Todos os capítulos de องศานี้มีเวลา: Capítulo 61 - Capítulo 70

องศา...หลังจากที่ผมให้ธันวาพาเวลาเข้ากรุงเทพเพื่อเช็คร่างกาย และอีกอย่างก็เพื่อแอบตรวจดีเอ็นเอของเธอกับนาที ถึงผมจะมั่นใจว่าเธอคือตัวจริงแต่มันก็ระแวงไม่ได้อยู่ดีในเมื่อเธอจำอะไรไม่ได้เลยที่เกี่ยวกับผม ทำให้ผมต้องพึ่งวิทยาศาตร์ทางการแพทย์ และหากผลตรวจออกมาตรงกับความรู้สึกของผมมันก็เป็นเรื่องดี ผมให้เธอพักที่กรุงเทพไปก่อนโดยอ้างว่าให้เธอรักษาตัว และผมก็มีงานด่วน ส่วนนาทีเพื่อความปลอดภัย เซริคแนะนำให้ผมแยกนาทีออกจากเวลาโดยให้ไปพักกับไอ้อัคและพี่สะใภ้อีกอย่างผมกับเซริคเราจะได้ทำงานกันสะดวกขึ้น" นี่ครับบอส ที่อยู่ของบ้านลุงกับป้าคุณเวลา "ซองสีน้ำตาลที่เซริคยื่นให้ผม ในนั้นมีที่อยู่ของคนที่เป็นป้ากับลุงของเวลาซึ่งผมก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอมีญาติหรือรู้จักกับใคร" ส่วนนี่เป็นรูปถ่ายที่คนของเราถ่ายเก็บไว้ได้ครับ "ผมหยิบรูปถ่ายที่ในนั้นมีผู้หญิงหน้าตาเหมือนเวลากำลังเดินออกมาจากบ้านหลังหนึ่งพร้อมกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ในรูปถ่ายสองคนนั้นดูส

องศา...ตั้งแต่ที่พี่สะใภ้พานาทีกลับมา ผมก็ตามติดนาทีตลอดเพราะกลัวว่าเธอจะทำอะไรนาที แต่ก็ผิดคลาดเพราะตอนนี้เธอกับนาทีเริ่มเข้ากันได้แล้ว แต่ผมก็ไม่ลืมหรอกว่าเธอไม่ใช่แม่ของนาที เธอไม่ใช่เวลา และผมก็ต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเข้ามาในครอบครัวผมทำไม เธอต้องการอะไร" แม่ฮะ นาทีอยากลองจับหม่ำๆตรงนั้นดูฮะ "เฮ๊ย!! อันนี้ไม่ได้อยู่ในข้อตกลงของเรานะนาที ไอ้ลูกตัวแสบ" โอ๊ะ โอ ทำไมหม่ำๆเล็กแบบนี้ล่ะฮะ เพื่อนๆที่โรงเรียนบอกว่าหม่ำๆของแม่เขาอันใหญ่เบ้อเริ่มเลย "ยังไม่ทันที่ผมจะห้ามลูกชายตัวแสบ มือน้อยๆก็จับหน้าอกของคนที่อุ้มตัวเองอยู่ก่อนจะบีบๆคลำๆ แล้วแอบส่งยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเลิกคิ้วให้ผม" เอ่อ นาทีลูก ทำไมแกล้งแม่แบบนี้ล่ะครับ พ่อว่าเราไปเตรียมตัวทานมื้อเย็นกันดีกว่านะครับ "ผมรีบจ้ำอ้าวไปแย่งเจ้าลูกชายมาอุ้มไว้ก่อนจะพาเดินออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด" อย่าถือสานาทีเลยนะ แกยังเด็กอยู่น่ะ "

