All Chapters of องศานี้มีเวลา: Chapter 1 - Chapter 10

เวลา...สองสัปดาห์ต่อมา..."ลุงโชคว่ายังไงนะคะ" ฉันหันไปมองลุงโชคอีกครั้งหลังจากได้ฟังเรื่องที่ลุงโชคพูดจบไป"พวกนั้นมาอีกแล้วครับ พวกนายทุนน่ะ""คนพวกนี้พูดไม่รู้เรื่องกันหรือยังไงนะ ก็บอกไปแล้วว่าไม่ขาย ๆ" ก่อนหน้านี้มีพวกนายทุนต่างชาติมาถามขอซื้อที่ดินของฉันอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งฉันก็ได้ปฏิเสธไป ถึงแม้ว่าสวนส้มจะยังเป็นต้นอ่อนที่เพิ่งลงหลุมไป แต่ก็ไม่ได้ทำให้ฉันรอไม่ได้ถึงกับขายสวนทิ้ง เพราะฉันยังมีสวนผักอีกมากมายที่ออกผลผลิตให้ได้ส่งขายอยู่ตลอด ที่สำคัญมันคือที่ดินที่คุณทวดซื้อให้ฉันกับลูก ฉันไม่มีวันขายมันหรอก"เราจะทำยังไงดีครับคุณเวลา" ลุงโชคยังคงถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกับฉัน"คราวนี้มากันกี่คนคะลุง""มากันสองคนครับ น่าจะเป็นคนไทยด้วยกันทั้งคู่" ลุงโชคตอบ ปกติมากันทีสี่ห้าคนแถมมีแต่ต่างชาติด้วย วันนี้มาแปลกไม่แน่อาจจะคนละเจ้าก็ได้ครับ ไม่งั้นก็คงเป็นพวกนายหน้าหาที่ดินให้ชาวต่างชาติ"เดี๋ยวลุงโชคให้ป้าช้อยมาดูนาทีให้เวลาก่อนนะคะ เดี๋ยวเวลาจะไปจัดการคนพวกนั้นเอง" ลุงโชคพยักหน้าก่อนจะวิ่งเข้าไปในครัวเพื่อเรียกป้าช้อยเมียแกให้มาดูลูกชายของฉัน"ป้ามาแล้วค่ะ" เสียงป้าช้อยด

เวลา..."เป็นยังไงบ้างคะคุณเวลา" ป้าช้อยที่อุ้มนาทีอยู่ถามฉันเมื่อฉันเดินกลับเข้ามา หลังจากไปไล่พวกนายทุนออกไปแล้ว"ไปกันหมดแล้วค่ะป้า ป้าไปทำงานต่อเถอะค่ะเดี๋ยวเวลาดูนาทีต่อเอง" ป้าช้อยพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับก่อนจะส่งนาทีให้ฉัน "หลับปุ๋ยเลยคนขี้เซาของแม่" ฉันอมยิ้มให้คนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่ในอ้อมแขน"งั้นป้าขอตัวไปทำกับข้าวต่อนะคะ คุณเวลาก็รีบเข้าบ้านนะคะจะมืดแล้ว""ค่ะป้า"ฉันนั่งอยู่ข้างนอกสักพักก่อนจะอุ้มนาทีกลับเข้าไปในบ้านเพราะเริ่มมืดยุงก้เริ่มเยอะ ปกติฉันจะพานาทีออกมาอยู่ข้างนอกตรงศาลาหลังเล็กข้างบ้านที่ลุงโชคสร้างไว้ให้ เพราะตรงนั้นอากาศถ่ายเทสะดวก อีกอย่างฉันอยากนั่งมองต้นไม้ใบหญ้ามากกว่านั่งดูทีวีข้างในเวลาต่อมา..."อย่า อย่า อย่าเอาลูกฉันไป เอาลูกฉันคืนมานะ!" ฉันอ้อนวอนผู้ชายคนนึงซึ่งอุ้มลูกชายตัวน้อยของฉันเอาไว้ เขามาพานาทีไปจากฉัน ตอนนี้ใครก็ได้ช่วยด้วยเขาพานาทีขึ้นรถไปแล้ว ฉันจะทำยังไง ช่วยด้วย"แฮ่ก แฮ่ก ฝันแบบนี้อีกแล้ว" ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกขณะที่ใบหน้านั้นเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ก่อนจะรีบเดินไปเปิดไฟให้สว่างทั่วห้องแล้วอุ้มลูกชายตัวน้อยที่นอนหลับตาพริ้มอยู่มาไว้แ

