องศานี้มีเวลา

องศานี้มีเวลา

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-28
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
83Bab
1.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ครั้งหนึ่ง...ผมหนีเรียนมาเที่ยวเมืองไทยโดยไม่ได้บอกครอบครัวให้รู้ คืนหนึ่งผมเมาจนรังแกผู้หญิงคนหนึ่ง จากนั้นเธอก็หายไปจากชีวิตผม กระทั่งเรากลับมาพบกันอีกครั้งหลังจากที่เธอคลอดลูก ผมจะทวงลูกของผมคืน

Lihat lebih banyak

Bab 1

EP.1 เริ่มต้น

「アレシア様、旦那様から本日のお食事には忙しくて、間に合いそうもないから、先に食べていてほしいと早馬が届いております。」

 執事のヨルダンは、顔を伏せ、落胆した表情を浮かべる。

 アレシアは、食堂で夫と結婚三周年を祝おうと、料理人が心を込めて用意してくれた料理を前に、ため息を漏らした。

 私の夫であるトラヴィス・オフリー公爵の瞳の色である濃い青色に統一された室内の装飾品やムード作りのために灯された蝋燭達。

 そのすべてが、広い食堂の中心で一人、ぼんやりと椅子に座る私を静かに見守っている。

 どうして邸の者達が、私達夫婦の記念日を心を込めて祝おうとしてくれているかわかっている。

 誰しもが気づいているのだ。

 トラヴィス様と私の関係が決して順調ではないことを。

 だから、何とか二人の仲をとり持とうと皆が準備してくれたこの記念日の会は、トラヴィス様が帰らないことで、すでに破綻している。

「残念だけど、先に食べようかしら。」

 私が少し冷め始めた料理を前にそう言うと、ヨルダンや侍女達の顔に明らかに安堵の表情が浮かぶ。

「皆さんも一緒に召し上がって。

 きっとトラヴィス様は今日はもう食事を取らないでしょうから。

 一人で食べるより、みんなで食べた方が私も楽しいもの。」

 私のその言葉を受けて、使用人達はそれぞれ料理を運び込み、みんなで食事を始める。

 テーブルには、皆が食べる分のたくさんの料理が並べられていて、それを隔てなく食べるのが、私達の常だった。

「これ、とても美味しいわ。」

 私が特にお気に入りのミルクを使ったスープに満足していると、その言葉に長年公爵家に勤める料理人は、にっこりと笑みを浮かべる。

「アレシア様の好きな味付けは心得ておりますので。」

「ふふ、ありがとう。」

 トラヴィス様の帰りはいつも遅く、私は普段、このように使用人達と夕食を共にしている。

 最初は女主人と一緒に食事をすることに恐縮していた使用人達であったが、私と特に一緒の時間を過ごす侍女のエイダが躊躇うことなく食事を取るのを見て、次第に一人、又一人と加わるようになったのだ。

