าเห็นม่านม่านออกไปพบคนด้านนอก เขาก็จัดการวางแผนนี้ขึ้นมาทันที เพราะหากช้าไปมากกว่านี้อาจสายเกินแก้“พี่ตื่นขึ้นมาทำอาหารและใส่พิษลงไปในนั้นเอง เพราะรู้อยู่แล้วว่าอย่างไรเจ้าก็ต้องให้คนตรวจพิษ จึงจะใช้โอกาสนี้ใส่ร้ายม่านม่านต่อหน้าทุกคน ปัดว่าตนเองมิได้สั่งให้ม่านม่านนำสำรับมาให้เจ้า”“แล้ว