เวลา..."ป้าขอโทษด้วยนะหนูเวลา จะว่าป้าเห็นแก่เงินก็ได้ แต่ราคาที่เขาเสนอมามันก็ทำให้คนแก่อย่างป้าที่ไม่รู้จะดูแลสวนนี้ไปได้นานแค่ไหนต้องยอมขายน่ะลูก" ป้าเจ้าของสวนลำใยเอ่ยกับฉันหลังจากที่เรานั่งคุยกันได้สักพักแล้ว "คนที่เขามาซื้อที่ป้าจะเข้ามาพรุ่งนี้สาย ๆ น่ะ หนูเวลาลองไปคุยกับเขาเรื่องทางผ่านดูนะลูก เห็นว่าเขาเป็นนักธุรกิจถ้าเราขอเช่าทางผ่านป้างว่าเขาน่าจะยอม""...ค่ะป้า ยังไงหนูจะลองคุยกับเขาดู" ฉันส่งยิ้มบาง ๆ ให้ป้าเจ้าของสวนลำใยก่อนจะเดินออกมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า"ที่พวกนั้นไล่ซื้อที่ดินในแถบนี้ไปทั้งหมดมันเป็นเพราะเราไม่ยอมขายที่ให้เขาหรือเปล่านะ" ฉันพึมพำกับตัวเองขณะเดินกลับสวน แต่จะให้ขายได้ยังไงกัน ที่ดินแปลงนี้เป็นสมบัติที่คุณทวดซื้อให้ฉันกับลูกชาย มันเป็นสมบัติเพียงชิ้นเดียวของลูกชายฉันในตอนนี้และฉันก็รับปากกับคุณทวดไปแล้วว่าจะไม่ขายที่ดินแปลงนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม"เฮ้อ! แล้วจะทำยังไงต่อไปนะ..." ฉันพ่นลมหายใจออกมาพลางกวาดสายตาไปรอบ ๆ สวนที่ตอนนี้คนงานในสวนลำใยกำลังช่วยกันเก็บเครื่องมือและอุปกรณ์การทำสวนออก"แล้วคนงานเก่าในสวนนี้จะไปทำอะไร คุณป้ามีค่าชดเชยให้พวกเ

องศา...คืนนี้ผมแวะมานอนที่บ้านสวนของอัคคีกับพี่สะใภ้เพราะว่าขี้เกียจขับรถกลับกรุงเทพฯ อันที่จริงก็แค่อยากอยู่ใกล้ ๆ...ที่ดินที่ซื้อมาได้ก็เท่านั้นมั้ง และผมเองก็ยังไม่ได้บอกใครเรื่องที่ผมเจอเวลานอกจากเซริค รอให้ผมกับเธอได้ปรับความเข้าใจกันก่อนและแน่นอนครั้งนี้เธอหนีผมไปไหนไม่ได้หรอก เพราะผมสั่งให้คนปิดทางเข้าออกไว้หมดแล้วไหนจะให้คนไปเฝ้าทางเข้าออกไว้อีก "ฉันจะไม่ให้เธอกับลูกหนีไปไหนอีกแล้ว..." ผมพึมพำเมื่อนึกถึงใบหน้าของคนที่เพิ่งเจอกันวันนี้ "แต่ทำไมเราไม่ถามเรื่องลูกวะแม่ง มัวแต่โกรธที่ยัยนั่นพาลูกหนีจนพูดอะไรบ้า ๆ ออกไปเฮ้อ!" "จะนอนกันหรือยังนะ ดึกป่านนี้แล้ว" ผมนอนมองเพดานสีขาวขณะเอามือก่ายหน้าผากไปด้วย "ไม่รู้ว่าป่านนี้ลูกเราจะเป็นยังไงบ้าง จะหน้าตาเป็นแบบไหนนะ ผู้หญิงหรือผู้ชาย..." ครืด ครืด ครืด

องศา..." อ๊ะ "เวลาเดินออกมาพร้อมกับผ้าห่มและหมอนก่อนจะยื่นให้ผม ผมรับมาจากเธอก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟาตัวข้างๆ " ให้ช่วยอะไรมั้ย "ผมเห็นเวลากำลังเช็ดตัวให้นาทีอยู่ก็เลยเดินเข้าไปหา เผื่อว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง " บอกว่าให้อยู่ห่างๆไง "ผมถอยออกไปอีกก้าวนึงเพื่อยืนดูเวลาที่ตอนนี้กำลังทายาให้นาทีอยู่ดูเหมือนจะมีผื่นแดงๆขึ้นเล็กน้อย " อันนี้ฉันเอาไปเก็บให้นะ "ผมหยิบกะละมังที่เวลาเพิ่งจะเช็ดตัวนาทีขึ้นเมื่อเห็นว่าเช็ดตัวเสร็จแล้ว เวลาไม่ได้ตอบอะไรผมจึงเดินเอาไปเก็บในครัวที่อยู่ด้านหลังห้องนั่งเล่น   เวลา...จะเป็นไรมั้ยถ้าฉันจะบอกว่าอยู่ดีๆฉันก็รู้สึกโกรธองศาขึ้นมาเมื่อรู้ว่าสาเหตุที่นาทีไม่สบายมาจากเขา ที่เผาที่และปรับเปลี่ยนสภาพพื้นที่รอบสวนของฉัน มันอาจจ