 エイダは、年若いが、母親も長らく侍女を勤め、この邸で一目置かれる存在だ。

 そのため、結婚して三年が経った今では、ほぼ全員と食事を共にするようになった。

 それは、トラヴィス様があまりにも私をかえりみることなく、毎日帰宅が遅いため、しだいに私を気の毒に思っていたのもあるだろう。

「この深い青色のカーテンやテーブルクロスが素敵ですね。

 どちらのお店で購入されたのですか?」

「それは、王都の他にいくつもの支店がある人気の生地屋の物です。

 エイダの友人の紹介で。」

 皆、それぞれに会話を楽しみながら、食事をしている。

 私はその光景を眺めながら、ふと私がここにいる意味はなんだろうと自答する。

 トラヴィス様にとって、私達の結婚はさして意味をなさないものなのだろう。

 祝う必要もない相手との結婚記念日。

 なんて、空虚で寂しい響きだろう。

 私はただ、トラヴィス様と夫婦として日々の出来事を語り、一緒にたわいのない楽しみを見つけて、二人で穏やかに生きていけたらと思っていた。

 けれども、その願いすら叶わない。

 彼にとって私はもう必要のない存在なのだろう。

 今、こうしてこの邸の使用人達だけが私を気遣ってくれている。

「アレシア様、以前よりお話していた通り、友人と一緒にドレスを作る夢があったのですが、その友人が経営するお店が資金繰りに困っていて、閉店の危機らしいんです。」

 エイダは、考え込む表情をすると、食事の手を止める。

「それは大変ね。」

「友人が心配なので、明日、そのお店を訪ねてきても良いでしょうか?」

「もちろんよ。

 私のことは気にしないで。

 …いえ、私も行っていいかしら?」

「えっ、アレシア様もですか?」

「ええ、何度もそのお店の話を聞いていたから、私も気になるの。

 私はここにいてもいなくても、変わりないし。」

 このオフリー公爵家に来てから三年が経つけれど、公爵家の執務などはすべてトラヴィス様が担っているし、邸の運営はヨルダンがしている。

 なので、私の役割は夜会にトラヴィス様と出席したり、お茶会に参加したりと、社交の部分だけであった。

 よく考えれば、私はここに必要とされていない。

 まるでお飾りのような存在だわ。

 私の言葉に使用人達は顔を見合わせ、視線で何かを伝え合っている。

 彼らにとって恐れていた事態が、いよいよ現実になろうとしているのがわかるのね。

 旦那様に大切にされない私が、ついに動き出そうとしているのではないかと。

 十中八九、この先、私は若い遊び人の男と付き合うようになり、邸での夫婦仲は険悪になる。

 政略結婚の二人が陥るありがちな展開だ。

 だからこそ、そうならないようにと使用人達は心を尽くし、今日の会を提案した。

 けれども、その気遣いが私を追い詰め、ついには私が外に目を向けるきっかけになってしまうとは、誰も想像し得なかったのかしら。

 ただ一つ間違っているのは、私には新しい男性を作るつもりが全くないということ。

 でも、ここで「私は新しい男性など作らないわ。」と邸の者達に宣言するのもどうかと思うから、あえて説明しないけれど。

「では、アレシア様、明日昼頃に参りましょう

 。」

「わかったわ。」

 私はこの無意味な日常から、ほんの少しだけでも解放されたいと思った。

 結婚してから、トラヴィス様との間にまだ子供はできていない。

 もし、二人の間に子供ができていれば、彼の気持ちが少しでも私に向いたのだろうか。

 そんなことを考えても仕方がないのだけれど。

 もう、彼に何かを期待するのはやめよう。

 彼に私を思って欲しいと思い実行してきた数々の努力は無駄に終わって。

 もう、新たな策など湧いて来ないほどにやり尽くした私は、抜け殻のよう。

 王都での食事や買い物、観劇やハイキングなど色々と誘ってみたけれど、時が経つにつれて、彼の私への関心はどんどん薄れていった。

 ここ二年は彼と過ごすことなど、ほぼなかった。

 新婚当初は幸せを感じていたけれど、今では彼は私を全く気にかけなくなってしまった。

 私はただ、夫婦二人で時を重ね、旅行に行ったりして穏やかな幸せを感じたかっただけなのに。

 でも、もうトラヴィス様のことは諦めよう。

 彼がこの先私を想うことなどないのだから。

 トラヴィス様を中心にして過ごしてきた三年間はついに終わりを迎えた。

 明日からは自分を大切にし、思いのままに生きてみよう。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
83 Bab
EP.1 เริ่มต้น
