جميع فصول : الفصل -الفصل 50

เหม่ยซา..." อาเหม่ย นี่ลื้อไม่คิดจะรออั๊วเลยหรือไง เดินให้มันช้าๆหน่อยเซ้ "เสียงชายรุ่นราวคราวเดียวกับฉันแต่ชอบทำตัวเป็นคนแก่ขี้บ่นเดินบ่นตามหลังฉันมา" เฮียก็เดินเร็วๆสิ พนักงานเขาเดินทางถึงที่พักตั้งนานแล้วนะ เราสองคนช้าเพราะเฮียคนเดียวเลย ยังไม่แก่ซะหน่อยชักช้าเป็นตาแก่แถมยังขี้บ่นอีก "ฉันหันไปพูดกับอาเหลียง ซึ่งก็คือคนที่ฉันเรียกเขาว่าเฮียนั่นเอง" นี่หรอวะ รีสอร์ตที่เขาว่าโด่งดังนักหนา เหอะลื้อมีปัญญาสร้างได้แค่นี้จริงๆสินะ "ฉันต้องหันไปส่งสายตาดุๆพร้อมกับถอนหายใจใส่ชายหนุ่มหน้าตี๋ผิวขาวขี้กวนประสาทไปทีนึงเมื่อได้ยินเสียงบ่นพรึมพรำ" นี่ดีนะเป็นต่างชาติ ถ้าเป็นคนไทยด้วยกันเขาคงเตะตกเขาไปแล้ว พูดอะไรระวังบ้างสิเฮียที่นี่ไม่ใช่บ้านเรานะ "ฉันบอกก่อนจะส่ายหัวไปมา ตอนนี้เราสองคนเดินทางมาถึงที่พักแล้ว และเอากระเป๋าเข้ามาเก็บในห้องพักเป็นที่เรียบร้อย" อาเหม่ย

องศา...จากที่คิดว่าวันนี้จะสะสางเรื่องราวทุกอย่างกับไอ้เหลียง สุดท้ายก็ต้องยกเลิกไปเพราะวันนี้ลูกชายของผมไม่ได้ไปโรงเรียน ดังนั้นผมต้องเล่นเป็นเพื่อนลูกชายวัยสามขวบ สำหรับผมแล้วในช่วงวันหยุดหรือหลังจากที่กลับบ้านในตอนเย็นผมจะเล่นกับนาทีทุกวัน มีสอนการบ้านบ้าง เล่านิทานให้ฟังก่อนนอน เข้าครัวทำอาหารด้วยกัน และไปเที่ยวข้างนอกด้วยกันในบางครั้งตั้งแต่ที่เวลาจากไปผมก็ทุ่มเทเวลาที่มีทั้งหมดให้กับงานและนาที ผมเลี้ยงดูนาทีเองโดยที่ไม่มีพี่เลี้ยงแม้ว่าที่บ้านจะยื่นมือเข้ามาช่วยแต่ผมก็ปฏิเสธ เพราะอยากทำทุกอย่างให้นาทีด้วยตัวเอง มีบ้างที่ป้าช้อยกับลุงโชคมาช่วยดูแลนาทีถ้าวันไหนผมไม่ว่างหรือในบางครั้งที่ต้องไปรับไปส่งนาทีที่โรงเรียน แต่ส่วนมากทุกเรื่องที่เกี่ยวกับนาที ผมจะเป็นคนจัดการเอง" พ่อฮะ นาทีกลับมาแล้วฮะ "เสียงสดใสร่าเริงของเด็กชายตัวน้อยวิ่งมาหาผมพร้อมกับลากเป้ใบเล็กมากับพื้น ปกติแล้วเขาต้องสะพายแต่สงสัยเป้จะใบใหญ่เกินไปเลยถูกลากมาแบบนั้น" ว่าไงครับล