เวลา...วันนี้ฉันตื่นมาเตรียมตัวตั้งแต่เช้าเพราะจะได้กลับไปหาลูกชายสุดที่รักหลังจากที่ฉันมาค้างที่กรุงเทพตั้งสองคืน คิดถึงจะแย่ ว่าแต่คุณทวดลงไปรอที่รถแล้ว แล้วฟาเรนท์ล่ะอยู่ไหนสายแล้วนะ" ว่าไงนะไอ้พี่คี มันกล้าทำกับเด็กได้ถึงขนาดนั้นเลยหรอ "เสียงของฟาเรนท์ที่เหมือนมาแอบคุยโทรศัพท์พูดขึ้นกับคนในสายที่ฉันคิดว่าหน้าจะเป็นอัคคี" แล้วไอ้พี่องศาเป็นไงบ้าง มันโอเคมั้ย "เสียงฟาเรนท์ถามคนในสาย แล้วเกี่ยวอะไรกับองศาด้วย" เออเป็นใครก็เศร้าแหละลูกตายทั้งคน "" .......... "" เหี้ย!! พะพี่สะใภ้!! "ฟาเรนท์ที่หันมาก็ต้องตกใจเมื่อฉันยืนอยู่ตรงหน้าเธอ บอกเลยตอนนี้เดือดมาก อารมณ์" พูดมา!! "" คืองี้นะพี่สะใภ้ เอ่อ "" เธอรู้มั้ยฟาเรนท์ เอกอักษรศาตร์อย่างฉันก็เข้าชมรมเทควันโดนะ ได้สายดำมาด้วยเธออยากพิสูจน์มั้

เวลา...หลังจากที่ฟาเรนท์เล่าความจริงทุกอย่างให้ฉันฟัง ฉันก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้าเมื่อรู้ว่ามีอีบ้าที่ไหนจะฆ่าลูกฉัน ถึงนาทีจะไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ แต่ถึงขนาดคิดจะฆ่าลูกฉันได้ มันต้องไม่ตายดี วินาทีนั้นฉันสั่งให้ฟาเรนท์รีบพามาที่รีสอร์ตโดยเร็ว พอมาถึงก็เห็นคนที่หน้าตาเหมือนฉันวิ่งออกมาจากบ้านเหมือนกลัวอะไร และจิตใต้สำนึกก็สั่งฉันว่า...ต้องฆ่ามัน!!ฉันไม่โกรธเรื่องที่องศาวางแผนให้ฉันมารักษาตัวในโรงพยาบาลที่กรุงเทพเพราะคิดว่าทุกคนมีสิทธิ์ที่จะระแวงและไม่ไว้ใจ และฉันก็ไม่โกรธที่เขาแอบตรวจดีเอ็นเอของฉันกับนาที และฉันก็ไม่โกรธที่เขาไม่บอกฉันเรื่องที่โรสทำหน้ามาให้เหมือนฉันและไปหลอกป้าว่าเธอเป็นฉัน เพราะองศามีสิทธิ์ที่จะระแวงและไม่ไว้ใจถ้ายังไม่มีหลักฐานมากพอ ทุกอย่างที่เขาทำก็เพื่อความปลอดภัยของนาที แต่ที่ฉันโกรธก็คือ..." ทำไมฉันต้องนอนข้างนอกด้วยล่ะเวลา "ปัง ปัง ปังเสียงเคาะประตูจากด้านนอกดังขึ้นเรื่อยๆ" เพราะนายฝังความทรงจำผิดๆให้

องศา..." แม่เวลาจะแต่งงานกับพ่อองศาไม่ได้ฮะ!! นาทีไม่อนุญาต!! "เสียงใสๆพร้อมกับเจ้าของเสียงตัวน้อยที่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาทำหน้าตกใจ ทำให้ผมกับเวลาต้องหันไปหาต้นเสียงพร้อมกัน" ทำไมพ่อถึงแต่งงานกับแม่ไม่ได้ล่ะครับ "ผมเดินเข้าไปหาลูกชายตัวน้อยก่อนจะย่อตัวลง" เพราะพ่อองศาจะทำให้แม่เวลาเสียใจฮะ "หืม? ผมนี่นะจะทำเวลาเสียใจ" นาทีพูดอะไรครับ แม่ไม่เข้าใจ "เวลาเดินทำหน้างงไปหาลูกชายตัวน้อยพลางหันมามองหน้าผม" พ่อองศาดูแลแม่เวลาไม่ได้หรอกฮะ นาทีไม่ให้แต่ง "ลูกชายตัวน้อยดึงแขนแม่ตัวเองไปไว้ด้านหลังก่อนจะหันมายืนกอดอกเผชิญหน้ากับผมที่นั่งย่อตัวอยู่ตรงหน้า" พ่อก็ดูแลทุกวันปกตินี่ครับ ไม่ดีตรงไหน "ผมถามลูกชายที่ยืนกอดอกพลางทำหน้าตึงใส่ผม" นาทีไปหัดพูดแบบนี้มาจากไหนครับ พู