เวลา...งานปาร์ตี้สุดหรูหราจัดขึ้นในรีสอร์ตสวยหรูระดับประเทศ ภายในงานมีหนุ่มสาวมากหน้าหลายตาที่ฉันเองก็เคยเห็นในทีวีบ้างหรือตามหนังสือพิมพ์บ้างเพราะส่วนมากแขกที่มาในงานนี้มีแต่เหล่าลูกผู้ดีมีเงิน ไฮโซ ดารา นางแบบ พริตตี้เครื่องดื่มมึนเมาแบรนด์ดังมากมายราคาเกินกว่าคนอย่างฉันจะเอื้อมถึงถูกเด็กเสิร์ฟเดินถือถาดแจกจ่ายรอบงาน อาหารการกินทั้งหลายที่ฉันเองไม่เคยได้กินถูกจัดวางเรียงรายเต็มโต๊ะไปหมด"เวลา" เสียงหัวหน้างานเรียกฉันพร้อมกับถือถาดอาหารเข้ามาหา "เดี๋ยวเธอเอาอาหารกับเครื่องดื่มไปเสิร์ฟลูกค้าที่ห้อง XXX ทีนะ เสร็จแล้วก็กลับมายืนประจำโซนของกินเหมือนเดิม""ค่ะ" ฉันตอบรับพลางรับถาดอาหารและเครื่องดื่มมาไว้ในมือก่อนจะเดินออกไปอีกทางปกติแล้วฉันจะรับจ๊อบตามงานแบบนี้รวมถึงงานแจกใบปลิวเพื่อหาค่าใช้จ่ายส่วนตัว ถ้างานไหนดีหน่อยฉันก็ทำแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ได้ค่าแรงแล้วรีบกลับบ้าน แต่ส่วนมากงานแบบนั้นนาน ๆ ทีถึงจะมี งานที่ได้ทำบ่อย ๆ ก็จะเป็นงานที่ฉันกำลังทำอยู่ตอนนี้เวลาต่อมา..."กรี๊ด! ชะช่วยด้วยฮือ ๆ" ฉันกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวเมื่ออยู่ ๆ ก็ถูกมือใหญ่ของคนที่นอนอยู่ในห้องกระชากตัวจนล้มลงบนเตีย
Baca selengkapnya
EP.2 เริ่มต้น
เวลา...สองสัปดาห์ต่อมา..."ลุงโชคว่ายังไงนะคะ" ฉันหันไปมองลุงโชคอีกครั้งหลังจากได้ฟังเรื่องที่ลุงโชคพูดจบไป"พวกนั้นมาอีกแล้วครับ พวกนายทุนน่ะ""คนพวกนี้พูดไม่รู้เรื่องกันหรือยังไงนะ ก็บอกไปแล้วว่าไม่ขาย ๆ" ก่อนหน้านี้มีพวกนายทุนต่างชาติมาถามขอซื้อที่ดินของฉันอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งฉันก็ได้ปฏิเสธไป ถึงแม้ว่าสวนส้มจะยังเป็นต้นอ่อนที่เพิ่งลงหลุมไป แต่ก็ไม่ได้ทำให้ฉันรอไม่ได้ถึงกับขายสวนทิ้ง เพราะฉันยังมีสวนผักอีกมากมายที่ออกผลผลิตให้ได้ส่งขายอยู่ตลอด ที่สำคัญมันคือที่ดินที่คุณทวดซื้อให้ฉันกับลูก ฉันไม่มีวันขายมันหรอก"เราจะทำยังไงดีครับคุณเวลา" ลุงโชคยังคงถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกับฉัน"คราวนี้มากันกี่คนคะลุง""มากันสองคนครับ น่าจะเป็นคนไทยด้วยกันทั้งคู่" ลุงโชคตอบ ปกติมากันทีสี่ห้าคนแถมมีแต่ต่างชาติด้วย วันนี้มาแปลกไม่แน่อาจจะคนละเจ้าก็ได้ครับ ไม่งั้นก็คงเป็นพวกนายหน้าหาที่ดินให้ชาวต่างชาติ"เดี๋ยวลุงโชคให้ป้าช้อยมาดูนาทีให้เวลาก่อนนะคะ เดี๋ยวเวลาจะไปจัดการคนพวกนั้นเอง" ลุงโชคพยักหน้าก่อนจะวิ่งเข้าไปในครัวเพื่อเรียกป้าช้อยเมียแกให้มาดูลูกชายของฉัน"ป้ามาแล้วค่ะ" เสียงป้าช้อยด