องศา...ฟุ่บ!!" แม่ฮะ!! "เสียงลูกชายตัวน้อยที่ร้องออกมาพลางเขย่าตัวคนที่ล้มฟุ่บกับพื้นไปต่อหน้าต่อตาทำให้ผมได้สติ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาทั้งสองคน" แม่ฮะ แม่ฮะ แม่เวลาตื่นสิฮะ!! "ลูกชายตัวน้อยของผมเขย่าตัวผู้หญิงที่หมดสติกับพื้น และเข้าใจว่าเธอคือแม่ของตัวเองเพียงเพราะหน้าคล้ายกัน" นาทีลูก เดี๋ยวเดินตามพ่อมานะครับ "ผมหันไปหาลูกชายก่อนจะอุ้มตัวคนที่หมดสติขึ้น" แม่เวลาจะตื่นขึ้นมาใช่มั้ยฮะ "เสียงลูกชายตัวน้อยถามผมระหว่างทางที่อุ้มเธอมา" เดี๋ยวนาทีไปตามลุงเซริคในห้องทำงานให้พ่อทีนะครับ "ผมบอกลูกชายพลางวางคนที่ยังไม่ได้สติลงบนเตียงในห้องพยาบาลของรีสอร์ต  " ผู้หญิงคนนี้...หน้าเหมือน ไม่สิ คล้ายคุณเวลามากเลยนะครับ "เส

เหม่ยซา..." สวยมั้ยฮะ นาทีร้อยเองเลยนะฮะ "เสียงพูดอย่างภาคภูมิใจของเด็กชายตัวน้อยที่นั่งบนตักฉันอยู่พูดขึ้น ตอนนี้เราสองคนกำลังนั่งพิจารณาสิ่งที่ถูกเรียกว่าพวงมาลัยที่ดอกไม้กลายเป็นสีน้ำตาลห้อยโตงเตงอยู่บนเส้นด้ายเพียงสองสามดอก อยู่ในห้องนั่งเล่นที่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของเจ้าของรีสอร์ต ซึ่งก็คือเด็กชายตัวน้อยที่เดินจูงมือฉันมา" สวยครับ สวยมากเลย "ฉันบอก" เมื่อไหร่พ่อจะมาสักทีน้าา นาทีหิวแล้ว "เสียงบ่นหงอยๆพลางชะโงกหน้ามองประตูห้องนั่งเล่นที่เปิดเอาไว้เพื่อรอคนเป็นพ่อ" งั้นเราไปกินข้าวกันก่อนดีมั้ยครับ "ฉันเสนอ" ดีฮะ "" ทำไมนาทีถึงคิดว่าน้าเป็นเอ่อ...เป็นแม่ของนาทีล่ะครับ "ฉันถามเด็กชายตัวน้อยที่นั่งเก้าอี้ข้างๆระหว่างรออาหารที่สั่งไป" แม่จำนาทีไม่ได้จริงๆด้วย ไม่เป็นไรฮะ แม่คงอยู่บนฟ้านาน

ย้อนเหตุการณ์ไปเมื่อห้าปีก่อน...อาเหลียง..." เฮ้อาหวัง แน่ใจนะว่าทางนี้ "ผมกับเพื่อนรุ่นน้องขับผ่านถนนเส้นหนึ่งหลังโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง อาหวังมันชวนผมมาทวงหนี้เป็นเพื่อนมัน เราสองคนทำธุรกิจปล่อยเงินกู้และธุรกิจสีเทาอื่นๆด้วย ว่าแต่ถนนเส้นนี้มืดกว่าถนนทุกสายทั้งที่อยู่กลางเมืองใหญ่ ไฟส่องทางก็ไม่มี แถมสภาพถนนยังดูทรุดโทรม ต้นไม้ดอกไม้ที่อยู่บริเวณนั้นเหี่ยวเฉา บางต้นก็แห้งตายเหมือนไม่ได้รับการดูแล สภาพถนนที่ขรุขระ พื้นแตกระแหง ทำให้ผมกับเพื่อนที่เดินทางมาด้วยกันหวั่นๆ เพราะเราสองคนกลัวในสิ่งเดียวกัน ยิ่งสังเกตุดีๆถนนเส้นนี้มีคราบเขม่าควันสีดำติดเต็มไปหมด เสาไฟฟ้า สายไฟเต็มไปด้วยอยากไย่สีดำ" เฮีย ทำไมถนนตรงนี้มันเหมือนในหนังผีเลยวะ "อาหวังถามเสียงสั่น" อั๊วจะรู้มั้ย รีบๆเหยียบให้มิดเลยนะจะได้ผ่านตรงนี้เร็วๆ "ผมตอบสั่นๆ สายตาก็ไม่ได้มองไปข้างทาง