Baca selengkapnya
EP.3 เริ่มต้น
องศา..."แฮ่ก แฮ่ก เชี้ยเอ้ย! อย่าให้รู้นะว่ายัยนั่นเป็นใคร แฮ่ก แฮ่ก" ผมสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดหลังจากวิ่งหนีควายตัวใหญ่กับหมาบ้ามาอย่างไม่คิดชีวิต "ยัยคนสวนตัวแสบอย่าให้เจออีกครั้งนะ" ผมกัดฟันกรอดหลังจากวิ่งเข้ามานั่งในรถพร้อมกับพี่ชายฝาแฝดของตัวเองแล้ว"มิน่าล่ะทุกคนที่ส่งมาถึงไม่มีใครได้เจรจาซื้อที่ดินแปลงนี้สักที กูว่าควายดุแล้วหมาตัวนั้นแม่ง...ดุยิ่งกว่าอีก" ไอ้อัคคีบ่นพลางส่ายหัวไปมาก่อนจะเอนตัวลงด้วยความเหนื่อยล้า"ยัยนั่นแม่งไม่มีเหตุผลเลย แทนที่จะคุยกันก่อน" ผมบ่นพึมพำพลางขับรถออกไป "คอยดูนะ รอบหน้าถ้าเจออีกล่ะก็...""นี่มึงอย่าบอกนะว่าจะมาอีกน่ะ" อัคคีหันมาหาผม"ก็เออดิ นี่ยังไม่ได้คุยกับเจ้าของที่เลยโดนไล่ออกมาซะแล้ว" ถ้าผมยอมแพ้ ข้อเสนอของคุณย่าผมก็อดน่ะสิ"วันหลังมึงมาคนเดียวเลยนะ กูไม่มาเสี่ยงโดนหมากัดโดนควายขวิดกับมึงหรอก กูมีลูกมีเมียต้องดูแล""เออ! กูมาคนเดียวก็ได้วะมึงแม่ง"อยู่ ๆ ผมก็ได้รับคำสั่งจากคุณย่าให้บินกลับไทยเพื่อมาซื้อที่ดินแถวชานเมืองในกรุงเทพให้ด้วยเหตุผลที่ว่าคนที่คุณย่าส่งมาไม่มีใครสามารถหว่านล้อมให้เจ้าของที่ดินแปลงนี้ขายที่ให้คุณย่าได้ อันที่จริงผม
Baca selengkapnya
EP.4 ฝัน
เวลา..."เป็นยังไงบ้างคะคุณเวลา" ป้าช้อยที่อุ้มนาทีอยู่ถามฉันเมื่อฉันเดินกลับเข้ามา หลังจากไปไล่พวกนายทุนออกไปแล้ว"ไปกันหมดแล้วค่ะป้า ป้าไปทำงานต่อเถอะค่ะเดี๋ยวเวลาดูนาทีต่อเอง" ป้าช้อยพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับก่อนจะส่งนาทีให้ฉัน "หลับปุ๋ยเลยคนขี้เซาของแม่" ฉันอมยิ้มให้คนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่ในอ้อมแขน"งั้นป้าขอตัวไปทำกับข้าวต่อนะคะ คุณเวลาก็รีบเข้าบ้านนะคะจะมืดแล้ว""ค่ะป้า"ฉันนั่งอยู่ข้างนอกสักพักก่อนจะอุ้มนาทีกลับเข้าไปในบ้านเพราะเริ่มมืดยุงก้เริ่มเยอะ ปกติฉันจะพานาทีออกมาอยู่ข้างนอกตรงศาลาหลังเล็กข้างบ้านที่ลุงโชคสร้างไว้ให้ เพราะตรงนั้นอากาศถ่ายเทสะดวก อีกอย่างฉันอยากนั่งมองต้นไม้ใบหญ้ามากกว่านั่งดูทีวีข้างในเวลาต่อมา..."อย่า อย่า อย่าเอาลูกฉันไป เอาลูกฉันคืนมานะ!" ฉันอ้อนวอนผู้ชายคนนึงซึ่งอุ้มลูกชายตัวน้อยของฉันเอาไว้ เขามาพานาทีไปจากฉัน ตอนนี้ใครก็ได้ช่วยด้วยเขาพานาทีขึ้นรถไปแล้ว ฉันจะทำยังไง ช่วยด้วย"แฮ่ก แฮ่ก ฝันแบบนี้อีกแล้ว" ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกขณะที่ใบหน้านั้นเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ก่อนจะรีบเดินไปเปิดไฟให้สว่างทั่วห้องแล้วอุ้มลูกชายตัวน้อยที่นอนหลับตาพริ้มอยู่มาไว้แ
Baca selengkapnya
EP.5 เผชิญหน้า
หลายวันต่อมา...องศา...เช้าวันนี้ผมรีบอาบน้ำแต่งตัวเพราะต้องออกไปจัดการเรื่องที่ดินให้คุณย่า หลังจากที่นอนคิดมาหลายวันว่าจะทำยังไง ตอนนี้คนสนิทของผมได้หว่านล้อมให้เจ้าของที่ในแถบนั้นขายที่ดินให้ผมเรียบร้อยแล้ว อันที่จริงผมไม่ได้อยากได้ที่ดินพวกนั้นหรอก แต่เมื่อเจ้าของที่ดินแปลงนั้นไม่ยอมขายให้ผมดี ๆ ผมก็ต้องใช้วิธีนี้แหละ"นายแน่ใจใช่ไหมเซริค ว่าเจ้าของที่ดินแถบนั้นยอมขายที่ให้เราหมดแล้ว" ผมถามเลขาของผมเมื่อขึ้นมานั่งบนรถเรียบร้อยแล้ว"แน่ใจครับบอส ตอนนี้เหลือที่ดินอีกแปลงนึงที่เราจะไปคุยกับเจ้าของเขา ที่ดินแปลงนั้นเป็นสวนลำใยพื้นที่เกือบร้อยไร่ ถ้าเราได้ที่ดินแปลงนั้นมา เราก็จะปิดทางเข้าออกของสวนส้มได้ครับ เพราะที่ดินด้านหลังสวนส้มกับที่ดินฝั่งขวาฝั่งซ้ายเราซื้อมาหมดแล้ว" เซริครายงานความคืบหน้าให้ผมทราบขณะที่สายตายังจับจ้องไปที่ถนน"ทำสวนส้มงั้นเหรอ?" ผมเองก็เพิ่งจะรู้นะ วันนั้นที่เดินเข้าไปก็เห็นมีแต่ต้นไม้ต้นเล็ก ๆ แต่ไม่รู้ว่ามันเป็นต้นอะไร"เอ่อ อีกเรื่องนึงครับบอส" คนที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่เอ่ยขึ้นราวกับนึกอะไรออก"ว่า...""หมาขี้เรื้อนตัวนั้นกับควายที่วิ่งไล่บอสกับคุณอัคคีเป็นขอ
Baca selengkapnya
EP.6 เผชิญหน้า
เวลา..."ป้าขอโทษด้วยนะหนูเวลา จะว่าป้าเห็นแก่เงินก็ได้ แต่ราคาที่เขาเสนอมามันก็ทำให้คนแก่อย่างป้าที่ไม่รู้จะดูแลสวนนี้ไปได้นานแค่ไหนต้องยอมขายน่ะลูก" ป้าเจ้าของสวนลำใยเอ่ยกับฉันหลังจากที่เรานั่งคุยกันได้สักพักแล้ว "คนที่เขามาซื้อที่ป้าจะเข้ามาพรุ่งนี้สาย ๆ น่ะ หนูเวลาลองไปคุยกับเขาเรื่องทางผ่านดูนะลูก เห็นว่าเขาเป็นนักธุรกิจถ้าเราขอเช่าทางผ่านป้างว่าเขาน่าจะยอม""...ค่ะป้า ยังไงหนูจะลองคุยกับเขาดู" ฉันส่งยิ้มบาง ๆ ให้ป้าเจ้าของสวนลำใยก่อนจะเดินออกมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า"ที่พวกนั้นไล่ซื้อที่ดินในแถบนี้ไปทั้งหมดมันเป็นเพราะเราไม่ยอมขายที่ให้เขาหรือเปล่านะ" ฉันพึมพำกับตัวเองขณะเดินกลับสวน แต่จะให้ขายได้ยังไงกัน ที่ดินแปลงนี้เป็นสมบัติที่คุณทวดซื้อให้ฉันกับลูกชาย มันเป็นสมบัติเพียงชิ้นเดียวของลูกชายฉันในตอนนี้และฉันก็รับปากกับคุณทวดไปแล้วว่าจะไม่ขายที่ดินแปลงนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม"เฮ้อ! แล้วจะทำยังไงต่อไปนะ..." ฉันพ่นลมหายใจออกมาพลางกวาดสายตาไปรอบ ๆ สวนที่ตอนนี้คนงานในสวนลำใยกำลังช่วยกันเก็บเครื่องมือและอุปกรณ์การทำสวนออก"แล้วคนงานเก่าในสวนนี้จะไปทำอะไร คุณป้ามีค่าชดเชยให้พวกเ
Baca selengkapnya
EP.7 เผชิญหน้า
องศา...วันนี้ผมเดินทางมายังที่ดินที่ผมเพิ่งซื้อเอาไว้ ตอนนี้ที่ดินด้านหลังสวนส้มทั้งแปลงซ้ายและแปลงขวากำลังถูกปรับสภาพให้เป็นพื้นที่โล่งเตียน ด้านหน้าของผมมีรถหลายคันกำลังโค่นต้นไม้ใหญ่และปรับสภาพที่ดิน มีเพียงสวนลำใยที่ผมเพิ่งเจรจาซื้อมาได้เท่านั้นที่ยังไม่ได้ลงมือทำอะไรเพราะเจ้าของคนเก่าขอเวลาเก็บข้าวของและผลผลิตล็อตสุดท้ายออกไปก่อน"คนงานพวกนี้ทำงานกันเร็วดีนะเซริค" ผมเดินไปตบไหล่เซริคเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองพื้นที่รอบ ๆ อย่างอารมณ์ดีเมื่อแผนที่วางไว้มันมาไกลเกินกว่าคำว่าครึ่งทางแล้ว"ต่อไปก็เป็นคิวของสวนลำใยครับ" เซริคหันมาบอกก่อนจะพูดต่อ "ส่วนผู้รับเหมาที่เราว่าจ้างให้มาสร้างสนามแข่งรถให้เรา ก็น่าจะลงมือหลังจากที่เราปรับสภาพพื้นที่เรียบร้อยแล้วครับ อีกหน่อยคงมีวิศวะมาดูพื้นที่ก่อนสร้างสนาม""ดีเลย ยังไงก็ฝากจัดการด้วยนะ""ครับ"ตึก ตึก ตึกเสียงฝีเท้าของใครบางคนวิ่งเข้ามายังพื้นที่ที่ผมกับเซริคกำลังคุยกันอยู่ หันไปมองจึงเห็นว่าเป็นหัวหน้าคนงานที่มาคุมลูกน้องวันนี้"คุณองศาครับ มีคนมาขอพบครับ" หัวหน้าคนงานเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบเพราะวิ่งเข้ามา"ให้เขาเข้ามาสิ" ผมตอบก่อนจะกระตุก
Baca selengkapnya
EP.8 ลูกชาย
องศา...คืนนี้ผมแวะมานอนที่บ้านสวนของอัคคีกับพี่สะใภ้เพราะว่าขี้เกียจขับรถกลับกรุงเทพฯ อันที่จริงก็แค่อยากอยู่ใกล้ ๆ...ที่ดินที่ซื้อมาได้ก็เท่านั้นมั้ง และผมเองก็ยังไม่ได้บอกใครเรื่องที่ผมเจอเวลานอกจากเซริค รอให้ผมกับเธอได้ปรับความเข้าใจกันก่อนและแน่นอนครั้งนี้เธอหนีผมไปไหนไม่ได้หรอก เพราะผมสั่งให้คนปิดทางเข้าออกไว้หมดแล้วไหนจะให้คนไปเฝ้าทางเข้าออกไว้อีก "ฉันจะไม่ให้เธอกับลูกหนีไปไหนอีกแล้ว..." ผมพึมพำเมื่อนึกถึงใบหน้าของคนที่เพิ่งเจอกันวันนี้ "แต่ทำไมเราไม่ถามเรื่องลูกวะแม่ง มัวแต่โกรธที่ยัยนั่นพาลูกหนีจนพูดอะไรบ้า ๆ ออกไปเฮ้อ!" "จะนอนกันหรือยังนะ ดึกป่านนี้แล้ว" ผมนอนมองเพดานสีขาวขณะเอามือก่ายหน้าผากไปด้วย "ไม่รู้ว่าป่านนี้ลูกเราจะเป็นยังไงบ้าง จะหน้าตาเป็นแบบไหนนะ ผู้หญิงหรือผู้ชาย..." ครืด ครืด ครืด
Baca selengkapnya
EP.9 ลูกชาย
องศา...ผมเดินตามเวลาไปอย่างงง ๆ ไม่เข้าใจว่าเธอจะให้ผมรออยู่ข้างนอกทำไมในเมื่อเด็กที่ผมพามาหาหมอก็คือลูกของผม อีกอย่างเธอจะพูดว่ารบกวนให้ผมไปส่งเธอทำไมวะผมเป็นผัวเธอนะก็ต้องไปส่งอยู่แล้วปะ "ทำอย่างกับเราเป็นคนอื่น" ผมพึมพำคนเดียวขณะกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเวลาไป แค่รู้ว่าตัวเองปิดทางเข้าจนทำให้ลูกมาหาหมอช้าก็โกรธตัวเองจะแย่ ถ้าเกิดเซริคไม่โทรมาบอกแล้วไม่ยอมเปิดทางให้เวลา ป่านนี้ลูกผมจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ "ทำไมวันที่เจอกันเราถึงไม่เริ่มต้นกันดี ๆ วะแม่ง มันแต่โกรธจนคิดจะเอาชนะอยู่ได้" ผมนั่งโทษตัวเองที่ทำให้ความสัมพันธ์ของผมกับเวลามันแย่ลง ทั้ง ๆ ที่วันนั้นที่เราเจอกันผมน่าจะถามถึงลูกแล้วก็ความเป็นอยู่ของเธอ แทนที่จะแสดงตัวว่าตามหาเธอกับลูกมาตลอดเพราะอยากจะรับผิดชอบ อยากดูแลและอยากทำหน้าที่ของตัวเองแต่กลับไปพูดอะไรไร้สาระแทน "เฮ้อ!" 
Baca selengkapnya
EP.10 ลูกชาย
องศา..." อ๊ะ "เวลาเดินออกมาพร้อมกับผ้าห่มและหมอนก่อนจะยื่นให้ผม ผมรับมาจากเธอก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟาตัวข้างๆ " ให้ช่วยอะไรมั้ย "ผมเห็นเวลากำลังเช็ดตัวให้นาทีอยู่ก็เลยเดินเข้าไปหา เผื่อว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง " บอกว่าให้อยู่ห่างๆไง "ผมถอยออกไปอีกก้าวนึงเพื่อยืนดูเวลาที่ตอนนี้กำลังทายาให้นาทีอยู่ดูเหมือนจะมีผื่นแดงๆขึ้นเล็กน้อย " อันนี้ฉันเอาไปเก็บให้นะ "ผมหยิบกะละมังที่เวลาเพิ่งจะเช็ดตัวนาทีขึ้นเมื่อเห็นว่าเช็ดตัวเสร็จแล้ว เวลาไม่ได้ตอบอะไรผมจึงเดินเอาไปเก็บในครัวที่อยู่ด้านหลังห้องนั่งเล่น   เวลา...จะเป็นไรมั้ยถ้าฉันจะบอกว่าอยู่ดีๆฉันก็รู้สึกโกรธองศาขึ้นมาเมื่อรู้ว่าสาเหตุที่นาทีไม่สบายมาจากเขา ที่เผาที่และปรับเปลี่ยนสภาพพื้นที่รอบสวนของฉัน มันอาจจ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status